Weemoed

Ik las ergens dat voor- en napret vaak nog leuker is dan de vakantie zelf.

zomercartoons 1Enkele weken voor ons vertrek hingen we in het toilet een mooie afbeelding op van Peter van Hugten, om alvast in de stemming te komen.

We haalden de caravan weer op en maakten hem klaar voor een verblijf van drie weken.

 

 

De dag van ons vertrek naar Terschelling begon slecht: de sleutel van het diDSC_0013sselslot bleek afgebroken, het kostte ons ruim een halfuur het slot met behulp van een slijptol door te zagen. We haalden de boot met 4 minuten speling, iedereen was al aan boord…….
Je ontdekt dat je niet meer zo laconiek en stressbestendig bent als 40 jaar geleden.

De vakantie leverde ons op:

  • Praktisch de hele dag buiten
  • Een mooi bruin kleurtje
  • Veel fietsen, veel rondkijken vanaf een bankje of terrasje
  • Enig gewichtsverlies
  • Af en toe lekker uit eten of je eigen potje koken
  • ’s Avonds spannende series kijken
  • Een zeer interessante excursie langs Terschellinger bunkers
  • Een orgelconcert in het Middeleeuwse kerkje van Hoorn
  • Een eco-safari met een elektrische jeep
  • Een vaartochtje met een oude reddingboot
  • Bezoek aan de pluktuin
  • Een tocht met de strandbus naar het drenkelingenhuisje
  • Snuffelen bij de boekenboer
  • Bridgen met Terschellingers
  • En heel veel lezen

zomercartoons

Rust

Ik sprak een vriendin, die (net als ik) thuis bijna niet een wat langere aaneengesloten periode kan lezen: er is altijd wel iets te regelen, op te ruimen of aan kant te maken.
Daarnaast lonkt de computer en gaat de telefoon regelmatig.

Op vakantie heb ik hier helemaal geen last van! Ik las:

Stephen King                 Finders, Keepers

Anthony Doerr               All the Light we Cannot See

Louis de Bernières          The Dust That Falls From Dreams

Fred Baggen                  Onder Correctoren

Martijn Katan                Voedingsmythes

David Bird                     52 Bridgemistakes to avoid

Henk Tameling               Geluksgevoel

Carmiggelt                     Een stoet van dwergen

Carmiggelt                     Fluiten in het donker

Carmiggelt                     Allemaal onzin

De boeken van Doerr en de Bernières zijn zonder meer aan te raden, vooral All the light we cannot see is prachtig. King lezen is te vergelijken met het eten van een hamburger bij MacDonalds: het hapt lekker weg maar is ook tamelijk voorspelbaar.

Het boekje van Baggen viel wat tegen: hij vindt dat ik tot zijn doelgroep behoor, ik denk daar anders over.

Katan is heerlijk nuchter: er doen veel grote verhalen de ronde over voedsel, hij laat er wat wetenschappelijk licht over schijnen en dan blijkt het allemaal wel mee te vallen. Soms is het juist veel gecompliceerder dan we dachten.

Het boekje van Tameling vond ik op Terschelling, het gaat over de belevenissen van een badgast op dit eiland. Hij is ook een blogger. Voorin staat dat ik van doen heb met een geheel herziene uitgave. Ik vraag me of hij bij dat herzien zijn bril wel op had.

Ten slotte: ik heb Carmiggelt weer ontdekt. Wat kon die man toch prachtig schrijven. Ik wijd er binnenkort een apart blog aan.

Na onze terugkeer van ons favoriete eiland maakten we nog een paar fijne uitstapjes: naar Rotterdam (het Sonnevelthuis), fietsen in de buurt van Ommen en een tocht langs enkele Utrechtse kerken.

Het was een mooie vakantie: 8 ½

 

tekening de kooi GreetDeze tekening maakte Greet: ons uitzicht.

Revanche op de beeldenstorm

We maakten een wandeling langs een aantal kerken in Utrecht.
13 kerken nemen van 28 juni tot 10 september 2016 deel aan het cultuurhistorisch project Kerken kijken Utrecht.

Ik houd ervan om kerken binnen te gaan. Ik ga meestal even zitten en laat de gewijde sfeer op me inwerken.

Soms tref je een sobere, Calvinistische inrichting aan, soms word je overweldigd door een overdaad aan barok. Bijna altijd spelen licht en ruimte een belangrijke rol, op een warme dag is het natuurlijk ook prettig dat het er zo koel is.

We werden gastvrij ontvangen door vrijwilligers, die kennelijk instructie hadden gekregen om bezoekers niet meteen te bespringen.

De Sint Willibrordkerk

imgres

imgres-2

imgres-1

Je weet niet wat je overkomt als je dit heiligdom betreedt. Er is geen vierkante centimeter onbewerkt gebleven, het interieur is een groot feest van kleur en barokke tierelantijnen.

imagesEigenlijk was deze kerk al opgegeven. Hij werd gebouwd in 1875 en werd in 1967 onttrokken aan de eredienst. Het bezoek liep erg terug en de kerk was hoognodig aan onderhoud toe.

De Sint Willibrordkerk was een van de duurste kerken in onderhoud en moest zeer grondig gerestaureerd worden. Het leien dak lekte en veroorzaakte veel schade aan houtwerk, pleisterwerk en muurschilderingen. De toren was meer dan 12 cm verzakt en veel muren vertoonden scheuren. In 1967 werd de kerk gesloten en verkocht aan een vastgoedbedrijf. De vrees was dat de kerk zou worden gesloopt en dat op die plek kantoren of appartementen zouden worden gebouwd.

images-1Gelukkig heeft een groep katholieken onder leiding van pater Kotte het initiatief genomen de kerk van de ondergang te redden. Zij kregen steun van een groep architectuur-deskundigen.
Er werd geld ingezameld en het gebouw werd volledig hersteld en gerestaureerd.

Een adembenemende ervaring!

 

Sint Willibrordkerk: 8

Link naar de site

Een regenboog boven de buitenkamer

Het was te merken dat we de buitenkamer drie weken aan zijn lot hebben overgelaten: veel plantjes zijn dood. Of waren ze toch wel dood gegaan?
We namen blijmoedig de schade op, allang blij dat onze thuiskomst anders was verlopen dan toen we de vorige keer van Terschelling terugkwamen. Toen was er ingebroken.

DSC_0011DSC_0010

Omdat we  toch nog heel wat uurtjes willen nazomeren en in die tijd niet steeds tegen dorre takken willen aankijken ondernamen we nog een tripje naar het tuincentrum.

We maakten een paar potten leeg en plantten nog wat nieuwe gekleurde bloemen.

DSC_0009De twee grote potten naast de tuindeur zagen er treurig uit, de margrieten die we daarin gezet hadden waren helemaal uitgebloeid. We besloten hierin nu vaste planten te zetten: witte hibiscus.

IMG_1385Om de avonden nog wat meer cachet te geven bracht ik een paar slingers met gekleurde lampjes aan.

DSC_0008Aan het eind van de middag verscheen een prachtige regenboog, volmaakt van vorm.

Twee kampen

Toen ik op de Pedagogische Academie zat was iedereen links.

Ik verheugde me er altijd op als één van mijn ouders jarig was, want dan zou er visite komen. De gasten werden in een grote kring gezet en kregen koffie en sherry. Mijn moeder had glaasjes met sigaretten op tafel gezet. Er zaten een paar zakenmensen bij, en iedereen weet dat die VVD stemmen. Ik verwachtte van hen een ander geluid te horen dan ik gewend was.

Mijn ouders hadden weinig verstand van handel of ondernemen en vonden het tamelijk minderwaardig als je op die manier je brood moest verdienen. (Toen een van hen een cadeau overhandigde informeerde mijn moeder of het wellicht een relatiegeschenk was geweest).

Mijn vader verheugde zich er al op dat hij flink met de rechtse kennissen in debat zou gaan, hij lokte hen eerst uit de tent en probeerde ze dan in de hoek te praten. Hij begon expres over Zuid-Afrika, want de kans was groot dat iemand iets in het voordeel van apartheid zou zeggen. Hij kon er dan bovenop springen en laten zien hoe vooruitstrevend hij was.

Mijn oom stemde D’66. Niet echt rechts, maar mijn vader kon er toch flink tegenaan, omdat D’66 een pragmatische partij was. Mijn vader sprak dat woord met zoveel weerzin uit dat ik lange tijd ben blijven denken dat het een negatieve kwalificatie was. De gasten lieten het gelaten over zich heen gaan, omdat ze het feest niet wilden bederven. De drank vloeide rijkelijk, maar men bleef fatsoenlijk.

(Als ik mijn vriendin mee naar huis bracht wreef mijn vader zich in de handen. Hij wist dat ze uit een katholiek milieu kwam, dit bood hem de gelegenheid haar ter verantwoording te roepen met betrekking tot de opvattingen van de paus. Het deed er niet toe dat zij meerdere keren had aangegeven niets meer met de Rooms Katholieke kerk van doen te hebben. Mijn vriendin vond het wel grappig en liet zich niet op de kast jagen).

rasura

Martin tegen Erik (gebogen achter de radar): “de macht van het kapitaal moet gebroken worden!” De anderen letten goed op of de bazen niet meeluisteren.

Toen ik mijn dienstplicht vervulde nam een van mijn maten me weleens mee naar huis. Zijn hele familie was rechts. Zijn ouders vertelden geamuseerd dat hun zoon onder mijn invloed flink aan het verlinksen was. Ze maakten zich geen zorgen want hij zou ongetwijfeld vroeg of laat van zijn dwalingen terugkeren.

Ik kon heel goed opschieten met Erik’s conservatieve familieleden: ze waren beschaafd, genereus en vriendelijk.

Je kunt onderscheid maken tussen links en rechts, maar eigenlijk betekent dit niet veel. Ik zal van mijn leven geen VVD stemmen, maar tref aan de linkerzijde van het politieke spectrum meer zure benepenheid aan dan bij rechts. De opstelling van de SP met betrekking tot de vluchtelingenproblematiek mag hier als voorbeeld dienen.

Als in de media gesproken wordt over twee kampen die tegenover elkaar staan in een debat wordt vaak gesproken over links-rechts, hoogopgeleid tegenover laagopgeleid of arm tegen rijk.

Een onderscheid dat bijna nooit gemaakt wordt is de tegenstelling tussen beschaafd en onbeschaafd. Deze in onbruik geraakte termen kunnen van toepassing zijn op rechtse en linkse mensen, arme en rijke en er is geen direct verband met het opleidingsniveau.

Grote bekToch is voor mij dit onderscheid van het grootste belang. Ik heb een grondige hekel aan schreeuwers en aan platte, domme en simplistische egocentristen.

 

 

 

 

dat verdiendHet is duidelijk waar ik de volgelingen van Wilders toe reken.
Ik kan mijn weerzin tegen deze platvloerse, domme mensen, die een stuitend gebrek aan empathie tentoonspreiden nauwelijks onderdrukken, maar kan hen nog enigszins begrijpen en verontschuldigen: zij weten niet beter. Ze denken dat hun leiders durven zeggen waar het op staat en op zullen komen voor hun belangen.

Maar ik heb de grootste verachting voor de volksmenners zelf. Zij weten wel degelijk beter en maken willens en wetens misbruik van de onzekerheid en angst van de mensen. Ze hitsen de mensen tegen elkaar op en ondermijnen de democratische rechtsstaat om er zelf beter van te worden.

Wat een verschil met mijn PA-tijd: Janmaat drukte zich naar hedendaagse begrippen nog heel bescheiden uit maar werd desondanks verguisd.

Wilders mag vrijuit twijfelen aan onze rechtsstaat en een revolte aankondigen als hij niet aan de macht komt. Trump mag liegen, schofferen en volslagen onzin verkondigen en Erdogan begint steeds meer op Mussolini te lijken.

Is het niet tijd de ouderwetse woorden beschaving en fatsoen weer eens nieuw leven in te blazen?

De Boekenboer

Terschellingers hebben bijna altijd meerdere banen. In de winter moeten ze rondkomen van hun gewone baan, ’s zomers verdienen ze vaak bij met werk in de toeristische sector.

9a57c92e-ba73-4b2e-a5f2-5e9fee1e4ad2Ik las ergens het verhaal van boer Teunis Schol die, zoals vele andere eilanders, een carrièreswitch had gemaakt en besloten had zijn boerderij te vullen met tweedehandsboeken en die te koop aan te bieden.

Belangstellenden kunnen dag en nacht terecht in de schuur, waar je zelf mag rondstruinen. Als je iets van je gading gevonden hebt moet je een (halve) euro in de daarvoor bestemde gleuf doen.

46_1318321557.oer_-300x200De boerderij zelf heeft beperkter openingstijden. Als je binnenkomt zie je overal oude boeken, maar ook snuisterijen: je kunt je voorstellen dat nabestaanden de spulletjes van opa waarvoor niemand meer belangstelling had hier gebracht hebben in de veronderstelling dat er op en dag iemand langskomt die juist dat glaasje, blikje of asbakje wil hebben.

IMG_1034-225x300De boeken staan volgens een tamelijk ondoorgrondelijk systeem gerangschikt en zijn een feest van herkenning: de Konsaliks en Readers Digest boeken (handige samenvattingen van wereldliteratuur!) zag je bij je tantes thuis altijd in de boekenkast staan.

Je herinnert je nog precies het gevoel dat je als jongen had bij het zien van de omslagen van Arendsoog- en Pim Pandoerboeken. Deze zouden je heel wat ademloze uurtjes genot bij de kachel gaan bezorgen. Zelfs de oude papiergeur klopt.

IMG_1135-300x225Ik zou ze wel allemaal willen kopen, de Bob Evers en Biggelsboeken en de complete serie Old Shatterhand voor mijn zus. Maar wat moet je ermee? Het is beter de herinnering gaaf te houden, ze opnieuw lezen zou ongetwijfeld op een enorme deceptie uitlopen.

Bij binnenkomst horen we muziek die precies een jaar geleden bij ons eerste bezoek ook klonk: op de draaitafel ligt een lp van Jim Reeves.

Zo willen we het hebben op onze vakantie: geen nieuwigheden.

imgresIk vind al snel vier Carmiggeltboeken, ik heb me voorgenomen voortaan altijd bij tweedehandsboeken naar deze schrijver te zoeken*. Twee laat ik er liggen voor volgend jaar. Ik reken af bij de vriendelijke boekverkoper, die de schoonzoon is van de oorspronkelijke boekenboer, die onlangs overleden is. Zijn dochter zet de zaak samen met haar man voort.

 

Wat een feest om hier een uurtje rond te snuffelen!

 

De Boekenboer (Formerum, Terschelling. Vlakbij het wrakkenmuseum): 9

 

*Ik scoorde Een Stoet van dwergen, Allemaal onzin, Spijbelen en Fluiten in het donker. Nog driehonderd te gaan.

Rotterdam: een bijzondere villa

 

imgres-1Niet ver van de grote musea staat in Rotterdam Huis Sonneveld.

Deze schitterende villa was eigendom van de directeur van de van Nellefabriek. De architect was dezelfde als van de fabriek: Brinkman/Van der Vlugt.

imgresimages-1

Het huis is gebouwd in 1933 en niet lang geleden helemaal gerestaureerd. De stijl is die van het Nieuwe Bouwen, er is sprake van een totaalconcept, waarin architectuur, interieur en inrichting minutieus op elkaar zijn afgestemd en elkaar versterken.

De woning is licht en ruim, met veel balkons en raampartijen die uitzicht bieden op het groen van de omliggende tuin.
Bijna alle meubels en lampen in het huis zijn afkomstig van de firma van Gispen soms speciaal voor de Sonnevelds gemaakt. Juist dit maatwerk verraadt de hang naar luxe en comfort van de familie. Daardoor is Huis Sonneveld geen dogmatisch voorbeeld van functionalisme, maar een persoonlijke leefomgeving.

imgres-5imgres-2

Bij de restauratie heeft men getracht de oorspronkelijk kleurstelling terug te krijgen, dit was mogelijk omdat er goede werktekeningen bewaard zijn gebleven. Ik vond de kleuren prachtig, misschien met uitzondering van de grote brons-geschilderde muuroppervlakken. imagesDe badkamers zijn helemaal turquoise/zeegroen: prachtig. Het metaal is overal verchroomd.

Er zijn veel moderne snufjes: overal bakelieten telefoons, luchtverversing en een centraal geluidssysteem.
De bediendes hadden hun onderkomen op de begane grond, de familie woonde boven.
Ik vond de tuinkamer het mooist, de suggestie werd gewekt dat de kinderen hier veel verbleven: twee bureautjes, kinderboeken en spellen. Hier staat ook een op maat gemaakt meubel (bank en kasten) van geverfd hout. (In de virtuele tour op de site noemt men deze kamer de studio).

imgres-4Men ging bij de restauratie heel zorgvuldig te werk, bij de inrichting werd gebruik gemaakt van de oorspronkelijke meubels, soms van materiaal uit de tijd en als het niet anders kon replica’s.

 

Bij binnenkomst moet je sloffen aantrekken (die kunnen over de schoenen heen), als je iets aanraakt geeft een dringend piepen aan dat dit niet mag. In de garage wordt een interessante video vertoond.

Het was gelukkig helemaal niet druk, ik heb genoten. Wat een prachtig huis en wat een fantastische inrichting.

 

Wel kwam je af en toe een rariteit tegen die volkomen uit de toon viel:

Drie internationaal gerenommeerde kunstenaars zijn door curator Erich Weiss gevraagd om met een werk te reageren op Huis Sonneveld. Met hun interventie benadrukken zij ieder een ander, onverwacht aspect van de museumwoning.

Een grote vergissing van Weiss. Laat ze maar ergens anders interveniëren.

 

Huis Sonneveld: 9

Dit is een link naar de site.

Bunkers op Terschelling

 

IMG_1355

Sinds een aantal jaren is een enthousiaste groep vrijwilligers op Terschelling bezig bunkers uit WO II toegankelijk te maken voor het publiek. Ze zijn inmiddels zover dat een aantal  is opengesteld, er is ook een mooi bezoekerscentrum gemaakt.

Er zijn er honderden, meestal onzichtbaar onder het zand. Ze zijn na de oorlog vakkundig ontdaan van alle waardevolle materialen (laat dat maar aan de jutters over) en meestal volgestort met zand. Soms werden ze gebruikt als fundament voor zomerhuisjes, soms werden ze geschikt gemaakt voor bewoning. Enkele jaren geleden hebben we een weekje in een dergelijk optrekje gebivakkeerd: geen ramen en heel dikke wanden.

De jeugd van Terschelling vierde vaak feest in een van de grootste bunkers, Rijkswaterstaat probeerde hem iedere keer ontoegankelijk te maken, maar de aantrekkingskracht was te groot.

 

images

images-1De bunkers maakten onderdeel uit van de Atlantik Wall, op Terschelling stonden luisterposten en radarmasten, waarmee de Duitsers naderende Engelse bommenwerpers konden waarnemen. Jachtvliegtuigen van vliegbasis Leeuwarden werden vanuit de commando-centrale op Terschelling naar de geallieerde vliegtuigen geleid.

 

 

Tiger_BunkerWe kregen een rondleiding, de vrijwilligers hebben een geweldige prestatie geleverd: de bunkers zijn geheel toegankelijk gemaakt, gerestaureerd en zoveel mogelijk voorzien van authentieke spullen.
Onze gids was heel deskundig, de groep was niet te groot en we kregen veel interessante dingen te zien.  

 

skodaMen vond de restanten van een Skoda, op het dashboard zat nog een plaatje van de ANWB met hierop de naam van de oorspronkelijke eigenaar. Dat bleek een Fries te zijn, zijn auto was door de Duisters gevorderd en naar Terschelling gebracht.

De lokale omroep van Friesland besteedde er aandacht aan. Als zoon van een Fries kan ik de dialoog moeiteloos volgen…..

Greet maakte een tekening van de Tigerbunker.tekening bunker Greet

 

 

 

 

Een aantal verhalen Kapitein Rob speelt zich af in en bij bunkers op Terschelling. Ik schreef hier eerder een blog over.  Het is leuk om die verhalen nu een beetje tot leven te zien komen.

Ik kocht een publicatie over de radarstellingen, maar die was jammer genoeg erg technisch: weinig anekdoten en veel cijfers.

Het is wachten op een mooi boek over dit interessante onderwerp.

IMG_1353Ik ben Vriend geworden van de Stichting Bunkerbehoud. Ik steun hiermee de activiteiten en mag een keer gratis mee met een rondleiding. Dat ga ik volgend jaar zeker doen, misschien neem ik dan een van mijn zoons mee.

De site.

Wandeling en rondleiding bunkers op Terschelling: 9