Occupied

Er komen mooie dingen uit de Scandinavische landen: de Millenium trilogie, Borgen, Martin Beck en Wallander.

Voor veel mensen is de aanduiding “Scandinavische thriller” al genoeg om in extase te geraken. Wonderlijk genoeg omvat de term Scandinavië Noorwegen, Zweden en Denemarken (en doet Finland ook mee?). Je zou haast denken dat je deze landen voor het gemak wel bij elkaar mag nemen. Ze eten er allemaal smörrebröd.
Toch lijkt het me verstandig om de landen niet allemaal op een hoop te gooien. Stel dat ze dat ook met ons doen! België, Duitsland, Nederland: allemaal ongeveer hetzelfde.

Zweden heeft een fors aantal mooie boeken (Sjöwall en Wahlöö!) en tv-series geproduceerd en de Denen en Noren liften graag mee op dat succes.

Niet alles is even geslaagd (ik besprak op dit blog al het Deense The Bridge).
9200000051130811Ook de Noorse serie Occupied valt tegen.

Bolcom zegt er dit over:

Een Russische invasie in Noorwegen…
Politieke suspense van de makers van Millennium, naar een idee van Jo Nesbø
Hoe arrogant kunnen grootmachten zich opstellen? Wat gebeurt er met een land onder zogenaamd vreedzame bezetting? Komen burgers in opstand wanneer hun veiligheid en materiële rijkdom op het eerste gezicht niet aangetast worden? Deze waanzinnig spannende en gelaagde serie toont hoe mensen omgaan met de loyaliteit tegenover zichzelf, hun familie en hun vaderland. In de nabije toekomst besluit de Noorse regering, zonder overleg met de omringende landen, al hun olie- en gaswinning stop te zetten om volledig over te stappen op duurzame energie. Daarop valt Rusland, met goedkeuring van de EU, het land binnen om de grondstoffen voor de rest van de wereld beschikbaar te houden. Wat een geweldloze, tijdelijke invasie zou moeten zijn, ontaardt al gauw in onrust en spanningen. Noorse burgers voelen zich in hun vrijheid aangetast en komen in opstand…

We hebben de eerste tien afleveringen gezien (toen de laatste aflevering tamelijk abrupt eindigde beseften we dat we seizoen 1 hadden gezien en dat seizoen 2 nog volgt…) en waren niet onder de indruk.
Het uitgangspunt is erg ongeloofwaardig: de EU en Rusland spannen samen, ze tasten Noorwegens basale soevereiniteit aan. Noorwegen is NATO-partner, de NATO ontleent zijn bestaansrecht juist aan het uitgangspunt dat de leden elkaar beschermen.
We leven in een tijd van EU-bashing, dit kan er nog wel bij.
We zien niet duidelijk hoe de bezetting vorm krijgt, het lijkt wel of er sprake is van een bezetting-light, want alles gaat gewoon door.

De premier wil ten koste van alles oorlog (bloedvergieten) voorkomen, dat wordt mooi uitgewerkt, we zien dat hij geen enkele medestander meer overhoudt. Zijn karakter krijgt echter geen diepte, dat geldt eigenlijk voor alle karakters. We kunnen ons niet goed met hen identificeren en kunnen dus ook niet echt meeleven.

Ik had er meer van verwacht: een zes.

Klik De trailer. aan als je wilt proeven.

Intellectuele verrijking

Geen Stijl is niet een  clubje waar ik bij wil horen. Ze doen hun naam eer aan, het zijn onbeschaafde domme bullies.

Het referendum is door hen onder valse voorwendselen in gang gezet, het was hen er puur om te doen de mensen voor hun karretje te spannen die anti-Europa zijn en bang voor vluchtelingen.

Ik heb dus niet gestemd, jammer genoeg heeft een te groot aantal verstandige mensen dat wel gedaan, wellicht uit respect voor de democratie.

In Pauw, gisteravond, vertelde Gerard Spong dat Jan Roos en consorten met dit opzetje zelfs de wet overtreden. Geen raadgevend, maar een crimineel referendum.
In datzelfde programma kwam Thierry Baudet aan het woord, hij zei triomfantelijk dat “het intellectuele nee-kamp” (waar hij zichzelf natuurlijk toe rekent) grootse plannen heeft voor een vervolg.

Ik raad hem aan deze meneer zo snel mogelijk te benaderen.

 

 

(Voor de scherpslijpers onder ons: ik ben me ervan bewust dat Dumpert en Geen Stijl vriendjes zijn. Ik bezoek Dumpert regelmatig in het kader van “ken uw vijand”. En soms is het gewoon leuk. Later meer hierover).

Brief aan de buren

 

In de nacht van 19 op 20 maart is bij ons ingebroken. Dieven namen uitgebreid de tijd ons hele huis overhoop te halen en vertrokken met een aantal waardevolle zaken. Als “handelsmerk” spoten zij een shampoofles leeg in het halletje op de eerste verdieping.
Er zijn ergere dingen op de wereld, maar het blijft een heel vervelende ervaring je huis in deze toestand aan te treffen na een gezellig weekendje Terschelling.
Door middel van deze brief wil ik jullie laten delen in onze ervaringen, ik vind dat ik als goede buurman daartoe verplicht ben.
De daders zijn binnengekomen door de voordeur, ze hadden de cilinder van het slot eruit getrokken. Een filmpje op youtube laat zien dat dit binnen een halve minuut kan gebeuren.
Zij hebben waarschijnlijk kunnen zien dat we niet thuis waren: de auto stond niet voor de deur en de kranten van vrijdag en zaterdag lagen op de mat.

Koop niet bij Preferido Almere!

We hebben natuurlijk de politie op de hoogte gesteld, er is een sporenonderzoek geweest en ze hebben een bezoek gebracht aan de kledingwinkel in de Zoetelaarspassage waar de dieven met mijn creditkaart € 1400 hebben uitgegeven. Voor zover ik weet heeft dit niets opgeleverd. Wonderlijk, want het lijkt me toch dat een winkelier onraad moet ruiken als jonge jongens op een zondagmiddag voor zo’n groot bedrag aan kleding kopen, met behulp van een creditcard. De bank liet me zien dat binnen 4 minuten twee keer €300 en een keer €800 is uitgegeven. Vreemd dat het zulke ronde bedragen zijn. Ik ben ervan overtuigd dat de winkelier willens en wetens aan deze misdaad heeft meegewerkt.

Niet nog eens

Ik heb natuurlijk maatregelen genomen om te voorkomen dat dit opnieuw gebeurt. Ik kreeg advies van de sleutelmaker.

  • IMG_0171Op alle buitensloten zitten nu cilinders die beveiligd zijn tegen de cilindertrekmethode, op de voordeur is ook nog een extra beschermingsplaat gemonteerd.  Dit is een investering van €430.
  • We hebben folie aangebracht op het glas van de voordeur, je kunt nu niet meer zien of er post op de mat ligt.IMG_0173IMG_0175
  • De garagedeur was een zwak punt. Ik kan de deur nu op drie plaatsen door middel van een bout of pen van binnen vergrendelen. Dat doe ik als we langer van huis gaan.

Politiekeurmerk

Ik kreeg bezoek van de preventiemedewerker van de gemeente Almere,  zij constateerde dat ons huis op één punt na aan het politiekeurmerk voldoet (de garagedeur). Het hang- en sluitwerk zoals dat door de aannemer is aangebracht is van goede kwaliteit.

Er kan natuurlijk altijd opnieuw worden ingebroken, geen huis is hier 100% tegen bestand,  maar wij hebben nu wel het gevoel dat we er alles aan gedaan hebben om dit te voorkomen. De deskundigen zeggen dat de kans heel groot is dat dieven huizen die beveiligd zijn als het onze links laten liggen: teveel moeite.
We vinden het vervelend om van ons huis een fort met tralies te maken, we denken dat dit voldoende is. We willen graag nog wel een keertje een paar dagen weg zonder ons elk moment zorgen hoeven te maken of onze spullen er nog zijn als we thuiskomen!
Ik hoop dat jullie iets aan deze brief hebben, als je het adres van mijn slotenmaker wil hebben  of wil zien hoe ik de garagedeur heb aangepakt: kom gerust langs!

Met vriendelijke groet

Martin Minnema

PS. De foto’s zijn van matige kwaliteit, ik nam ze met mijn telefoon. De reden dat ik hiervoor niet mijn mooie Nikon spiegelreflexcamera kon gebruiken is jullie inmiddels duidelijk….

Vegadag

mooi gedekte tafelOp donderdag eten we geen vlees, het is onze vegadag. Vis mag wel, want vis kan je niet bij de slager kopen. Ik houd niet van vis, maar maak een uitzondering voor vis met een korstje, zoals de visstick.

Ik moet dus op donderdag creatief zijn met champignons, groenten, noten en kaas. Ei mag ook, want dat is nog geen dier.

Ik maakte een taartje van bladerdeeg met een vulling van prei, cashewnoten en kaas. Ik heb twee ovenschaaltjes die precies het goede formaat hebben.

Bij dit gerecht  horen gefrituurde aardappelblokjes.

  • Snijd de prei (1 prei voor twee personen), was en bak even (om het meeste vocht te verdampen). Zout erbij en nootmuskaat.
  • Maak een sausje van crème fraîche , ei en geraspte kaas.
  • Vet de ovenschaaltjes in en leg een uitgerekt plakje bladerdeeg op de bodem.
  • Doe de prei erin, wat gehakte cashewnootjes en het eimengsel.
  • Dek het schaaltje af met het andere plakje bladerdeeg, gebruik een kwastje om de bovenkant  te besmeren met het restje eimengsel dat in de schaal achterbleef.
  • Zet in de oven en bak 20 minuten bij 200°.
  • Snijd intussen twee aardappels in dobbelsteentjes en frituur deze in olie. Zout.
  • Als het goed is zijn de dekseltjes van de taartjes inmiddels bol gaan staan, het  lijkt wel of je soufflés hebt gemaakt.
  • Serveer op aantrekkelijke wijze. Eet smakelijk en weet dat de vleesconsumptie mondiaal teruggebracht wordt met 14% als iedereen jouw voorbeeld volgt.

IMG_0158Ik wilde dat mijn opgediende gerecht eruitzag zoals op de foto bovenaan dit bericht, maar in het echt zag het er zo uit.
De jury zal wel weer gaan zeuren over het gekreukte tafelkleed, maar er is nu wel een feestelijk servetje!

De Mazda

Toch een auto

Nadat in 1978 mijn Renault 4 de geest had gegeven op weg naar Seedorf, (de plaats waar ik mijn militaire dienstplicht vervulde), kocht ik geen nieuwe auto.

Er waren milieu-overwegingen, het ging om geld (wat ik niet had), maar belangrijker was, dat ik eigenlijk geen auto nodig had. Ik kon veel bestemmingen per fiets bereiken en ik houd van de trein.

Ook toen we kinderen kregen was er geen aanvechting een auto te kopen. Soms mocht ik die van mijn vader lenen, vaker vonden we alternatieve vormen van vervoer. De omstandigheid dat mijn echtgenote geen rijbewijs heeft speelde natuurlijk ook een rol.

Er kwam een moment dat het voor mijn werk toch wel erg handig zou zijn over een auto te beschikken. Als door een wonder kreeg ik er toen een aangeboden. Mijn schoonvader beschikte over een Renault Clio en vond dat hij langzamerhand te oud werd om nog auto te rijden. Ik hoefde niets voor de Clio te betalen!

Het kleine autootje bewees lange tijd zijn dienst, maar toen onze zoons zo groot werden dat ze steeds hun hoofd stootten als ik een hobbel nam besloot ik een grotere auto aan te schaffen.

Ik ging vanzelfsprekend niet over één nacht ijs. Ik benaderde mijn buurman Benno, die erg veel verstand van auto’s heeft. Ik vertelde hem dat ik graag een oude Volvo wilde, of een Rover. Dat vond ik mooie, robuuste auto’s.

Benno wees dit resoluut van de hand. Zelf reed hij een Toyota en iedereen met een beetje verstand van auto’s weet dat je een Japanner of andere Aziaat moet hebben: die gaan het langste mee.
Ik ging uiteraard overstag. Van iemand die zoveel autobladen leest kun je het nooit winnen.

Benno zocht eindeloos op internet en liet mij af en toe meekijken. Toen ik enthousiast wees op een mooie paarse auto keek hij mij minachtend aan. Wie kiest er nu op kleur? “Mietje”, zag ik hem denken. “Dat doen alleen vrouwen”.

Mazda_626_2Na heel lang beraad viel de keuze op een Mazda 626 stationwagen. Hij stond in Leiderdorp, had 171.000 km op de teller en moest €4300 kosten. Hij was blauw.
Benno vertelde me dat hij altijd keek naar het bouwjaar (in ons geval 2000) en de kilometerstand. De stand beviel hem. De vorige eigenaar had gemiddeld 19000 kilometer per jaar gereden en dat was goed. De nieuwprijs was € 25000,-

We maakten een proefrit  en ik was diep onder de indruk: wat een grote bak! En hij stuurde zo makkelijk! Dat kwam door de stuurbekrachtiging, daaraan was ik niet gewend.
Ik was een pietsie teleurgesteld dat ik de deur gewoon met het sleuteltje moest openen. Het leek mij heel erg stoer om dit achteloos vanaf een afstand te kunnen doen, en dat de auto dan met de lichten knippert om je te vertellen dat het gelukt is. Ik durfde dit niet aan Benno te vertellen, die stond al fronsend onder de motorkap te kijken. Ik vond dat het er prima uitzag, maar mijn vriend had wel enkele kritische vragen, waarmee hij de verkoper in het nauw bracht. Hij sprak over de linkernokkenaskoppelkeerking. Was dit het originele exemplaar? Was het carter niet getordeerd, want in dat geval kon de bobine nooit genoeg vermogen leveren aan de stroomverdeler. En dat merk je dan natuurlijk bij het nemen van bochten.

IMG_0167De verkoper kon Benno gerust stellen en ik kreeg groen licht. Ik werd de trotse eigenaar van een Mazda 626 wagon (dat woord kan je zo lekker Amerikaans uit je mond laten komen), 1270 kg zwaar en 4 m 67 lang.
We haalden de auto op 4 april 2009 op, we mochten de Clio achterlaten. Ik kreeg er nog €150 voor. Wat was ik trots! Ik had helemaal niet het idee dat ik in een tweedehands auto van 9 jaar oud reed, hij zag er nog als nieuw uit en rook ook goed (dat is belangrijk).
IMG_0168Om het kenteken 69-DX-VN uit het hoofd te leren bedacht ik het ezelsbruggetje soixante-neuf (oh-là-là) –  Dixie – Verenigde Naties. Jammer genoeg is het niet zo’n heel goed bruggetje, want ik heb al meerdere keren naar de voorkant van mijn auto moeten lopen als mij om het kenteken gevraagd werd.

Toen we onze caravan aanschaften  bleek de Mazda sterk genoeg om hem te kunnen trekken (hoewel ik daaraan wel eens twijfel als ik met tegenwind  door Friesland rijd). Volgens het boekje heeft hij een topsnelheid van 202 km p/u, maar zo hard heb ik nog nooit gereden.
De auto heeft maar één airbag, ik moet er dus voor zorgen dat ik alleen in de auto zit als ik ergens frontaal tegenop bots.

Cijfers

De zware Mazda brengt  natuurlijk wel hogere kosten met zich mee dan de Clio.

  Wegenbelasting Verzekering
Clio 16 21,85
Mazda in 2009 48 47,97
Mazda in 2016 56 58.67

(incl caravan)

 

Hoeveel kilometer rijd ik per jaar? (van 1 april – 31 maart)

2009-2010 4838
2010-2011 8734
2011-2012 4650
2012-2013 4413
2013-2014 3399
2014-2015 4578
2015-2016 5408

 

Benzine kostte in 2009 € 1,34 per liter, nu is dat € 1,37 (maar is in deze periode ook wel eens € 1,76 geweest).

Verbruik: (kilometers op een liter benzine). Hoe zwaar leunde mijn voet op het gaspedaal?
Aanvankelijk was dit 1:12,41, dat is nu gezakt naar 1:11.07. Dat is niet mooi, want ik rijd heel modern: niet afremmen op de motor, anticiperen als verderop het verkeerslicht op rood staat en rustig optrekken.

Overige kosten tot nu toe (één keer per jaar APK, onderhoud  en reparaties): €2437,56. Ik heb gelukkig nog maar heel weinig schade gehad, maar ben me ervan bewust dat dit zo maar kan gebeuren. Je wordt wat ouder en het stikt van de paaltjes.
Een keer een parkeerboete van € 53,00. (De maaltijd bij de Griek duurde iets te lang, de Gyros was nu wel heel duur geweest). Ik heb één keer moeten blazen: een promillage van 0, dus geen boete.

De balans

Het autorijden kost mij (alle kosten meegenomen, behalve afschrijving) ongeveer 32 cent per kilometer.

Hier staat heel veel gemak tegenover (ook voor mijn luie zoon die graag naar het station gebracht wordt) en natuurlijk het voornaamste: we kunnen heerlijk op vakantie met de caravan, die kunnen we  niet achter onze fiets hangen. Hierover meer in een volgend stuk.

Je kunt op streetview kijken. De auto staat voor de deur, je moet je wel even omdraaien.

De buitenkamer 4

Het wordt lente!

Lange tijd konden we niets anders doen dan vanuit de huiskamer naar buiten kijken, de deur naar de tuinkamer bleef gesloten. We konden niet wachten tot we die weer wijd open konden zetten om er het grootste gedeelte van de dag in  te vertoeven.

DSC_0019Zover is het natuurlijk nog niet, het is nog behoorlijk fris, maar de eerste tekenen van de lente dienen zich aan: in de grote plantenbak komen de krokusjes op, in de potten zien we narcissen, hyacinten en blauwe druifjes. De viooltjes zijn het cadeau van een vriendin.IMG_0161

IMG_0163

We zullen nog wel wat moeten klussen: de stenen moeten worden geborsteld (zijn groen uitgeslagen) en de dode planten moeten uit de potten worden verwijderd om ze klaar te maken voor nieuwe die we gaan kopen bij het tuincentrum. Daar wachten we trouwens nog even mee, het is ons ooit gebeurd dat we allemaal mooie nieuwe plantjes in de tuin hadden geplant en dat het toen nog ging vriezen…
Verder moet ik de bankjes en de tuintafel in de teakolie zetten en moeten we alles schoonmaken.

Als dat gebeurd is kunnen we weer heerlijk buiten zitten!