Zelfredzaamheid

In de onvolprezen serie Schuldig, die enkele maanden geleden werd uitgezonden door de VPRO maakten we kennis met een aantal inwoners van Amsterdam Noord die met moeite het hoofd boven water kunnen houden.

Zij hebben te maken met bureaucratie, schuldeisers en deurwaarders. Sommigen zijn aangewezen op de voedselbank.

Elke keer als ik geconfronteerd word met de eisen die het leven in een maatschappij als de onze stelt, vraag ik me af hoe mensen het redden die wat lager op de maatschappelijke ladder staan. Ik heb het hier over alle regels waaraan we ons moeten houden en de formulieren die we moeten invullen.

Ik heb goede scholing ontvangen en snap desondanks veel formulieren niet.
Tot nu toe ben ik zo slim geweest me geen schulden op de hals te halen door weerstand te bieden aan alle verleidingen en me goed aan allerlei deadlines te houden.
Ik heb veel begrip voor mensen die wel grote financiële problemen hebben gekregen. Er hoeft niet zo heel veel te gebeuren om je aan de grond te laten lopen…

Welke rol speelt onze liberale regering?

Sheila Sitalsing schreef een goede column in de Volkskrant van 26 april:

De boven ons gestelden zijn er dol op: de zelfredzame mens. De mensensoort die keihard de beste deal voor zichzelf uitonderhandelt met de dokter en de zorgverzekeraar. Die zich nimmer een woekerpolis in de maag laat splitsen of zich anderszins laten oplichten door die keurige lui van AEGON of Nationale Nederlanden of de ING. Die altijd alle enveloppen met absurde oekazes van de overheid op tijd openmaakt en nooit een boete laat verslonzen tot onbeheersbare proporties.

Ze rekent af met een overheid die het heeft over zelfredzaamheid en zelfregie.

De eigenkrachtideologie, die dit decennium woest om zich heen heeft gegrepen, lijkt prettig te bezuinigen, totdat al die mensen op eigen kracht in de schuldhulpverlening belanden, of huilend op televisie bij Antoinette Hertzenberg.

Ze citeert ook de Ombudsman, die herinnert aan de 2,5 miljoen mensen die laaggeletterd zijn, niet kunnen rekenen of geen computer kunnen bedienen. “Het stellen van eisen aan burgers waarvan vaststaat dat zij daaraan niet kunnen voldoen is onbehoorlijk”, zegt hij.

Uit een WRR-rapport:

Deze regels zijn ingewikkeld, de bureaucratie is gekmakend en niet iedereen kan even rationeel handelen. Waar de overheid uitgaat van rationele, calculerende optimaliserende kansengrijpende burgers, bestaat de grauwe werkelijkheid uit mensen die moeite hebben met plannen maken, prioriteiten stellen en in actie komen.

Een reactie op mijn blog

Niet lang geleden werd ik zelf geconfronteerd met iemand die probeert de weg te vinden en op zoek is naar hulp.

Ik kreeg een reactie op mijn blog “Brief aan de burgemeester” van 9 februari 2016.  Kennelijk was iemand hier via een niet zo goed geslaagde google zoekactie op gestuit en verkeerde in de veronderstelling dat ze met haar klacht aan het juiste adres was.

Dit is de tekst (ik heb hem uiteraard geanonimiseerd):

Auteur: NN

E-mailadres: NN

Reactie:
geachte hoogheid burgemeester.
ik zal mijn verhaal kort houden waarom ik u een brief of email wilt laten schrijven.
i.v.m dat dit veel klachten heb rondom  jeugd zorg en pleeggezin.
b.v me kind word gepest op school omdat hij enigste kind met met huid kleur 14-04-2017 is me zoon geslagen door pleeg moeder omdta me zoon geen gordol niet om haf en gat hem een klap waardoor pleeg moede rme zelf hefet toe gegevhn ik was ook niet ver van wara het geburte.
jeugdt zorg ik heb een verschrikkelijke voogd die me stalkt chanteert bedreigt en me als een monster belt in de nacht om me gek te maken en me dingen zeggen waar geen hond van lus.
ik hoop dta u mij kan helepn jeugdt zorg samen veilig neem m niet serieus, ik word niet gehoord.
ik hoop dta u mij kan helpen od een advier krijgen eingelijk wil ik me verhaal openbara  maken wnat dit speelt al jaren lang.
ik ben het zat om Zo behandelt  te worden door samen veilig.
vriedelijke groet NN

 

Het gebeurt niet zo vaak dat een maatschappelijk probleem zo levensecht geïllustreerd wordt.

Wien Neêrlands bloed door d’aderen vloeit

Het gebeurde regelmatig dat ik ’s nachts met een stekende pijn in mijn linker bovenbeen wakker werd.
Ik wilde natuurlijk weten wat er met mij aan de hand kon zijn en raadpleegde Google.

Dat moet je natuurlijk nooit doen. Al snel brak het zweet me uit, het was duidelijk dat ik aan een verschrikkelijke aandoening leed, misschien wel aan twee.

Ik wist zeker dat de aderen in mijn been geheel verstopt waren, er vond geen doorstroming plaats naar mijn onderbeen. Het zou binnenkort zwart worden en over niet al te lange tijd zou ik op een ochtend opstaan met achterlating van het te lang van bloed verstoken lichaamsdeel.

Dat komt er nu van, als je van een lekker hartig hapje bij de tv houdt!

Hoewel ik zelf dus al vakkundig de juiste diagnose had gesteld leek het me verstandig om naar mijn huisarts te gaan voor een second opinion.

Bij hem kwam ik erachter dat de stethoscoop die dokters altijd zo nonchalant om de nek hebben hangen (daarmee hun status van arts bevestigend), niet alleen gebruikt wordt voor het beluisteren van je adem en hartslag, maar ook op ander lichaamsplekken kan worden ingezet.

De dokter luisterde naar mijn enkels en plantte daarna het uiteinde van zijn stethoscoop ferm in mijn liezen, eerst aan de linker-, daarna aan de rechterkant.

Ik lette op zijn gezicht en verwachtte een bezorgde blik. Ongetwijfeld heerste in mijn benen de stilte van het graf.
Hij keek echter heel opgewekt en vertelde dat er niets aan de hand was, alles klonk normaal.
Om helemaal zeker te zijn wilde hij me toch nog graag aan een extra onderzoekje onderwerpen.

Zie je wel, dacht ik.

Het onderzoek hoefde niet lang te duren en kon in de huisartsenpost door een medewerker worden uitgevoerd.

Deze heel aardige assistente wilde graag mijn lengte en gewicht weten (omdat mijn einde toch al nabij was besloot ik niet een paar kilo te liegen) en plaatste bloeddrukmetermanchetten om mijn bovenarmen en onderbenen. Mijn aderen werden voor korte tijd afgekneld. Daarna berekende een machine hoe het met de doorstroming in mijn lichaam was gesteld.

Mijn huisarts kwam binnen om mij m’n doodvonnis aan te zeggen. Hij bestudeerde de uitdraai van de computer en deelde mee dat zijn vermoeden bewaarheid was: ik had de aderen van een jonge man!

De aardige assistente gaf me een uitdraai mee met mijn resultaten, naast een heleboel getallen die mij niet zoveel zeiden zag ik een afbeelding van een man met heel jonge aderen. Dat was ik! Met 1,12 rechts en 1,27 links zit ik ruim boven de 0,9 en heb dus Keine Periphere Arterielle Verschlusskrankheit!
Herr Doctor Mustermann (naar wie een straat en een stad vernoemd zijn) zegt het zelf.

Ik ben geheel gerustgesteld. Ik sta weer vrolijk op en hoef nu niet elke ochtend te controleren of al mijn ledematen nog wel verbonden zijn aan mijn torso.

En die stekende pijn is ook niet meer teruggekomen…

Wien Neerlands Bloed

Ik kan me niet herinneren zelf ooit Wien Neerlands bloed te hebben gezongen, maar ken het lied natuurlijk wel. Het was het officiële volkslied van het (Verenigd) Koninkrijk der Nederlanden van 1817-1933. Thierry Baudet zou het maar al te graag weer invoeren, denk ik

Wien Neêrlandsch bloed door d’aderen vloeit,
Van vreemde smetten vrij,
Wiens hart voor land en koning gloeit,
Verheff’ den zang als wij:
Hij stell’ met ons, vereend van zin,
Met onbeklemde borst,
Het godgevallig feestlied in
Voor vaderland en vorst.

Toekomstdrive 2017

Het districtsbestuur van de bridgebond, afdeling Gooi en Ommelanden, organiseert elk jaar een toekomstdrive.

Deze drive wordt speciaal opgezet voor cursisten die bridgelessen volgen. De organisatie is aangepast aan beginnende bridgers en ook de spellen zijn speciaal gecomponeerd.

Op zaterdagmiddag 22 april vond in denksportcentrum Annapark in Almere de toekomstdrive 2017 plaats. Er hadden zich aanvankelijk 34 cursisten aangemeld, twee zegden af.

Er werden twee lijnen geformeerd, een voor echte beginners en een voor wat meer gevorderden. Dit keer bevonden zich onder de echte beginners een aantal cursisten die nog maar negen lessen hadden gevolgd, heel dapper dus dat ze mee durfden doen.

De doelstelling van deze toekomstdrive is de cursisten te laten meemaken hoe een “echte” wedstrijd eruitziet: je speelt tegen verschillende tegenstanders volgens de officiële bridgeregels, je speelt een relatief groot aantal spellen en er is ook wat tijdsdruk.

We zorgen er in de organisatie natuurlijk voor dat het wel vooral leuk en spannend is om mee te doen. Geen strenge arbiter dus en als je wilt mag je rustig je spiekbriefje raadplegen. Je speelt ook niet tegen superervaren bridgekanonnen die je de oren wassen als je een keertje voor je beurt biedt.

Er waren enkele ervaren bridgers aanwezig, die rondliepen en de spelers ter zijde stonden. Aanvankelijk was er wel wat hulp nodig met het invoeren van de resultaten, al snel konden de deelnemers dit zelfstandig.

Er was een tafel met prijsjes, beschikbaar gesteld door de NBB, niemand ging zonder een aandenken naar huis.  Er was ook voor gezorgd dat elke speler een boekje met spelverdelingen mee kon nemen.

Het was een prachtig gezicht: mensen die enkele maanden geleden nog niets van het bridgespel wisten speelden nu geroutineerd en geconcentreerd alsof ze nooit anders gedaan hadden.

Een enkeling bekende wel dat ze het af en toe erg warm kreeg, een ander vertrouwde me toe dat ze zat te trillen van de zenuwen.

Maar niemand haakte af en iedereen bereikte de eindstreep.

Het voortdurend geconcentreerd moeten zijn eiste wel zijn tol: een speelster vertelde me dat ze op een gegeven moment niet eens meer wist wat troef was, een ander voelde een lichte hoofdpijn opkomen.

De stemming was echter uitstekend en na afloop waren alle deelnemers erg tevreden over een geslaagde middag.

 Het bekendmaken van de uitslag 

En het uitzoeken van een prijsje.

In de A-lijn bewezen Gina en Jan Daaleman dat een goed huwelijk ook een goed bridgepartnership kan opleveren, zij wonnen met bijna 69%. In de B-lijn werden Willy Uijlen en Nettie Arts eerste met 63,89%. Gefeliciteerd!

Deze paren komen allebei uit Almere, uit de lesgroepen van Wolter Jan Mulder en Martin Minnema.

In de beginnerslijn waren de spellen zo gecomponeerd dat er alleen Sans Atout-contracten en contracten in een hoge kleur uit voortkwamen.

Er werd naar hartelust geboden, meestal zat men in de goede kleur, de goede hoogte was wat minder makkelijk te vinden. Terecht was men vaak zeer tevreden met twee of drie overslagen. Een kniesoor die erop let dat de manche nogal eens werd gemist.

In de gevorderdengroep kon op spel 15 groot slem geboden worden, ik denk dat de Noordspelers verbaasd hebben opgekeken toen hun partner opende. Die beloofde dus minstens 13 punten, terwijl ze er zelf 19 in handen hadden!

In dat geval begint er aan tafel een slemgeur op te stijgen, de kunst is te onderzoeken of er niet te veel verliezers zijn en wat de speelsoort moet worden.

Het lukte in ieder geval één paar klein slem te bereiken, ik snap best dat het uitbieden van groot slem voor cursisten heel erg moeilijk is.
Ook gevorderde bridgers komen maar uiterst zelden in 7 uit. De oplettende lezer heeft al gezien dat je geen 7 SA moet bieden!

We bedanken de spelers voor hun deelname en hopen hen binnenkort als lid van een vereniging te mogen begroeten!

Martin Minnema en Wolter Jan Mulder

 

Het districtsbestuur had ook een afvaardiging gestuurd, voorzitter Jos van Dijk en Dirk Keersemaker:

Bij de Italiaan

We hadden een heuglijke gebeurtenis te vieren. Mijn oudste zoon heeft zijn studie afgerond. De hoofdpersoon mocht kiezen waar we zouden gaan eten.

Het sprak voor zichzelf dat ik zou betalen, maar ik had hem gevraagd niet te kiezen voor een restaurant waar men op kolossale borden eten serveert dat kunstig in bergjes midden in een plasje is gedrapeerd.

Ik verzocht hem ook een beetje op de prijs te letten. We zijn dan wel post-babyboomers die graag voor hun kinderen blijven zorgen tot die de leeftijd van 40 hebben bereikt, maar het geld groeit ons slechts in kleine denominaties op de rug.

We spraken af in L’ Angolo Italiano. Dit etablissement bevindt zich aan de Scheldestraat in Amsterdam.

 

 

Hoewel ik het Italiaans niet beheers dacht ik de naam van het restaurant wel te kunnen vertalen: de Italiaanse engel. Maar die o zat me een beetje dwars. Is engel niet angelo?

Internet heeft mij gelukkig behoed voor een domme taalfout. Angolo betekent hoek, dus we aten in de Italiaanse hoek.

Het personeel sprak Italiaans, maar gelukkig ook Engels (met die charmante klinker aan het eind van elk woord: Would-e you like-e to order-e?)

We moesten eerst een antipasta kiezen, ik kon veilig aannemen dat dit voorgerecht betekent, want het menu begon ermee. Daarna een primi of een secundi en ten slotte dolci (toetje).

We kwamen erachter dat primi een gerecht was met pasta, en als je secundi koos dan kreeg je een gerecht met aardappeltjes.

Ik koos als voorgerecht carpaccio, een laffe keuze, want dat heb ik al veel vaker gegeten. Ik koos hiervoor om in ieder geval niet het risico te lopen dat ik een octopussenarm op mijn bord zou krijgen (compleet met zuignapjes).
Mijn trouwe lezers weten inmiddels dat ik een zeevegetariër ben.

Mijn hoofdgerecht moest pasta zijn, we bevonden ons tenslotte in een Italiaans restaurant.

 

Quadrelli con Chianina e Cardoncelli servita in salsa di arrosto antico e pomodorini Bio.
Quadrelli, verse pasta gevuld met vlees chianina(tuscan) en paddenstoelen geserveerd in een geroosterde saus

De carpaccio was nogal koud (niet verwonderlijk, want je krijgt het vlees alleen maar zo mooi dun gesneden als je het eerst bevriest) en niet zo bijzonder van smaak.

Het hoofdge-recht was verrukkelijk. De pasta bestond uit gevulde kussentjes bedolven onder een heerlijke saus. Ik ben er niet achter gekomen hoe men die geroosterd had, maar dat deed niets af aan de smaak.

Mijn disgenoten smulden eveneens van hun gerecht, zij haalden me over om ook een glaasje huiswijn te nemen. Heel lekker!

Als toetje nam ik Millefoglie scomposta con crema chantilly. Millefoglie met chantilly crème.
Het bleek een soort soesje te zijn met een heel klein beetje crème. Dat had van mij wel een wat groter toefje mogen zijn.

Omdat ik er inmiddels van overtuigd was dat ik mij moeiteloos kon redden in deze mediterrane omgeving vertrouwde ik erop dat men mijn verzoek om ordinary coffee zou begrijpen. Toen de ober 3 cappuccino en een espresso noteerde voelde ik al nattigheid. De anderen kregen een  grote kop schuimende koffie, voor mij werd een poppenkopje neergezet, dat bovendien nog maar half gevuld was. Voor Italianen is dat kennelijk gewoon.

Mijn zoon had een flinke korting bedongen, waardoor de rekening heel erg meeviel.

Het was een fijne avond en we hebben heel lekker gegeten.

L’Angolo Italiano:       8

Dit is hun website

 

 

Verwarm je huis met computers

Als je in een ruimte verkeert waar veel mensen zijn en ook veel computers, merk je dat de temperatuur behoorlijk kan oplopen. Zet de airconditioning maar aan.

In Delft had iemand een lumineus idee: kunnen we de warmte die door computers geproduceerd wordt niet op een of andere manier gebruiken?

Grote datacenters geven veel geld uit aan de koeling van hun servers, dat is toch eigenlijk zonde?

Florian Schneider richtte met enkele vrienden de firma Nerdalize op. Zij installeren radiatoren die gevoed worden met de restwarmte van servers in woonhuizen.

Er is sprake van een dubbel voordeel: de woningen worden verwarmd, de servers hoeven minder gekoeld te worden.

Bekijk dit artikel en kijk eens op hun site.

Een aanpak als deze past natuurlijk heel goed in dit tijdsbeeld: we willen allemaal graag werken aan duurzaamheid, energiebesparing en bescherming van het milieu.

Hoe kom ik aan deze informatie?

Mijn oudste zoon heeft net een stage afgesloten bij dit bedrijf, hij heeft voor hen een lifecycle analyse gemaakt. Met dit werkstuk rondde hij zijn studie Science, Business and Innovation af aan de Vrije Universiteit. Hij kreeg als beoordeling een 7 ½.

Gefeliciteerd, Bas. Ik ben trots op je!

 

Zwemmen met Wilders

Door een samenloop van omstandigheden trek ik elke dinsdagochtend baantjes in het zwembad samen met een verstokte PVV’er.

Zwemmen is goed voor je conditie, maar een tamelijk saaie aangelegenheid. Het helpt dus als je een interessant gesprek gaande kunt houden terwijl je op en neer peddelt.

Je zou kunnen aanvoeren dat meningen uitwisselen met een vriend van Wilders een aparte invulling is van de term “interessant”, en dan heb je gelijk. Maar er zijn twee redenen om het toch te doen. De belangrijkste is, dat het in deze moeilijke tijden van groot belang is in gesprek met elkaar te blijven, hoe groot de tegenstellingen ook zijn.

Dialoog is altijd beter dan het zich opsluiten in de eigen denkwereld. De tweede reden is, dat je op deze manier gedwongen wordt je een mening te vormen over zaken waarover je voordien wellicht nooit veel had nagedacht. Het is een goede manier om je eigen standpunten helder te krijgen.

Het lukt me niet altijd tijdens het zwemmen de goede woorden of argumenten te vinden, daarom zet ik in deze blogboodschap mijn gedachten eens op een rij.

We delen een tamelijk pessimistische kijk op de toekomst. We verschillen sterk in de opvattingen welk beleid er gevoerd moet worden met het oog op de toekomst.
Jij gelooft dat we geen vluchtelingen meer moeten opnemen (je hebt ergens gelezen dat dit 100 miljard kost), dat we de grenzen moeten sluiten.
Je geeft aan dat je helemaal niets met Afrikanen hebt, dat we voorrang moeten geven aan ons eigen volk.

Je gebruikt vaak de term “elite” (de mensen willen dat die het veld ruimt), je denkt dat het volk verandering wil en geen vertrouwen meer heeft in de democratie. Daarom stemmen ze op Wilders en Trump. Je zegt dat de rechters allemaal leden van D’66 zijn en niet eerlijk rechtspreken.
Je gelooft niet in de grondrechten van de mens en vindt dat er desnoods burgeroorlog (een revolte) moet komen, omdat ons land op dit moment helemaal verkeerd wordt bestuurd en we op een ramp afstevenen. Gutmenschen helpen hieraan mee.

Je hebt het over de Nederlandse cultuur die bedreigd wordt en stelt je erg anti-Europa en nationalistisch op.
Je denkt dat de Islam eropuit is de hele wereld te veroveren en ondergeschikt te maken.
Je stelt je bijzonder hardvochtig op (“laat ze hun eigen problemen maar oplossen”).

Wat vooral opvalt is hoe groot je de omvang van het probleem inschat.

Het heeft weinig zin elkaar met getallen om de oren te slaan, maar ik kon het niet laten even naar dat bedrag van 100 miljard te kijken, dat je noemde. Een snelle zoektocht op internet leert dat er voor 2016 836 miljoen op de begroting stond, de “vluchtelingenstroom” is niet groter dan 0,2 % van de Nederlandse bevolking.

Voor mij gelden een aantal heel belangrijke principes:

  1. Een beschaving moet beoordeeld worden op de manier waarop we omgaan met de zwakkeren. Een welvarend land als het onze heeft de morele plicht mensen op te vangen die op de vlucht zijn voor oorlog en geweld. De Nederlander betaalt op dit moment 96 euro per jaar aan deze opvang. Vergelijk dit “offer” eens met de verschrikkelijke omstandigheden waar mensen die het minder getroffen hebben onder verkeren. Empathie is heel belangrijk.
  2. We moeten nooit generaliseren. We hebben een fors probleem met laagopgeleide allochtone jongeren, er is een verschrikkelijke dreiging van het moslimfundamentalisme, maar je mag hier nooit een hele bevolkingsgroep mee vereenzelvigen.
  3. We moeten zuinig zijn op onze democratie. Besluitvorming is vaak moeizaam, maar we moet heel erg dankbaar zijn met de omstandigheid dat we onze volksvertegenwoordiging kunnen kiezen, we vrijheid van meningsuiting hebben en een onafhankelijke rechtspraak hebben. Er zijn talloze landen waar het veel slechter is geregeld.
  4. De EU is natuurlijk ook een moloch, waar de individuele burger niet veel in te brengen heeft. Maar Europese samenwerking heeft er wel voor gezorgd dat we al 70 jaar vrede en welvaart hebben. De geschiedenis leert dat het ook heel anders kan.
  5. Ik geloof niet in een Nederlandse cultuur (die bedreigd wordt). Ik vind het getuigen van eng nationalisme als je volhoudt dat we onze cultuur moeten verdedigen tegen vreemde invloeden.
    Als het aan jou ligt moet ik meer affiniteit hebben voor een laaghoofdige Amsterdamse hooligan (want Nederlander), dan met een erudiete, beschaafde man als Aboutaleb, want dat is immers een “buitenlander”.
  6. Ik geloof niet aan geweld of onderdrukking als middel om de maatschappij te verbeteren.
  7. Wijsheid, menselijkheid en ondogmatisch denken moeten de oplossingen brengen.
  8. Heel veel mensen worden misleid door slechte of gebrekkige voorlichting. De sociale media zorgen ervoor dat veel mensen uitsluitend verkeren binnen hun eigen “bubbel”: ze horen alleen maar gelijkgestemde geluiden. We moeten er ons uiterste best voor doen dat mensen goed worden voorgelicht en dat we in gesprek blijven met elkaar.
    Goed onderwijs moet kinderen leren zelfstandig en kritisch te denken.

Tot volgende week dinsdag, dan pakken we de natte draad weer op.

Matthäus Passion

Zaterdagmiddag 1 april zaten we op rij 9 in het concertgebouw van Amsterdam om te luisteren en kijken naar de Matthäus Passion.

Het was een vlekkeloze uitvoering, meeslepend en ontroerend.

Het orkest en koor waren allebei gesplitst: links en rechts apart. Er was vaak sprake van afwisseling, een enkele keer zongen en speelden ze samen.
Solisten traden om de beurt naar voren.
De musici speelden op authentieke instrumenten, zoals houten dwarsfluiten.
De zangers zongen het lange stuk bijna allemaal uit het hoofd (!)

Sopraan Olga Zinovieva had een heel mooie jurk aan, met langs de zoom een doornenkroon.

 

 

Aan sommige dingen kan ik niet echt wennen: de voluptueuze verschijning van de dirigent, Pieter-Jan Leusink. Dit keer trad zijn zoon ook als solist naar voren; het lijkt me heel wonderlijk om op een meter afstand van je vader een solo te zingen. Martinus weegt zo mogelijk nog meer dan vader, maar het komt de toon ten goede.
Het optreden van de countertenor (Sytze Buwalda) blijft een beetje schuren. Hoewel de Matthäus Passion een typisch mannenstuk is geef ik de voorkeur aan een vrouwenstem boven die van een countertenor. Vooral het prachtige Erbarme Dich komt (naar mijn mening) veel mooier uit als het door een sopraan gezongen wordt.

Scroll een beetje naar beneden en Kijk naar dit fragment.

Het was me al bij een eerder bezoek opgevallen: Leusink heeft nog niet een echt goede tekstschrijver gevonden voor zijn wervende publicaties.
Deze aanprijzing is geen taalkundig hoogstandje (“de jaarlijkse traditie is uitgegroeid tot een vast gegeven waarbij het gezelschap tien maal optreedt”).
Gelukkig is de muziek beter.

Matthäus Passion met passie

De Matthäus Passion geldt in Nederland als de favoriete compositie in de passietijd. Bach schreef zijn Matthäus Passion voor het Knabenchor van de Thomas Kirche in Leipzig. Pieter Jan Leusink’s jarenlange ervaring met jongensstemmen heeft hij verweven bij de instudering met The Bach Choir of the Netherlands. Hij dirigeerde Bachs Matthäus Passion meer dan 300 keer. Deze gepassioneerde uitvoeringen worden dan ook jaarlijks bezocht door ruim 35.000 liefhebbers van dit meesterwerk. De jaarlijkse traditie in Het Koninklijk Concertgebouw is uitgegroeid tot een vast gegeven waarbij het gezelschap o.l.v. Leusink dit jaar tien maal optreedt in de Grote Zaal! Bijzonder is de unieke opstelling van The Bach Choir of the Netherlands, waarbij de dynamische klank en uitstraling de bezoeker beroeren. Niet in de laatste plaats dankzij de sterke basis van internationale solisten. Leusink verwerkt al zijn ervaring en vooral passie in zijn uitvoeringen om de compositie helemaal tot zijn recht te laten komen voor de luisteraar.

Een prachtig gebouw met comfortabele stoelen, mooie muziek en een boeiend schouwspel. Wat wil je nog meer?

Matthäus Passion        9

Lente

Ervaring leert ons, dat het niet verstandig is te vroeg plantjes in de tuin te zetten.

Ik wil graag de potten leeg maken en er weer mooie nieuwe (blauwe!) plantjes in zetten, maar het kan nog wel gaan vriezen en dan wacht ons een teleurstelling.

Ondertussen kunnen we aan onze zijtuin (de smalle strook aan de zijkant van net huis) zien dat de lente is aangebroken: de Forsythia en het krentenboompje staan in volle bloei.
Als je in de natuur het Klein Hoefblad ziet en in de tuinen de Forsythia ziet bloeien weet je dat de winter voorbij is.

Ik houd van de lente, een beloftevol jaargetijde.

 

We kregen een vijgenboom van kennissen, zij hadden er geen ruimte meer voor.

Deze boom slaat geweldig aan in onze zijtuin, maar we hebben nog niet kunnen oogsten. Het lijkt heel wat te worden, maar uiteindelijk heeft  er nog nooit een eetbare vrucht in gezeten.
Ik zie dat er al weer knoppen in zitten, we houden dus moed.