Lezen op A-1 niveau

Elke leraar NT2 (Nederlands als tweede taal) vindt het lastig om geschikte lectuur voor zijn cursisten te vinden.

Veel boeken zijn te moeilijk, andere zijn voor kinderen geschreven en daarmee niet echt interessant voor volwassen lezers.

Het is natuurlijk enorme winst als je cursisten kunt motiveren om -naast de lessen- Nederlandse teksten te lezen. Ze kunnen dan het geleerde herkennen, vergroten hun woordenschat en steken vaak inhoudelijk ook nog wat op.

We hoorden van een schrijver die in een ander land werd geboren en hier de taal moest leren, dat hij Jip en Janneke van Annie M.G. Schmidt las.

Geen kwaad woord over deze geweldige kinderboekenschrijver, ze verdient terecht veel waardering, maar Jip en Janneke gebruiken we toch voornamelijk om aan kinderen voor te lezen.

Als je voor jezelf leest wil je immers graag lezen over mensen met wie je je kunt identificeren en stel je ook wel wat eisen aan plot en stilistisch gehalte.

Toch zullen veel anderstaligen aanvankelijk aangewezen zijn op kinderboeken.

Gelukkig worden er ook initiatieven ontwikkeld om boekjes te maken die in eenvoudige taal geschreven zijn, maar niet kinderachtig zijn en een thematiek bevatten die volwassenen aanspreekt.

Willemijn Steutel is docent NT2 en werkt bij uitgeverij Eenvoudig Communiceren.

Ze schreef enkele informatieve boeken voor nieuwkomers (Willem-Alexander van kind tot koning en Samen leven in Nederland) in makkelijke taal.

Het is knap gedaan: er is goed nagedacht over woordkeus en zinslengte, maar er zijn geen concessies gedaan met betrekking tot de inhoud.

 

 

In Enkele reis Europa, waarvan zij de tekst verzorgde, vertellen Nieuwkomers over leven in België. Naar mijn mening is dit boekje te Belgisch gebleven. De aanname dat het zonder meer ook geschikt is voor mensen die in Nederland wonen klopt niet.
Ik ben bang dat woorden als onthaalbureau en handelsingenieur alleen maar verwarring opleveren.

Sinds kort is er nu ook een serie boekjes verschenen met verhalen over volwassen anderstaligen die in Nederland wonen. De boekjes zijn geschreven op A-1niveau en heten Een dag in…. Achtereenvolgens worden de maanden van het jaar afgewerkt.

Ik las de eerste twee: Anaraso vindt een hond en Olek wil een auto.

 

Anarosa staat bij school.
Ze wacht bij het hek.
Haar zoons Hugo en Flavio komen uit school.

Er staat een hondje bij haar been.
Anarosa aait de hond.
“Hoi, beestje. Waar kom jij vandaan?”

In 48 pagina’s wordt een spannend verhaal verteld, met een mooi eind. Ik kan me voorstellen dat ik hier als anderstalige graag mijn tanden in zou willen zetten en ook een bevredigend gevoel zou overhouden na lezing: interessant en begrijpelijk.

De schrijfster ziet heel goed kans lastige constructies te vermijden (geen lijdende vorm, maar: Hugo gaat in de ambulance) en maakt goed gebruik van de dialoog.
Een heel enkele keer knarst het een beetje: hoe voel jij je?

De verhalen zijn prachtig, en passant krijgen de lezers ook nog wat mee van wat in Nederland heel gebruikelijk is, maar niet in hun geboorteland (een alleenstaande moeder en een man die met een andere man wil trouwen).

De illustraties zijn mooi, het lijkt alsof de tekenaar zijn pen niet van het papier nam en de tekeningen in één lijn maakte.

Olek zoekt een auto.
Hij spaart al heel lang geld.
Hij heeft nu 2500 euro.

Olek kijkt naar een mooie, zwarte auto.
Het is de auto die hij wil.
In de auto is veel ruimte voor al zijn spullen.

Olek heeft genoeg geld gespaard.
Hij kan de auto kopen.

Vroeger gaf ik leiding aan een grote groep docenten, die NT2 gaven aan 1400 anderstalige cursisten. Ik zou Willemijn Steutel maar wat graag in mijn team hebben gehad!

Olek & Anarosa                  8 ½

 

 

Ljouwert

Als je een stad bezoekt waar je niet echt bekend bent is het verstandig van tevoren na te denken over wat je wil zien.

Het is ons meer dan eens overkomen dat we op de bonnefooi rondliepen, door buurten die niet echt de moeite waard waren, om dan later te ontdekken dat we de echte highlights gemist hadden.

Onze onvolprezen NS vrij-reizen-kaart bracht ons deze keer naar Leeuwarden.

We hadden op internet een NS-wandeling gevonden, die we helemaal gevolgd hebben (de korte versie dan, van 6,5 km die overigens voelde als 15).

Hoewel de samensteller kennelijk zijn uiterste best gedaan had de aanwijzingen zo duidelijk mogelijk te maken raakten we toch af en toe van het rechte pad.
We waren niet de enigen, regelmatig zagen we andere stellen vertwijfeld naar hun papier staren, waarna meestal de vrouw het voortouw nam. De man stiefelde er gedwee achteraan op zijn sandalen of verstandige wandelschoenen. Net zoals bij ons, dus.

 

We ontdekten dat Leeuwarden een prachtige stad is, met veel oude huizen en gebouwen, gezellige winkelstraatjes, mooie parken en veel water.

In verband met de zwaartekracht zag ik ervan af de scheve toren te beklimmen, een vrouw die dat wel gedaan had kwam tollend beneden aan en werd met een glaasje koud water weer enigszins tot leven gebracht.

Er lagen twee kerken op ons pad, die we allebei van binnen bekeken hebben. De eerste was Protestant (na de beeldenstorm gepikt van de katholieken), de andere Rooms-Katholiek.

In de eerste heeft men getracht met de tijd mee te gaan, het interieur is verrijkt met moderne constructies van staal en glas. Ik vind ze heel lelijk.

Geef mij dan maar het barokke interieur van de Bonifatiuskerk, gebouwd door Cuypers in 1893. Heerlijk, die geur van wierook en de smartelijke blikken van Maria en andere lijdenden. Het getuigt trouwens best van lef een kerk te noemen naar iemand die je in 754 vermoord hebt…

Jammer genoeg was de Pier Pandertempel en het gelijknamige museum gesloten. Ik schreef een eerder blog over de architect N.P. De Koo, die een bewonderaar was van Pander. Hij was degene die jarenlang geijverd heeft voor een aan deze beeldhouwer gewijd museum.
Een ander keertje.

Het St. Antonygasthuis is een oase van groen en rust. Rijke weldoeners bouwden hier vier paviljoens, één van hen was een verre voorvader van me. Een gedenktegel met dankzegging herinnert hieraan. Toen ik een andere bezoeker trots vertelde dat ik deel uitmaakte van dit trotse geslacht bracht hij me ervan op de hoogte dat de dankzegging alleen bedoeld was voor de toenmalige Minnema’s. Altijd fijn om even op de feiten gewezen te worden.

 

De Joodse Synagoge is niet langer een gebedshuis. Slechts honderd Joden overleefden de tweede wereldoorlog, niet meer genoeg om de gemeente overeind te houden.

De oude strafgevangenis wordt nu gebruikt door kunstenaars en Horeca-ondernemers. De cellen dienen als werkplaats of winkeltje en de restaurants hebben namen als in de Bak en Proefverlof. Het spreekt mij altijd erg aan als oude gebouwen niet worden gesloopt, maar een nieuwe functie krijgen.

 

Mata Hari werd geboren in Leeuwarden, we zagen haar geboortehuis en er staat een mooi beeldje.

 

Er was natuurlijk nog veel meer te zien, te veel om op te noemen. Ik kan deze stad en deze wandeling iedereen aanbevelen.

 

Leeuwarden:              8

 

Binnen één week!

 

 

Een weekje Groot Brittannië

Mijn echtgenote had een bonus ontvangen voor haar 25-jarig jubileum. Het leek haar een goed idee dit geld te besteden aan een reisje naar haar geliefde Engeland.

Eurostar

We mochten in de buurt van Oxford logeren bij goede vrienden en reisden met de Eurostar. Deze rijdt van Brussel naar London St Pancras en gaat door een tunnel onder het Kanaal door.

We reisden in stijl: Premium Class. Dit betekent lekkere stoelen en een lunch zoals je die ook wel in vliegtuigen krijgt. Goed reisgezelschap is niet gegarandeerd: vóór ons zat een groepje jonge Duitsers die door de wijn iets te luidruchtig waren geworden.

Greet had niet zo goed naar de kleine lettertjes gekeken en wist dus niet dat we te eten kregen in de trein. Ik had net een hap genomen van mijn thuis klaargemaakte broodje omelet toen ik het moest wegmoffelen om de stewardess niet voor het hoofd te stoten.

Toen de trein onder water dook was ik op mijn hoede en checkte regelmatig het dak op druppels, maar we kwamen droog weer tevoorschijn. We konden op een scherm zien dat hij op een gegeven moment 298 km per uur reed!

Links

We gingen het laatste stukje met de auto, uit voorzorg was ik niet voorin gaan zitten: de laatste keer dat ik daar zat had ik doodsangsten uitgestaan omdat de Engelsen aan de verkeerde kant van de weg rijden en het mij aan middelen ontbrak om daaraan te ontsnappen.

Onze gastvrouw reed onbekommerd met hoge snelheid over de bochtige smalle weggetjes en voerde ook nog het hoogste woord.

Bagage

Wat moet een mens veel meenemen als hij op reis gaat!
Het paste allemaal gelukkig wel in onze mooie nieuwe koffer, een turquoise monster op wielen waar ik de verantwoordelijkheid voor droeg. Greet deed de navigatie en ik sukkelde achter haar aan. Hoewel ik een flinke hekel heb aan rolkoffers (en dan vooral het geluid ervan) moet ik toegeven dat ze wel erg makkelijk zijn in het gebruik. Heel vroeger hadden koffers geen wieltjes, je moest ze gewoon tillen aan het handvat (of je liet een kruier dat voor je doen). Daarna hadden ze er twee en sleepte je hem aan een uitschuifbaar handvat achter je aan. Nu hebben ze allemaal vier wieltjes. Ze staan rechtop en je kunt moeiteloos met twee vingers sturen.

Het was wel even wennen: ik vond dat het er nogal parmantig uitzag en voelde me net een ganzenhoeder.
Er zijn natuurlijk ook nadelen: in stations zijn de vloeren mooi vlak, maar als je buiten bent rolt het allemaal een stuk minder mooi. Bij een helling moet je oppassen dat de koffer er niet vandoor gaat en op roltrappen is het een kwestie van listig manoeuvreren.

Good afternoon!

Als je verkeert in kringen zoals die van onze vrienden tref je alleen maar aardige, beleefde mensen. Hun hoffelijkheid doet in onze ogen overdreven aan, maar zo zijn ze nu eenmaal. Als je een kop thee krijgt: “Here you are, love”. Als je iemand voor laat gaan: “Cheers mate”. En na een vriendelijk gesprekje: “Have a lovely day!”.

Het is haast niet voor te stellen dat dit ook het land is van de hooligans en de stag-party’s, waar jongeren stomdronken over de straat rollen en waar volop gediscrimineerd wordt.

En natuurlijk het land van de Brexit.
Onze gastvrouw Esmyr is geboren in Nederland maar woont al 40 jaar in het Verenigd Koninkrijk. Ze is getrouwd met een Engelsman en heeft beide nationaliteiten.
Ze voelt zich bedreigd door de politieke ontwikkelingen en vraagt zich af of ze in de toekomst nog wel welkom is.
Als iemand een lompe manoeuvre uithaalt in het verkeer zegt ze: vast een Brexiteer.

De krant

Ik lees de Guardian en sta versteld van de onverbloemde stellingname. Sommige mensen in Nederland zeggen dat het Journaal en kranten als de Volkskrant niet objectief zijn. Dat is een lachertje als je het vergelijkt met Engeland. De Guardian is heel kritisch over Boris Johnson (in schitterende cartoons wordt hij consequent afgebeeld met een blote-billenhoofd) en in de rechtse kranten wordt volop gescholden op Liberals en mensen die tegen de Brexit zijn (“Remoaners”).

Drama

Op een prachtig grasveld achter een van Oxford’s oudste Colleges zijn vijftig klapstoeltjes neergezet. In een heel simpel decor speelt de Oxford Shakespeare Company de sterren van de hemel. Ze brengen het toneelstuk Wuthering Heights naar de roman van Emily Brönte. Het prachtige Engels van de acteurs klinkt als muziek in mijn oren.

Zo’n fantastische uitvoering in zo’n overweldigende historische omgeving: wat wil een mens meer?

Dorchester

In de mooie oude kerk van Dorchester (dertiende eeuw!) kijken we naar beelden van liggende ridders (een heeft de hand aan het gevest van zijn zwaard, klaar om ten strijde te trekken tegen de heidense Moren) terwijl de organist oefent voor de trouwerij van die middag. Als hij uiteindelijk vol op het orgel gaat is het alsof mijn haren van mijn hoofd worden geblazen.

Furniture-maker Philip Koomen

Ik krijg een rondleiding door de workshop van Phil, onze gastheer. Hij is meester-meubelmaker en vertelt dat hij nu in een fase van zijn carrière is waarin hij vooral geïnteresseerd is in de echte kunstzinnige aspecten van zijn werk. Hij neemt nog steeds opdrachten aan en maakt dan prachtige meubels (tafels, stoelen, kasten en zelfs hele keukens) maar spendeert de helft van zijn tijd aan het “spelen” met vormen en materialen.

Ik krijg van hem een kunstwerk cadeau waarmee je zelf eindeloze variaties kan maken.

Gezichtsherkenning

Als we terugreizen raakt de machine die mijn gezicht moet vergelijken met de foto in mijn paspoort in de stress. Hij moet heel lang nadenken, het poortje gaat niet open, en geeft dan de moed op. Bellen gaan rinkelen en lampen knipperen. Ik krijg opdracht om te keren en word met zachte hand weggeleid. Ik heb al visioenen van langdurige ondervraging en visitatie tot op het bot, maar een menselijke douanier ziet dat ik geen gevaar oplever ondanks het feit dat ik nu een baard heb, die er nog niet aan zat toen de foto voor mijn paspoort genomen werd. Greet was er al lang door en stond ongerust te wachten.

We nemen weer plaats in de supersnelle Eurostar, zijn nu wel voorbereid op de lunch en na twee hoofdstukken duikt de trein alweer op uit de tunnel en zijn we weer op het vasteland.

Hoe zal ons volgende bezoek verlopen, als Engeland een harde Brexit heeft doorgemaakt?