De buitenkamer weer aangepakt.

Het was tijd om de glas-in-loodramen die ik een paar jaar geleden in de schutting had aangebracht op te knappen.

 

 

 

Ik had ze destijds wel geschilderd, maar de verf begon lelijk af te bladderen en hier en daar was zelfs houtrot te zien.

De ramen komen (waarschijnlijk) oorspronkelijk uit een Amsterdamse woning en zijn misschien niet eens gemaakt om buiten aan de elementen te worden blootgesteld.

Bij een storm was een van de ruitjes al beschadigd en als ik niets zou doen zouden de vensters waarschijnlijk binnen afzienbare tijd moeten worden afgedankt.

Om ze dat jammerlijke lot te besparen besloot ik tot een grootscheepse reddingsoperatie.

Ik haalde de ramen een voor een uit de schutting en verwijderde met behoorlijk wat inspanning de oude verf. Daarna vulde ik de weggerotte gedeelten met anti-houtrotplamuur. Ten slotte smeerde ik er twee lagen grondverf en twee laklagen op.

Op zulk soort momenten realiseer je je hoe knap echte vakmensen zijn.

 

Ik ben best tevreden met het resultaat, ze kunnen weer voor een paar jaar mee. Tegen die tijd is het oude lood waarschijnlijk hoognodig aan vervanging toe, maar dat zie ik dan wel.

Nu ik toch bezig was voerde ik ook mijn oude plan uit: ik wilde graag mijn zelfgemaakte glas-in-loodraampjes in de houten achterwand zetten.

Ik maakte ze tijdens de glas-in-lood workshops die we tijdens de zomervakantie op Terschelling bijwoonden.

Het leek me een goed idee om achter de raampjes lampjes aan te brengen, die ik ’s avonds kan aandoen. Op die manier schijnt er altijd licht door het prachtige gekleurde glas, ik kan er geen genoeg van krijgen.

The Social Dilemma

We keken naar deze documentaire op Netflix.

De film heeft betrekking op de gevaarlijke impact die social media hebben op mens en samenleving.

Een groot aantal personen die zelf nauw betrokken waren bij de vormgeving van Facebook, Google, Instagram en andere media brengt nu onder de aandacht hoe gevaarlijk deze media zijn.

Een heel belangrijk gegeven is, dat deze media hun bestaansrecht eigenlijk maar op één ding baseren: het maken van winst. Wie denkt dat er ook nog een hoger doel gediend wordt (vriendschap, menselijk contact, informatieverschaffing) is naïef.

Om winst te maken is het belangrijk dat het aantal gebruikers groeit en dat ze zo lang mogelijk naar hun scherm(pje) kijken. Om dat doel te bereiken is alles geoorloofd.

 

Algoritmen (die steeds knapper worden naarmate er meer data beschikbaar komt) zorgen hiervoor.

Alles wat je doet, alles waarnaar je kijkt, wordt bijgehouden en de algoritmen beslissen op basis hiervan wat je verder onder ogen krijgt, om ervoor te zorgen dat je niet afhaakt.

Een redelijk “onschuldig” voorbeeld hiervan is de omstandigheid dat je wekenlang aanbiedingen van tassen voorgeschoteld krijgt als je daar een keertje op gegoogeld hebt.

Als jij een zoekterm invoert op google krijg je heel andere suggesties dan ik. Google bepaalt waar jij behoefte aan hebt aan de hand van jouw geschiedenis.

Er is hier dus sprake van beïnvloeding van gedrag en emoties zonder dat de gebruiker zich hiervan bewust is.

Ga eens na wat dit gegeven betekent voor kwaadwillige machthebbers:

If you want to control the population of a country there’s never been a tool as effective as Facebook.

Everyone is entitled to their own facts.

Er zijn al voorbeelden van grootschalige manipulatie voorhanden: de verkiezingen in Sri Lanka zijn onder regie van Cambridge Analytics succesvol gemanipuleerd en het is inmiddels bekend hoe groot de rol geweest is van Facebook bij de vervolging van moslims in Myanmar.

We weten inmiddels ook dat Rusland zich via sociale media bemoeid heeft met de Amerikaanse verkiezingen.

Er is ook sprake van een bombardement aan fake news. Verzonnen berichten worden eindeloos rondgepompt en vanwege het manipulatieve karakter van de social media krijgen gebruikers vaak geen enkel ander geluid meer te horen.

Het is aangetoond dat fake news zich 6 x sneller verspreidt dan echt nieuws.

Er speelt zich ook van alles af op psychologisch vlak: in de documentaire wordt gesteld dat er een hele generatie opgroeit die banger is dan vorige en vaker lijdt aan depressie.

Veel jongeren zitten zoveel uren per dag op hun schermpje te turen dat ze normale intermenselijke interactie haast niet meer kennen. Ze zijn afhankelijk geworden van likes die ze vermengen met echte waarden en waarheden. Hiermee hebben ze minder controle over wie ze (willen) zijn en wie ze geloven.

Eigenlijk is het niet nodig meer om echt samen te komen en te interacteren.

De klokkenluiders (allemaal mensen die heel goed weten waar ze over praten!) zijn erachter gekomen dat hun inspanningen geleid hebben tot massale chaos, eenzaamheid, meer polarisatie, meer gehackte verkiezingen en onvermogen te focussen op wezenlijke kwesties.

Ze waarschuwen ons voor een duistere toekomst die geen lichtpunten biedt als we het roer niet radicaal omgooien. Ze spreken van een “checkmate on humanity”, de VS sturen aan op een burgeroorlog.

Ze bieden jammer genoeg geen duidelijke route aan die ons van het gevaar kan afleiden, ze kunnen slechts enkele tips geven:

  • Houd de jeugd zo ver mogelijk van de sociale media (in Silicon Valley zitten de kinderen van de bazen er geen van alle op…) of beperk de schermtijd.
  • Zet je notificaties uit.
  • Gooi zoveel mogelijk apps weg.
  • Ga van Facebook af!

Dat laatste had ik al lang gedaan, mijn echtgenote heeft die stap nu ook genomen.

Kijk naar deze documentaire!

 

The Social Dilemma                 9

Ups-and-downs

Ik heb altijd al veel interesse gehad in dat fantastische, grote, krankzinnige land aan de andere kant van de oceaan: de Verenigde Staten van Amerika.

Ik heb talloze Amerikaanse boeken gelezen en films gezien, ik ben gefascineerd door de geschiedenis en inmiddels geobsedeerd met de politiek.

Er gaat geen dag voorbij of ik word weer geconfronteerd met een idiote actie van de president, of met de volledige verloedering van democratie en rechtsstaat.

Ik kan nog enig begrip opbrengen voor de republikeinse politici die Trump door dik en dun steunen, als ze dat niet doen zijn ze hun baan kwijt. Maar het blijft me verbazen dat er talloze Trump-aanhangers zijn die alle kritiek wegwuiven en hem vaak volkomen tegen hun eigen belang in onvoorwaardelijk steunen.

Veel downs dus: de leugens en vuilspuiterij in de campagne, en de akelige rol die de sociale media spelen in de meningsvormen. Plus het gruwelijke vooruitzicht dat we nog vier jaar opgescheept zitten met een incompetente volslagen narcist.

Maar ook ups: ik zag de documentaire over (onder andere) Alexandria Ocasio-Cortez. Ze is onlangs verkozen in het Huis van Afgevaardigden en moest het niet alleen opnemen tegen haar Republikeinse tegenstrevers in de Bronx, maar ook tegen het establishment van haar eigen partij. Dat had er zonder meer op gerekend dat hun geroutineerde kandidaat weer zou winnen, terwijl die niet eens in New York woont!  Cortez vroeg zich terecht af hoe je dan je kiezers goed kan vertegenwoordigen.

Zij zelf is geboren en getogen in de Bronx en werkte er als serveerster. Haar ouders hebben een Puerto-Ricaanse achtergrond.

Wat een geweldige vrouw! Amerika moet haar tot president kiezen, maar ze kan dat pas worden als ze 35 jaar is, ze is pas 30.

Haar standpunten zijn stuk voor stuk gericht op het verbeteren van de omstandigheden van de arme Amerikanen, ze wil onder andere een belastingpercentage van 70 voor mensen die meer dan 10 miljoen hebben.

Ze oogt jong, enthousiast en oprecht en kan geweldig debatteren. Ik zou het wel weten als ik in Amerika woonde.

AOC komt ook voor in de documentaire Fahrenheit 11/9 van Michael Moore. Ik kende hem van Fahrenheit 9/11 (over de aanslag op de Twin Towers), Bowling for Columbine en Where to Invade Next.

11/9 is de dag dat Trump officieel verkozen werd, in 2016. Moore stelt de terechte vraag: What the fuck happened? maar toont begrip voor de miljoenen mensen die op hem gestemd hebben. Hij legt genadeloos bloot dat het Amerikaanse politieke systeem hopeloos aan de grond is gelopen, steeds minder mensen hebben er vertrouwen in. Bij de laatste verkiezingen stemden 62 miljoen mensen op Trump, 65 miljoen op Clinton en 100 miljoen helemaal niet.

In de nieuwe race voor de verkiezingen van 2020 is Amerika meer gepolariseerd dan ooit. Jammer genoeg zijn de Democraten verdeeld en konden ze alleen maar met een kandidaat komen die al 50 jaar binnen hetzelfde vastgeroest systeem functioneert. Daar zal weinig vernieuwends uitkomen…

In de documentaire is gelukkig ook veel aandacht voor het enthousiasme van mensen die het niet met the Donald eens zijn: zo worden we weer herinnerd aan de fantastische massale acties van leerlingen en studenten.

Halverwege de documentaire bekroop me een akelig gevoel: was Moore nou bezig de zaak te manipuleren? De indruk werd gewekt dat Trump het tijdens zijn rally’s in het bijzonder gemunt had op zwarte aanwezigen. Het leek alsof hij ze beschimpte en de aanwezigen aanspoorde hen de deur uit te werken. Maar Trump zou nooit zo stom zijn om op deze manier zwarte kiezers van hem te vervreemden.

Ik kende de beelden, maar wist bijna zeker dat het doelwit van Trump tegenstanders waren, die binnen hadden weten te komen en protesteerden.

Waarom deed Moore dit nu? Hij bediende zich van valse trucs die je vooral vanuit Republikeinse hoek verwacht. Hij kan toch uit een overvloed aan feitelijk, ongemanipuleerd materiaal putten om zijn punt te maken?

 

Het werd nog erger. Moore liet zien hoe president Obama enkele jaren geleden een bezoek bracht aan Flint, de armste stad van Amerika die zwaar geleden heeft onder de crisis. De gouverneur had geregeld dat het drinkwater van de inwoners niet langer uit het relatief schone Lake Huron kwam, maar uit de plaatselijke rivier die sterk vervuild was. Alle kinderen hadden een veel te hoog percentage lood in hun bloed.

Tot mijn grote teleurstelling werd getoond dat Obama kennelijk de kant koos van de gouverneur en de inwoners zelfs vernederde door nadrukkelijk om een glas water te vragen en daarvan te drinken. Het leek erop dat zijn boodschap was dat de klachten niets voorstelden.

Mijn idool was van zijn voetstuk gevallen. Ik had dit nooit verwacht van Obama.

Nu bevind ik mij in de gelukkige omstandigheid dat ik in een huis woon met iemand die over de juiste reflexen beschikt. Greet ging fact-checken en kwam er al gauw achter dat Moore een compleet verkeerd beeld had geschetst: Obama had de mensen op hun gemak willen stellen door erop aan te dringen dat iedereen zijn drinkwater moest filteren. Als je dat deed was het water veilig en hij liet dat zien.

Moore had het verhaal gemanipuleerd en liet een vrouw out of context zeggen dat ze heel erg teleurgesteld was in Obama, maar verzuimde beelden te tonen van de duizenden enthousiaste bewoners die Obama uitgeleide deden.

Obama is dus weer terug op zijn voetstuk, maar Michael Moore heeft voor mij afgedaan.

In een tijd als deze, waar ontzettend gelogen wordt, waar voortdurend vals of onjuist nieuws te zien en te horen is zouden integere filmmakers er op moeten letten dat zij zich beslist niet schuldig maken aan leugens of manipulatie.

 

In de tussentijd maak ik mij grote zorgen over de toekomst van Amerika, ook wanneer Trump niet gekozen wordt. Want dan dreigt er groot gevaar.

Maar dat is een ander verhaal.

 

De Connellyzomer

Af en toe stuit je op een schrijver die je bevalt. Je bent dan blij als blijkt dat er nog veel meer boeken van hem te koop zijn.

Ik las een boek van Michael Connelly (vier sterren in VN’s detective- en thrillergids) en was meteen verkocht.
Uit een overzicht van zijn werk bleek dat hij sinds 1992 33 boeken heeft geschreven.

Ik schafte het eerste aan (The Black Echo), want iedereen weet dat je altijd bij het begin moet beginnen en heb er inmiddels 29.

Heel bijzonder: mijn echtgenote is net zo enthousiast als ik, we lezen ze dus allebei en hebben derhalve altijd iets om over te praten.

De boeken spelen zich allemaal af in Los Angeles, een stad waar ik nog nooit geweest ben, maar wel heel veel van heb gezien, omdat Hollywood er deel van uit maakt.

Hoofdpersoon van de meeste boeken is Harry Bosch (eigenlijk Hiëronymus), een eigenwijze detective van LAPD (Los Angels Police Department). Hij ligt voortdurend overhoop met het establishment binnen de politieorganisatie, waar allerlei politieke spelletjes worden gespeeld en corruptie veelvuldig voorkomt.

Maar omdat hij een briljante speurneus is kan hij steeds op het nippertje zijn positie handhaven.

Tussen het oplossen van allerlei misdrijven beleeft hij ook nog menig romance. Heerlijk.

Een aantal romans heeft een andere hoofdpersoon: Micky Haller (advocaat die adverteert op de achterkant van de Yellow pages en Jack McEvoy (misdaadverslaggever).

Haller heeft een mobiel kantoor: een grote oude Lincoln.

Vaak spelen alle drie hoofdpersonen een rol in de boeken.

 

Het overbelaste Amerikaanse rechtssysteem wordt genadeloos blootgelegd: de politie kan het aantal zaken niet aan en gaat vaak slordig te werk of lost misdrijven niet op. De rechtbanken leveren lopende-band werk en plea-bargains (waarbij er een akkoord bereikt wordt vóór de zaak bij de rechter komt) zijn aan de orde van de dag.

De gevangenissen puilen uit (Amerika kent het hoogste gemiddelde aantal mensen achter tralies), zwarten zijn oververtegenwoordigd.

Wie geen dure advocaat kan betalen wordt vaak slachtoffer van het systeem.

Rechtszaken gaan allang niet meer over schuldig of onschuldig, maar over de vraag of de aanklager zijn zaak goed voor elkaar heeft (anders schiet de verdediging er gaten in en wordt de verdachte vrijgesproken hoewel hij vaak schuldig is) en of dure advocaten hun manipulatieve gang kunnen gaan.

Het wonderlijke systeem van bail (zelfs verdachten van moord kunnen hun vonnis thuis afwachten als ze maar voldoende geld hebben) en het fenomeen juryrechtspraak (met een compleet eigen dynamiek) doet ons Europeanen met de oren klapperen.

Bijzonder onsmakelijk is de gewoonte om slachtoffers zwart te maken, of ongeloofwaardig. In Amerika is alles toegestaan, het gaat alleen maar om winnen.

De boeken lezen heerlijk weg: de plots zijn soms wat ingewikkeld of vergezocht, maar je raakt gehecht aan de hoofdpersonen en blijft nieuwsgierig hoe het verder gaat.
De auteur schrijft beeldend en werkt de karakters goed uit. Harry Bosch is niet 100% een good guy…..

 

Wat moeten we straks, als het laatste boek uit is?

 

De boeken van Michael Connelly:                8½