Unbelievable: wat een fantastische serie

Af en toe word je moedeloos van het aanbod op Netflix: slechte series met goedkope plots, ongeloofwaardige karakters en een rammelende verhaallijn.

Soms stuit je op een pareltje: de serie Unbelievable is sinds kort op Netflix te zien, ik vond hem fenomenaal.

We zien geweldige acteerprestaties (het lijkt er werkelijk op dat de acteurs geen rol spelen, maar puur zichzelf zijn), geen enkele overdrijving of sensatiezucht en een uiterst menselijke benadering.

Het verhaal is gebaseerd op gebeurtenissen die echt hebben plaats gevonden.
Een serieverkrachter die behalve bruut ook uiterst geraffineerd optreedt kan uiteindelijk gearresteerd worden dankzij voortreffelijk politiewerk en heel veel geduld en volharding.

We volgen de (juridische) weg die een van de slachtoffers moet bewandelen en worden geconfronteerd met een systeem dat aan alle kanten faalt.
Daarnaast zien we hoe twee politievrouwen zich vastbijten in de zaak en hoe ze zeer professioneel standhouden in een door mannen gedomineerde wereld.

De serie is geen moment gehaast, een zaak als deze vereist ontzettend veel geduld en het is onvermijdelijk dat af en toe een verkeerd pad wordt ingeslagen.
Er zijn geen sensationele plotwendingen of cliffhangers, er is slechts een heel zorgvuldig narratief waarin de karakters van de verschillende betrokkenen heel helder worden belicht.

Wat een geweldige serie. Ik raad iedereen aan deze snel te gaan zien.

 

Unbelievable              9 ½

 

Trailer

 

 

Crea

Toen we twee jaar geleden op Terschelling waren deden we mee aan een workshop glas-in-lood maken. We waren erg tevreden met de workshop en het resultaat en deden het jaar daarop weer mee:

http://martinhoudthetbij.nl/nog-een-glas-in-lood-raampje/

Afgelopen augustus maakten we weer nieuwe raampjes, het wordt steeds wat moeilijker, dit keer werkte ik met een ontwerp waarin ook gebogen lijnen voorkwamen.

Hoewel er steeds een jaar tussen zit  blijken we de kunst aardig in de vingers te hebben.
De docent vergrootte het ontwerp dat ik op internet gevonden had zodat het raampje het door mij gewenste formaat kreeg. Ik koos de kleuren (ik houd van helder glas met primaire kleuren) en ging aan de slag.

De afmetingen van de verschillende stukjes gekleurd glas moeten precies kloppen, als dat niet zo is krijg je het nooit voor elkaar een goed sluitend geheel te krijgen.
Dat betekent zo precies mogelijk snijden en daarna nog wat slijpen met de machine.

Ik vind dat mijn raampje erg goed geslaagd is.

Greet heeft een heel andere weg bewandeld, met ook een bijzonder resultaat:

Volgend jaar weer!

Floriade

www.floriade.nl

De Floriade wereldtuinbouwtentoonstelling 2022 is in Almere, de voorbereidingen zijn in volle gang.

We gingen eens kijken hoe het er voorstaat en deden mee aan een excursie op zondagochtend.

Het hoofdmotief van de tentoonstelling is groen. Niet alleen wat betreft natuur en planten, maar ook op het gebied van energie, voedselvoorziening en duurzaamheid.

Het streven is, dat na afloop de paviljoens behouden zullen blijven (sommige krijgen een andere functie) en dat er een stadswijk gebouwd kan worden van 660 huizen.
Er wordt zoveel mogelijk plaatselijk materiaal gebruikt of herbruikt en alles is zo milieuvriendelijk als mogelijk.

Het terrein is 75 x 750 meter en is opgedeeld in een groot aantal kavels. Hier komen paviljoens, attracties en heel veel bomen. Het moet een arboretum worden met honderden verschillende soorten. Ze zijn geordend naar de beginletter, in het vak A komen dus allemaal bomen waarvan de wetenschappelijke naam met die letter begint.

Tussen de bomen worden in de toekomst huizen gebouwd.

Tijdens en na de Floriade zal er plaats zijn voor 900 studenten op een afdeling van de agrarische hogeschool.

De Floriade is officieel een bouwplaats, dit betekent dat bezoekers zich speciaal moeten kleden. We kregen een oranje hesje, een groene bouwhelm en laarzen.

De gids leidde ons groepje langs over het terrein en gaf uitgebreid uitleg. In zijn enthousiasme zette hij er af en toe flink de pas in en liet ons glibberige hindernissen en steile hellingen nemen. Het scheelde niet veel of ik was in een sloot beland.

De contouren zijn inmiddels zichtbaar, maar het is duidelijk dat er nog heel veel werk verzet moet worden.
Inmiddels zijn enorme hoeveelheden zand en aarde verplaatst, het resultaat is een mooi golvend landschap.

Een van de gidsen behoorde tot de eerst inwoners van Almere. Hij heeft destijds gewerkt voor de Rijksdienst IJsselmeerpolders en was betrokken bij het planten van de eerste bomen. Deze staan nu op het terrein van de Floriade en heten Oerbos (50 jaar oud…)     Filmpje

Op de terugweg kwam ons een nieuwe groep tegemoet, net zoals uitgedost, maar dan met witte helmen. Ik dacht even dat het op vechten uit zou draaien, maar dat viel mee.

 

Ik ben heel erg benieuwd hoe de Floriade eruitziet als hij opengaat. (Ik wil in ieder geval een tochtje maken in de kabelbaan).

 

Floriade Almere: (op dit moment)               7.

 

 

Link naar de officiële site.

De Tang Dynastie

De bridgeclub bestond 40 jaar, dit achtste lustrum moest gevierd worden.

Er was een drive en daarna een maaltijd voor alle leden met aanhang. Aanvankelijk zou alles plaatsvinden in een groot, gloednieuw eetparadijs, maar dit bleek niet op tijd klaar.

We weken dus uit naar de Tang Dynastie, een multiculinair Aziatisch Restaurant.

Het gebouw staat er nog niet zo lang, de daken doen pagode-achtig aan, er is veel zwartgelakt houtsnijwerk (draken!) en de kleur rood domineert. Bij de ingang staan twee stenen olifanten.

Op de begane grond kan je eten, op de eerst verdieping zijn twee kleine zaaltjes voor gezelschappen. Hier bridgen we.

Er is waarschijnlijk een tekort aan opslagruimte (wat je wel vaker ziet in moderne gebouwen), want op nogal wat plaatsen staat rommel puur in het zicht.

 

We maken gebruik van het all-you-can-eatarrangement. Dat houdt in dit geval niet in dat je je ongans kan eten door steeds terug te keren naar het buffet, maar dat je in 5 ronden elke keer 5 gerechtjes kunt bestellen.

Het duurde even voor we doorhadden wat de bedoeling was, maar een doorgewinterde eter legde het uit. Alle tafelgenoten kruisen een paar gerechtjes aan van een indrukwekkende kaart. Er is Sushi, maar ook patat en kipschnitzel met knoflooksaus.

De kaart wordt meegenomen door de ober en dan verschijnen er in niet te doorgronden afwisseling allerlei schaaltjes op tafel, waarna het kwartetten kan beginnen.

“Dit lijkt op iets met garnalen”.
“Ik geloof dat ik dat gekozen had, maar ik weet het niet zeker”.
“Er staat nu al een hele tijd een bakje met een donker prutje, van wie is dat nou?”
“Heeft iemand de pisang goreng gezien?”

“Wacht even, dit smaakt naar ananas. Had jij dat niet?”

Ik ben nogal traditioneel aangelegd, dus ik had bami met ham, babi panggang en saté besteld, het leek me wel lekker om deze gerechtjes samen op te eten. Dat lukte niet helemaal, want de bami arriveerde het laatst, toen ik de rest al opgegeten had.

“De ober zei sesamballen. Wie had de sesamballen?  Zijn dit nu kipnuggets of is het visfriet. Ruik er eens aan?”

“Vul nou in voor de volgende ronde! We moeten ons kaartje inleveren, anders duurt het nog langer vóór er wat komt”.

“Gadverdamme, er zit vlees in! Ik ben vegetariër.
“Je moet ook kijken of er een groen blaadje bijstaat!”

De obers lopen af en aan met volle bladen. Ik begrijp niet hoe ze kans zien al dat voedsel op de goede plek te krijgen. Ik vermoed dat dit ook niet altijd lukt: er staat nu al een uur een bakje met gele gefrituurde inhoud op onze tafel dat door niemand geclaimd wordt.

“Waar is de balpen nu weer? Die ligt tussen je voeten, kan jij erbij?”

Na twee ronden geven we het op, we kunnen niet meer. Op andere tafels gaat men tot het bittere einde door. Systematisch wordt het onderste uit de kan gehaald. Als je dat niet doet ben je immers een dief van je eigen portemonnee?

“Wil iemand hier nog wat van? Ik denk dat het inktvis is.”

“Niemand? We krijgen een boete als we iets niet opeten!”

Ik heb medelijden met de afwassers. Die moeten bedolven worden onder een eindeloze stroom bakjes en schaaltjes.

Als we terugfietsen door de regen kom ik tot de conclusie dat ik niet zoveel op heb met deze formule. Het eten is beslist niet slecht, maar de rompslomp erom heen staat me tegen. Die hele administratie en de toestanden eromheen leiden erg af en je hebt aan het eind van de avond een rare mix van alle mogelijke gerechtjes achter de kiezen.

De essentie van uit eten gaan is toch dat je profiteert van het vakmanschap van de kok. Hij creëert een gerecht dat vervolgens in de juiste verhoudingen en volgorde goed warm wordt geserveerd. Je zit in een aangename ambiance en hebt volop gelegenheid een prettig gesprek te voeren.

 

De grote verrassing van de avond is het Pazjanka Orkestra. Vier heren op leeftijd spelen de pannen van het Aziatische dak. Ze komen bij je aan tafel een verzoeknummer spelen, ze kunnen alles: Frans, Italiaans, Iers, Jiddisch en Amsterdams. Ik vraag om Poejsta en Klezmer en word op mijn wenken bediend.

Fantastisch!

 

Bridgedrive:               11e met 57%

Tang Dynastie:           6

Pazjanka Orkestra:    9

 

Lezen op A-1 niveau

Elke leraar NT2 (Nederlands als tweede taal) vindt het lastig om geschikte lectuur voor zijn cursisten te vinden.

Veel boeken zijn te moeilijk, andere zijn voor kinderen geschreven en daarmee niet echt interessant voor volwassen lezers.

Het is natuurlijk enorme winst als je cursisten kunt motiveren om -naast de lessen- Nederlandse teksten te lezen. Ze kunnen dan het geleerde herkennen, vergroten hun woordenschat en steken vaak inhoudelijk ook nog wat op.

We hoorden van een schrijver die in een ander land werd geboren en hier de taal moest leren, dat hij Jip en Janneke van Annie M.G. Schmidt las.

Geen kwaad woord over deze geweldige kinderboekenschrijver, ze verdient terecht veel waardering, maar Jip en Janneke gebruiken we toch voornamelijk om aan kinderen voor te lezen.

Als je voor jezelf leest wil je immers graag lezen over mensen met wie je je kunt identificeren en stel je ook wel wat eisen aan plot en stilistisch gehalte.

Toch zullen veel anderstaligen aanvankelijk aangewezen zijn op kinderboeken.

Gelukkig worden er ook initiatieven ontwikkeld om boekjes te maken die in eenvoudige taal geschreven zijn, maar niet kinderachtig zijn en een thematiek bevatten die volwassenen aanspreekt.

Willemijn Steutel is docent NT2 en werkt bij uitgeverij Eenvoudig Communiceren.

Ze schreef enkele informatieve boeken voor nieuwkomers (Willem-Alexander van kind tot koning en Samen leven in Nederland) in makkelijke taal.

Het is knap gedaan: er is goed nagedacht over woordkeus en zinslengte, maar er zijn geen concessies gedaan met betrekking tot de inhoud.

 

 

In Enkele reis Europa, waarvan zij de tekst verzorgde, vertellen Nieuwkomers over leven in België. Naar mijn mening is dit boekje te Belgisch gebleven. De aanname dat het zonder meer ook geschikt is voor mensen die in Nederland wonen klopt niet.
Ik ben bang dat woorden als onthaalbureau en handelsingenieur alleen maar verwarring opleveren.

Sinds kort is er nu ook een serie boekjes verschenen met verhalen over volwassen anderstaligen die in Nederland wonen. De boekjes zijn geschreven op A-1niveau en heten Een dag in…. Achtereenvolgens worden de maanden van het jaar afgewerkt.

Ik las de eerste twee: Anaraso vindt een hond en Olek wil een auto.

 

Anarosa staat bij school.
Ze wacht bij het hek.
Haar zoons Hugo en Flavio komen uit school.

Er staat een hondje bij haar been.
Anarosa aait de hond.
“Hoi, beestje. Waar kom jij vandaan?”

In 48 pagina’s wordt een spannend verhaal verteld, met een mooi eind. Ik kan me voorstellen dat ik hier als anderstalige graag mijn tanden in zou willen zetten en ook een bevredigend gevoel zou overhouden na lezing: interessant en begrijpelijk.

De schrijfster ziet heel goed kans lastige constructies te vermijden (geen lijdende vorm, maar: Hugo gaat in de ambulance) en maakt goed gebruik van de dialoog.
Een heel enkele keer knarst het een beetje: hoe voel jij je?

De verhalen zijn prachtig, en passant krijgen de lezers ook nog wat mee van wat in Nederland heel gebruikelijk is, maar niet in hun geboorteland (een alleenstaande moeder en een man die met een andere man wil trouwen).

De illustraties zijn mooi, het lijkt alsof de tekenaar zijn pen niet van het papier nam en de tekeningen in één lijn maakte.

Olek zoekt een auto.
Hij spaart al heel lang geld.
Hij heeft nu 2500 euro.

Olek kijkt naar een mooie, zwarte auto.
Het is de auto die hij wil.
In de auto is veel ruimte voor al zijn spullen.

Olek heeft genoeg geld gespaard.
Hij kan de auto kopen.

Vroeger gaf ik leiding aan een grote groep docenten, die NT2 gaven aan 1400 anderstalige cursisten. Ik zou Willemijn Steutel maar wat graag in mijn team hebben gehad!

Olek & Anarosa                  8 ½

 

 

Ljouwert

Als je een stad bezoekt waar je niet echt bekend bent is het verstandig van tevoren na te denken over wat je wil zien.

Het is ons meer dan eens overkomen dat we op de bonnefooi rondliepen, door buurten die niet echt de moeite waard waren, om dan later te ontdekken dat we de echte highlights gemist hadden.

Onze onvolprezen NS vrij-reizen-kaart bracht ons deze keer naar Leeuwarden.

We hadden op internet een NS-wandeling gevonden, die we helemaal gevolgd hebben (de korte versie dan, van 6,5 km die overigens voelde als 15).

Hoewel de samensteller kennelijk zijn uiterste best gedaan had de aanwijzingen zo duidelijk mogelijk te maken raakten we toch af en toe van het rechte pad.
We waren niet de enigen, regelmatig zagen we andere stellen vertwijfeld naar hun papier staren, waarna meestal de vrouw het voortouw nam. De man stiefelde er gedwee achteraan op zijn sandalen of verstandige wandelschoenen. Net zoals bij ons, dus.

 

We ontdekten dat Leeuwarden een prachtige stad is, met veel oude huizen en gebouwen, gezellige winkelstraatjes, mooie parken en veel water.

In verband met de zwaartekracht zag ik ervan af de scheve toren te beklimmen, een vrouw die dat wel gedaan had kwam tollend beneden aan en werd met een glaasje koud water weer enigszins tot leven gebracht.

Er lagen twee kerken op ons pad, die we allebei van binnen bekeken hebben. De eerste was Protestant (na de beeldenstorm gepikt van de katholieken), de andere Rooms-Katholiek.

In de eerste heeft men getracht met de tijd mee te gaan, het interieur is verrijkt met moderne constructies van staal en glas. Ik vind ze heel lelijk.

Geef mij dan maar het barokke interieur van de Bonifatiuskerk, gebouwd door Cuypers in 1893. Heerlijk, die geur van wierook en de smartelijke blikken van Maria en andere lijdenden. Het getuigt trouwens best van lef een kerk te noemen naar iemand die je in 754 vermoord hebt…

Jammer genoeg was de Pier Pandertempel en het gelijknamige museum gesloten. Ik schreef een eerder blog over de architect N.P. De Koo, die een bewonderaar was van Pander. Hij was degene die jarenlang geijverd heeft voor een aan deze beeldhouwer gewijd museum.
Een ander keertje.

Het St. Antonygasthuis is een oase van groen en rust. Rijke weldoeners bouwden hier vier paviljoens, één van hen was een verre voorvader van me. Een gedenktegel met dankzegging herinnert hieraan. Toen ik een andere bezoeker trots vertelde dat ik deel uitmaakte van dit trotse geslacht bracht hij me ervan op de hoogte dat de dankzegging alleen bedoeld was voor de toenmalige Minnema’s. Altijd fijn om even op de feiten gewezen te worden.

 

De Joodse Synagoge is niet langer een gebedshuis. Slechts honderd Joden overleefden de tweede wereldoorlog, niet meer genoeg om de gemeente overeind te houden.

De oude strafgevangenis wordt nu gebruikt door kunstenaars en Horeca-ondernemers. De cellen dienen als werkplaats of winkeltje en de restaurants hebben namen als in de Bak en Proefverlof. Het spreekt mij altijd erg aan als oude gebouwen niet worden gesloopt, maar een nieuwe functie krijgen.

 

Mata Hari werd geboren in Leeuwarden, we zagen haar geboortehuis en er staat een mooi beeldje.

 

Er was natuurlijk nog veel meer te zien, te veel om op te noemen. Ik kan deze stad en deze wandeling iedereen aanbevelen.

 

Leeuwarden:              8

 

Binnen één week!

 

 

Een weekje Groot Brittannië

Mijn echtgenote had een bonus ontvangen voor haar 25-jarig jubileum. Het leek haar een goed idee dit geld te besteden aan een reisje naar haar geliefde Engeland.

Eurostar

We mochten in de buurt van Oxford logeren bij goede vrienden en reisden met de Eurostar. Deze rijdt van Brussel naar London St Pancras en gaat door een tunnel onder het Kanaal door.

We reisden in stijl: Premium Class. Dit betekent lekkere stoelen en een lunch zoals je die ook wel in vliegtuigen krijgt. Goed reisgezelschap is niet gegarandeerd: vóór ons zat een groepje jonge Duitsers die door de wijn iets te luidruchtig waren geworden.

Greet had niet zo goed naar de kleine lettertjes gekeken en wist dus niet dat we te eten kregen in de trein. Ik had net een hap genomen van mijn thuis klaargemaakte broodje omelet toen ik het moest wegmoffelen om de stewardess niet voor het hoofd te stoten.

Toen de trein onder water dook was ik op mijn hoede en checkte regelmatig het dak op druppels, maar we kwamen droog weer tevoorschijn. We konden op een scherm zien dat hij op een gegeven moment 298 km per uur reed!

Links

We gingen het laatste stukje met de auto, uit voorzorg was ik niet voorin gaan zitten: de laatste keer dat ik daar zat had ik doodsangsten uitgestaan omdat de Engelsen aan de verkeerde kant van de weg rijden en het mij aan middelen ontbrak om daaraan te ontsnappen.

Onze gastvrouw reed onbekommerd met hoge snelheid over de bochtige smalle weggetjes en voerde ook nog het hoogste woord.

Bagage

Wat moet een mens veel meenemen als hij op reis gaat!
Het paste allemaal gelukkig wel in onze mooie nieuwe koffer, een turquoise monster op wielen waar ik de verantwoordelijkheid voor droeg. Greet deed de navigatie en ik sukkelde achter haar aan. Hoewel ik een flinke hekel heb aan rolkoffers (en dan vooral het geluid ervan) moet ik toegeven dat ze wel erg makkelijk zijn in het gebruik. Heel vroeger hadden koffers geen wieltjes, je moest ze gewoon tillen aan het handvat (of je liet een kruier dat voor je doen). Daarna hadden ze er twee en sleepte je hem aan een uitschuifbaar handvat achter je aan. Nu hebben ze allemaal vier wieltjes. Ze staan rechtop en je kunt moeiteloos met twee vingers sturen.

Het was wel even wennen: ik vond dat het er nogal parmantig uitzag en voelde me net een ganzenhoeder.
Er zijn natuurlijk ook nadelen: in stations zijn de vloeren mooi vlak, maar als je buiten bent rolt het allemaal een stuk minder mooi. Bij een helling moet je oppassen dat de koffer er niet vandoor gaat en op roltrappen is het een kwestie van listig manoeuvreren.

Good afternoon!

Als je verkeert in kringen zoals die van onze vrienden tref je alleen maar aardige, beleefde mensen. Hun hoffelijkheid doet in onze ogen overdreven aan, maar zo zijn ze nu eenmaal. Als je een kop thee krijgt: “Here you are, love”. Als je iemand voor laat gaan: “Cheers mate”. En na een vriendelijk gesprekje: “Have a lovely day!”.

Het is haast niet voor te stellen dat dit ook het land is van de hooligans en de stag-party’s, waar jongeren stomdronken over de straat rollen en waar volop gediscrimineerd wordt.

En natuurlijk het land van de Brexit.
Onze gastvrouw Esmyr is geboren in Nederland maar woont al 40 jaar in het Verenigd Koninkrijk. Ze is getrouwd met een Engelsman en heeft beide nationaliteiten.
Ze voelt zich bedreigd door de politieke ontwikkelingen en vraagt zich af of ze in de toekomst nog wel welkom is.
Als iemand een lompe manoeuvre uithaalt in het verkeer zegt ze: vast een Brexiteer.

De krant

Ik lees de Guardian en sta versteld van de onverbloemde stellingname. Sommige mensen in Nederland zeggen dat het Journaal en kranten als de Volkskrant niet objectief zijn. Dat is een lachertje als je het vergelijkt met Engeland. De Guardian is heel kritisch over Boris Johnson (in schitterende cartoons wordt hij consequent afgebeeld met een blote-billenhoofd) en in de rechtse kranten wordt volop gescholden op Liberals en mensen die tegen de Brexit zijn (“Remoaners”).

Drama

Op een prachtig grasveld achter een van Oxford’s oudste Colleges zijn vijftig klapstoeltjes neergezet. In een heel simpel decor speelt de Oxford Shakespeare Company de sterren van de hemel. Ze brengen het toneelstuk Wuthering Heights naar de roman van Emily Brönte. Het prachtige Engels van de acteurs klinkt als muziek in mijn oren.

Zo’n fantastische uitvoering in zo’n overweldigende historische omgeving: wat wil een mens meer?

Dorchester

In de mooie oude kerk van Dorchester (dertiende eeuw!) kijken we naar beelden van liggende ridders (een heeft de hand aan het gevest van zijn zwaard, klaar om ten strijde te trekken tegen de heidense Moren) terwijl de organist oefent voor de trouwerij van die middag. Als hij uiteindelijk vol op het orgel gaat is het alsof mijn haren van mijn hoofd worden geblazen.

Furniture-maker Philip Koomen

Ik krijg een rondleiding door de workshop van Phil, onze gastheer. Hij is meester-meubelmaker en vertelt dat hij nu in een fase van zijn carrière is waarin hij vooral geïnteresseerd is in de echte kunstzinnige aspecten van zijn werk. Hij neemt nog steeds opdrachten aan en maakt dan prachtige meubels (tafels, stoelen, kasten en zelfs hele keukens) maar spendeert de helft van zijn tijd aan het “spelen” met vormen en materialen.

Ik krijg van hem een kunstwerk cadeau waarmee je zelf eindeloze variaties kan maken.

Gezichtsherkenning

Als we terugreizen raakt de machine die mijn gezicht moet vergelijken met de foto in mijn paspoort in de stress. Hij moet heel lang nadenken, het poortje gaat niet open, en geeft dan de moed op. Bellen gaan rinkelen en lampen knipperen. Ik krijg opdracht om te keren en word met zachte hand weggeleid. Ik heb al visioenen van langdurige ondervraging en visitatie tot op het bot, maar een menselijke douanier ziet dat ik geen gevaar oplever ondanks het feit dat ik nu een baard heb, die er nog niet aan zat toen de foto voor mijn paspoort genomen werd. Greet was er al lang door en stond ongerust te wachten.

We nemen weer plaats in de supersnelle Eurostar, zijn nu wel voorbereid op de lunch en na twee hoofdstukken duikt de trein alweer op uit de tunnel en zijn we weer op het vasteland.

Hoe zal ons volgende bezoek verlopen, als Engeland een harde Brexit heeft doorgemaakt?

Samanera

In de Volkskrant komt af en toe een rubriek terug waarin Hans Aarsman een foto analyseert. Hem vallen altijd dingen op die een gewone kijker over het hoofd zag en hij gaat soms heel ver in het uitpluizen van wat we nu eigenlijk precies zien.

Ik vind het leuk om de foto van tevoren zelf goed te bestuderen en raad dan waarover Aarsman het zal gaan hebben. Meestal zit ik ernaast.

Al sinds jaar en dag hangt in onze wc de Novib kalender, met altijd weer schitterende kleurrijke foto’s, meestal met taferelen uit derdewereldlanden.

De kalender heeft altijd hetzelfde langwerpige formaat. Dit levert vaak bijzondere foto’s op want ze moeten zich lenen voor de ongebruikelijke uitsnede.

Gelukkig kan de nieuwe kalender elk jaar in januari weer opgehangen worden aan dezelfde spijkertjes.

De plaat van juli inspireerde mij om ook eens wat observaties los te laten. De foto is vanuit een apart perspectief genomen: recht van boven.
We zien tien jonge monniken, die zittend op de grond de maaltijd gebruiken. De tafel is erg laag, maar ze kunnen nog wel hun benen eronder kwijt.

De vloer bestaat uit aangestampt leem, met hierin grote stukken steen. De tafels zijn ooit rood geweest, de verf is er grotendeels af. Gek genoeg vertonen de slijtplekken aan beide tafels bijna hetzelfde patroon.

De jongens hebben allemaal een kaalgeschoren hoofd en dragen een rood gewaad dat de rechterschouder bloot laat.

Ze eten opvallend genoeg allemaal met hun rechterhand, het lijkt erop dat ze hun linker niet gebruiken.  Er is geen bestek.

Op elke tafel staan twaalf schalen, die waar rijst in heeft gezeten zijn al leeg, de andere nog niet. Het zijn waarschijnlijk allemaal groentegerechtjes, want ik denk dat men vegetarisch eet.

Dit werpt een belangrijke vraag op: eten ze de rijst en de bijgerechtjes na elkaar, in plaats van tegelijkertijd? Het lijkt me dat de rijst een stuk lekkerder is als je er wat groenten doorheen doet. Terwijl de schaaltjes nog helemaal vol zijn lijken vier jongens hun rijst al op te hebben. (Het lijkt wel of er twee zijn die iets roods op hun bord hebben, maar het gaat hier om een decoratie: de borden hebben een bloemmotief).

De schaaltjes en opscheplepels zijn aan beide tafels identiek, de eetborden niet. Er zijn zes glimmende metalen borden, de andere zijn geëmailleerd.

Op allebei de tafels staat een lege metalen kop, maar het is er maar één. Er wordt niet gedronken bij het eten.
Er ligt wel een halve banaan naast ieder bord, dat zal het toetje zijn.

Geen van de jongens heeft aandacht voor de kat, ik vraag me af of iemand hem nog een lekker stukje eten toespeelt.

Vanavond eten we ook rijst, met vork en lepel (onze Indische vriendin vertelde dat messen niet thuishoren aan de Indonesische dis). We gooien alles maar wel lekker door elkaar…

Achterop de kalenderplaat valt het volgende te lezen:

Elke morgen, na het ochtendgloren, verlaten de boeddhistische monniken in Myanmar het klooster met hun bedelnap. Vragen om eten mogen ze niet, maar dat is ook niet nodig. De plaatselijke bevolking geeft graag rijst, groente en fruit aan de monniken. Zo hopen zij een goed karma te krijgen. Het eten dat ze ontvangen, mogen ze tot twaalf uur ’s middags nuttigen. Daarna begint het vasten, tot het ontbijt de volgende dag.

Ook de allerjongsten doen mee aan dit vasten. En dat zijn er heel wat. Want als ze tussen de 5 en 15 jaar zijn, gaan de meeste jongens een paar weken het klooster in als samanera*.

Veel weeskinderen en kinderen uit arme gezinnen brengen hun hele jeugd door in een boeddhistisch klooster. Zo zijn ze verzekerd van eten, onderdak én onderwijs.

Foto: Man-Kui Wisely

 

 

 

*Samanera is een soort ordinatie voor jonge boeddhistische monniken, die hiermee beloven te zullen leven volgens de voorschriften.

Taalgevoel

Een aantal van mijn familieleden is gezegend met wat we bij gebrek aan een betere term taalgevoel moeten noemen.

Deze eigenschap heeft meestal deze kenmerken:

  • Je ontdekt vaak taalfouten in geschreven teksten. Ergens in je hoofd gaat een alarmbelletje af als je ogen iets registreren wat niet in de haak is. Het kan zijn dat de persoonsvorm meervoud aangeeft, maar dat het onderwerp enkelvoud is. Je stopt met lezen, gaat terug en controleert of je het goed gezien hebt. Hetzelfde geldt voor verkeerde werkwoordspelling of semantische onjuistheden.
  • Als je de betekenis van een woord niet kent, of je kunt het niet vertalen in het Nederlands kan je vaak heel goed een “educated guess” doen. Je neemt de plaats van het woord in de zin in aanmerking, de context en soms lijkt het woord op iets uit een taal die familie is.
  • Je bent vaak goed in de uitspraak van vreemde talen en na een tijdje luisteren kan je accenten of dialect ook goed imiteren.
  • Je kunt informatie in geschreven vorm erg goed in je opnemen.
  • Het kost je meestal niet veel moeite een goed leesbare tekst te produceren, sommigen kunnen ook erg goed rijmen (mijn grote zus is hier heel goed in).

 

Ik kreeg een filmpje onder ogen van de dochter van mijn nichtje. Ze is fan van het Nederlandse vrouwenvoetbalteam en moedigt ze aan met het aanstekelijke “Hup Holland Hup”. Ze realiseert zich dat het woordje hup wel erg vaak voorkomt en vervangt dit door het mooie alternatief tup of lup.

Dat ze ook in het bezit is van het taalgevoel-gen blijkt echter uit het feit dat ze ter aanmoediging van de leeuwinnen niet gemakzuchtig “laat de leeuw niet in z’n hempie staan” zingt, maar er heel keurig haar van maakt…..

 

Ik verwacht dat we Jade’s eerste roman binnen vijftien jaar tegemoet kunnen zien.

Kijk naar deze link.

 

De zilveren knoop

1854

Het zat Guurt niet mee die dag.

Het was nog aardedonker toen hij zich ’s ochtends klaarmaakte om naar de haven te gaan waar de vissersboot klaarlag.

Ze zouden die dag zoals gewoonlijk een paar trekken maken op de Zuiderzee om met het kuilnet paling te vangen.

Hij kleedde zich zo warm mogelijk, want het was koud. Toen hij de enige warme trui die hij bezat over zijn hoofd trok scheurde die finaal in tweeën. Het kledingstuk was zo versleten en zo vaak gerepareerd, dat het in stukken uit elkaar viel.

Besluiteloos keek hij naar de vodden in zijn hand. Die trui was echt niets meer waard, hij moest iets anders aantrekken.

Guurt was knecht op een Schoklander vissersboot en verdiende heel weinig. Hij woonde met zijn vrouw Hendrikje in een vervallen huisje op Schokland en had nooit genoeg geld om  rond te komen. Meestal kon hij aan boord eten, dat scheelde, maar geld voor nieuwe kleren was er nooit. Hendrikje probeerde alles zo goed mogelijk te herstellen, maar door het zware werk aan boord sleten Guurt’s kleren snel.

Hij wist dat Hendrikje het helemaal niet met hem eens zou zijn, maar trok toch zijn mooie jas aan, die deel uitmaakte van zijn zondagse pak. Hij had er geen zin in de hele dag kou te lijden. Het was een korte jas, die gesloten werd met twee zilveren knopen.

Hij haastte zich naar de boot en al snel was hij druk in de weer met de netten.

Door de beweging van zijn armen werd er veel kracht uitgeoefend op de knopen van zijn mooie jas en na verloop van tijd brak het oogje van de bovenste knoop af.

Toen Guurt even over de reling van de boot hing viel de knoop met een kleine plons in het water. Langzaam zonk hij naar de bodem en nestelde zich in de modder.

Het lekkere maaltje paling dat Guurt mee naar huis bracht kon de boosheid van Hendrikje niet wegnemen. In onvervalst Schokkers schold ze hem de huid vol. Die zondag hield hij zijn Bijbel angstvallig voor zijn borst, zodat niemand kon zien dat er nog maar één knoop zat.

 

1999

Ons zoontje speelt in de tuin van onze eengezinswoning en komt even later opgewonden binnen: kijk eens wat ik in de aarde gevonden heb?

 

Moeder en kind