C-perikelen

Ik had me voorgenomen in mijn blog geen aandacht te schenken aan de C-crisis, maar ik moet hierop terugkomen.

De reden is, dat ik erachter ben gekomen dat ik volstrekt niet toegerust ben met de karaktereigenschappen die passen bij het lijdzaam ondergaan van een noodsituatie.

Anderen hebben misschien een probleem met het gedwongen thuiszitten. Dit is voor mij niet zo lastig. Ik heb mijn boeken en postzegels, en we proberen goede documentaires, series en films te vinden.

Dit is waar ik moeite mee heb:

  • Het journaal en de krant kunnen het over niks anders hebben.
  • Er komt zelfs een mevrouw ruim aan het woord die vertelt over hoe leuk knutselen is. Ze laat ons zien hoe je rammelaars maakt waarmee je over negen maanden goede sier kunt maken.
  • Mensen wachten keurig in de rij voor de supermarkt maar nemen een overdreven afstand van zes meter in acht. Dat is een bespottelijke rij.
  • De medewerkers dragen een hesje met het verzoek anderhalve meter afstand te bewaren.
  • Lubach had een grappig item over die vereiste afstand, maar hield zijn verontwaardiging over mensen die er slordig mee omgaan iets te lang en te luid vol.
  • Een meneer heeft stokken van de juiste lengte gemaakt en stelt die beschikbaar aan buurtgenoten.
  • De Cor-van-der Laken (kritisch lid van AVRO en ANWB) kunnen weer heerlijk hun gang gaan.
  • Een vrouw draaide zich wanhopig van me af toen ik even te dichtbij kwam.
  • Een andere mevrouw informeerde op luide toon of de knopjes van het pin-apparaat wel regelmatig schoongemaakt werden.
  • Baudet en Wilders gaan weer vol op het orgel en proberen een electoraal slaatje uit de crisis te slaan.
  • Grapperhaus zegt dat we toch afgesproken hebben ons aan de regels te houden. Die truc paste ik voor de klas ook altijd toe. We hebben opdrachten gekregen, niets afgesproken.
  • Vergaderen via het internet: niemand wordt voordelig in beeld gebracht door het kleine cameraatje boven het beeldscherm. Iedereen praat door elkaar heen, mensen kunnen het juiste knopje niet vinden en informeren voortdurend of zijzelf en anderen er nog zijn.

Samen sterk doorstaan we de crisis! Ik word niet goed van die geforceerde saamhorigheid en al dat “respect”.

Gelukkig houden sommige columnisten het hoofd koel. Sitalsing wijst terecht op het verbazingwekkende gemak waarmee fundamentele vrijheden in de koelkast worden gezet (in moeilijke tijden hebben mensen weer behoefte aan een sterke leider!) en Wagendorp durft ons te wijzen op de cijfers: de gewone griep eist al sinds mensenheugenis zijn tol en hier maakt nooit iemand zich druk om. Hij stelt terecht dat je niet meteen een moordenaar bent als je niet voortdurend van je volledige instemming met alle maatregelen getuigt.

Ik ga straks misschien nog een ommetje maken. Ik hoop dat ik geen bekenden tegenkom, want vóór je er erg in hebt maak je deel uit van een gevaarlijke verboden samenscholing!

 

 

De natuur vecht terug en het ABP bemoeit zich overal mee

We zijn niet groen genoeg.

Omdat het struweel dreigde van ons te winnen hebben we onze tuin enkele jaren geleden betegeld, waarmee we dus een eind hebben gemaakt aan onze bijdrage aan een beter milieu in onze woonplaats.

Gelukkig biedt rederij Doeksen, die onze overvaart naar Terschelling verzorgt, aan onze tocht voor het luttele bedrag van 50 eurocent ecologisch te compenseren.

Van dit aanbod maken we natuurlijk gretig gebruik, waardoor we ons dus en stuk minder schuldig voelen.

Hoewel er dus geen bomen en nauwelijks planten te vinden zijn verlang ik toch erg naar het moment dat ik weer in onze tuin kan zitten.

De natuur is hardnekkig. Op de plaats waar eens een boompje stond zijn de stenen wat verzakt. Op die plaats heeft zich stof en zand verzameld. Hierin zijn zaadjes beland en nu zijn we getuige van de komst van pioniervegetatie.

Ik volg deze ontwikkeling met grote interesse en vraag me af hoe onze tuin eruit zou zijn als we er enkele jarenlang geen voet meer zouden zetten. Zouden de stenen dan geheel overwoekerd worden en zou de natuur onze aanval dan definitief gepareerd hebben?
Zijn we dan groen genoeg?

 

Hoe gaat het inmiddels met het afvallen?

Sinds 1 januari ben ik streng voor mezelf en er is inderdaad al wat af. Geen spectaculaire hoeveelheid, maar dat moet ook niet want niemand zal mij nog herkennen als ik graatmager rond zou strompelen.

Ik kreeg post van het ABP en was verbaasd dat zij op de hoogte waren van mijn pogingen gewicht te verliezen.
Kennelijk voelen ze zich niet alleen verantwoordelijk voor het beheer van het geld dat ik door de jaren heen bij hen gestald heb, maar bemoeien zich nu ook met de voortgang van mijn vermageringsproces, want in de onderwerpregel van hun e-mail stond: pens overzicht.

Over het nut van trapleuningen

Wie naar beneden wil doet er goed aan de voeten goed op de trapreden neer te zetten en er niet een over te slaan.

Nadat ik al eens onderuit was gegaan bij het afdalen van de trap die naar de zolder leidt (weinig flatteus holderdebolder naar beneden, met als gevolg een rijk kleurenpalet dat zich in de dagen erna op mijn rug vormde) verloor ik nu het contact met de aarde op weg van de eerste verdieping naar de huiskamer.

De betreffende trap

Ik had gelukkig de trapleuning met mijn rechterhand stevig vast, zodat mijn neergang zich niet geheel ongecontroleerd kon afspelen (bijvoorbeeld met het hoofd eerst), maar de landing op mijn rug en linkerelleboog vond toch wel met een dusdanige impact plaats dat alle lucht uit mijn longen werd geperst.

Toen ik naar adem happend de schade opnam (ik verwachtte een deerlijk verbrijzelde elleboog) zag ik tot mijn verbazing dat zich tussen mijn ring en vinger twee grote lange splinters hadden genesteld.

Ik moet tijdens mijn val wanhopig hebben geprobeerd met mijn linkerhand houvast te vinden aan de trapstijl, waarbij mijn trouwring een flinke splinter moet hebben afgehakt.

Je zou denken dat dit proces grote schade zou moeten hebben aangericht aan ring of vinger, maar tot mijn grote verbazing mankeerden beide niets.

Wel viel Greet bijna flauw toen ze mij twee enorme splinters uit mijn hand zag trekken.

De trap is er niet ongeschonden vanaf gekomen…

 

Kreunend en steunend kwam ik overeind (iets wat Greet vervolgens met grote overdrijving nadeed ten overstaan van mijn zoon, die hiermee een prima instrument had gevonden waarmee hij zijn vader uitvoerig kon plagen). Ik was iets van mijn waardigheid kwijtgeraakt.

 

Wonderzalf en rust hebben mij er weer bovenop geholpen. Ik moest diezelfde avond lesgeven in het buurthuis en bereidde mijn cursisten erop voor dat ik dit keer wellicht niet geheel mijn flamboyante zelf zou zijn en dat ik misschien wat vreemde bewegingen zou maken en af en toe een licht gekreun zou uitstoten. Ze moesten hieruit niet opmaken dat ik een orgastische beleving had, maar het toeschrijven aan mijn onfortuinlijke duikeling van die middag.

 

Er is nog een lichtpuntje: ik hoef niet bang te zijn nog eens te vallen, omdat ons huis maar twee trappen heeft, die ik nu allebei heb gehad.

De Volkskrant moet zich schamen en terug naar Marx

De opkomst van fake news en doelbewuste beïnvloeding van mensen door internet-trollen houdt me erg bezig.

Het is alsof het fundament van de samenleving ondermijnd wordt: hoe kan je keuzes maken als je er niet zeker van kan zijn dat de informatie waarop je je baseert klopt?

Geert Mak beschrijft in zijn nieuwste boek hoe een Amerikaans bedrijf wordt ingehuurd door de Hongaarse overheid om stemming te maken tegen de miljardair Soros. Met een geraffineerde campagne, die uit louter leugens bestaat krijgt men het voor elkaar dat een meerderheid van de Hongaren (en later ook Polen) inderdaad dacht dat het beeld van een “klassieke vijand, een mythisch monster met een geheime agenda, onmetelijke geldbronnen en overal tentakels” klopte. Er speelde natuurlijk ook een duidelijk antisemitisch element mee.

Het staat inmiddels wel vast dat er op grote schaal gebruik gemaakt wordt van internetleugens. Rusland is koploper, er schijnt een volwaardige trollenfabriek te bestaan die niets anders doet dan onwaarheden rond te strooien en verwarring te zaaien.

Als je denkt dat beïnvloeding alleen maar plaatsvindt bij mensen met een laag kennisniveau vergis je je behoorlijk.

Ik beschouw mezelf als een geëngageerd burger die niet zomaar voor het lapje te houden is.

Kijk eens wat er de afgelopen dagen gebeurde:

In de Volkskrant stond een kort citaat van prins Charles. Hij zou gezegd hebben dat klimaatverandering en Donald Trump de grootste bedreiging voor de mens zijn.

Dit klopt natuurlijk, maar ik was erg verbaasd toen ik het las. Uitspraken van leden van het koningshuis vallen onder ministeriële verantwoordelijkheid en het leek me stug dat Charles dit werkelijk gezegd had. Maar het stond zwart-op-wit in een kwaliteitskrant, dus geloofde ik het.

Ik was dus eerder bereid om iets aan te nemen wat bijzonder onaannemelijk was dan dat ik ging twijfelen aan het bericht…..

Twee dagen later werd het bericht herroepen. Er was sprake van een tweet van een nepaccount.

Het feit dat ik er ingestonken was geeft te denken. Ik moet misschien iets milder oordelen over mensen die er in mijn ogen verwerpelijke ideeën op nahouden.

 

Het lijkt mij een heel belangrijke taak van het onderwijs om kinderen erin te trainen kritisch te lezen en niet alles klakkeloos te geloven. Voorwaar geen gemakkelijke opgave!

 

Ik moet ten slotte nog de schijnwerper richten op de krant.

Van mij, als leek, mag verwacht worden dat ik geloof hecht aan wat mij onder ogen komt. Van degene die het bericht plaatste, een beroepsverslaggever, had ik veel meer wijsheid verwacht. Een goede journalist zou onraad hebben geroken en het bericht grondig hebben gecheckt.

Het bericht is gerectificeerd, maar de krant had wel wat dieper door het stof mogen gaan.

 

Ik verwacht van een kwaliteitskrant dat men zeer op zijn hoede is met betrekking tot nepnieuws. Een mens moet kunnen vertrouwen op zijn dagblad!

 

 


Klasse

Deze cartoon heeft niets met het bovenstaande te maken, maar ik vind hem zo goed dat ik hem wil delen.

Het wordt langzaamaan tijd dat we de oude Marxistische opvattingen weer van stal halen: de onderworpenen der aarde moeten solidair zijn tegenover het grootkapitaal!

 

 

Hemeltergend!

We bezoeken al vele jaren op oudejaarsavond familie in Zaandam. We krijgen daar een heerlijk maal voorgeschoteld en er staat ook een grote schaal oliebollen. Vanaf het balkon hebben we een mooi uitzicht op al het vuurwerk dat de lucht in gaat.
Als het nieuwe jaar begonnen is rijden we weer terug naar Almere

Twee jaar geleden ontdekten we dat dieven van het lawaai rond middernacht gebruik hadden gemaakt om een steen door het raam te gooien. Ik was zo dom geweest de sleutel van de deur aan de binnenkant in het slot te laten zitten, dus zo konden ze binnenkomen.
Ze veroorzaakten binnen een puinhoop en waren met medeneming van onze spullen weer vetrokken toen we thuiskwamen.

Dat was geen goed begin van het nieuwe jaar.

Afgelopen jaarwisseling besloten we wat eerder te vertrekken omdat er zware mist voorspeld was. We redeneerden dat er na middernacht, als alle rook van het afgestoken vuurwerk zich zou hebben vermengd met de mist, wellicht nog maar heel weinig zicht zou overblijven.

Het viel mee en we kwamen behouden thuis. Er was ook niet ingebroken.

Maar een geniepig opgestelde camera had een foto genomen van onze auto, we bleken afgerond 10 kilometer te hard te hebben gereden binnen de bebouwde kom.

Was er nu toch maar wat slechter zicht geweest…..

Er lag een officieel uitziende brief in de brievenbus, ik werd uitgenodigd een boete van €81,- te betalen.

Op internet kon ik de foto vinden die het onomstotelijke bewijs leverde van mijn overtreding.

Ik ben een heel brave automobilist, houd me altijd aan de maximumsnelheid, drink nooit een druppel alcohol, maar hier was ik toch echt de fout in gegaan. Ik had netjes 50 moeten rijden op deze doodstille weg (alle ander mensen zaten voor de buis met een glas champagne te wachten tot ze mochten toosten).

Ik sluit niet uit dat ik een klein beetje extra gas heb gegeven om nog net door oranje te kunnen rijden.

Het komt er dus op neer dat ik zo verstandig ben geweest zo hard te rijden dat ik niet door rood reed. Dat zou een veel grotere overtreding zijn geweest!

We zien hier dus dat in dit land goed gedrag bestraft wordt!

Ik ga me voegen bij het legioen van boeren, zwarte-pietenfans, gehaktbalbeschermers, Telegraaflezers, liefhebbers van vuurwerk, fikkiestokers, PVV- en Forumstemmers en gele hesjes. Dit is hemeltergend onrecht.

Het spreekt voor zich dat ik alle vertrouwen in de overheid heb verloren.

Ik rijd met 140 km per uur naar de residentie, parkeer voor de Tweede Kamer en zal op het dak van mijn auto klimmen. Middels een megafoon zal ik laten weten dat ik het niet langer pik.

Ik verwacht dat Baudet, Hiddema en Wilders zich snel aan mijn zijde zullen scharen.

Ze zullen het weten, daar in den Haag!

Fake news?

Ik kreeg een filmpje onder ogen op Youtube. Een vader had zich boos gemaakt op de lerares van zijn 11-jarige dochter. Die had haar een invuloefening laten maken met daarin de zinnetjes:

 

De vader had haar verboden de ontbrekende woorden in te vullen en had het huiswerk van commentaar voorzien.

Hij bracht het voorval naar buiten en je kunt je er wel een voorstelling van maken welk commentaar dat opleverde. Koren op de molen van alle complotdenkers die vinden dat het onderwijs veel te links is en de kinderen indoctrineert.

De lerares kreeg een aantekening in haar dossier en de dochter de 15 punten die correct invullen zou hebben opgeleverd.

Fox-news pakte het incident ook op en liet de vader uitgebreid aan het woord. Die kreeg natuurlijk de kans om volop zijn steun aan Trump te betuigen, hij vertelde overigens ook dat hij best tevreden was over de school en dat iedereen wel vond dat de juf aardig was. Het was weer een heerlijk stukje Amerikaanse televisie (De Fox-host: “Ik weet dat jullie op Staten Island altijd zeggen waar het op staat!” De vader: “Ik kwam natuurlijk op voor mijn dochter”!)

Ik was het overigens wel eens met de vader. De juf had andere zinnetjes moeten gebruiken voor haar invuloefening.

Maar nu komt het. Toen ik mijn vrouw over dit filmpje vertelde stelde ze onmiddellijk de vraag of het wel echt was. Was het geen hoax? Is het geen onderdeel van de veelheid aan nep-filmpjes die speciaal gemaakt zijn om de opinie te beïnvloeden?

Ik moest toegeven dat ik daar volstrekt niet aan gedacht had en vond het frappant dat ik er zo overduidelijk ingetuind was. Ik dacht toch over een scherp oog te beschikken dat heel goed nep van echt kan onderscheiden!

Maar de werkelijkheid is weerbarstig. Hoewel het heel goed had gekund dat dit filmpje in scene was gezet kan ik er geen enkel bewijs voor vinden.

Zo zie je maar hoe lastig het is je weg te vinden in het mediamoeras!

Ten slotte: ik vind het niet zo’n beste juf. Niet vanwege haar opvattingen over Trump (want daarin heeft ze natuurlijk helemaal gelijk), maar omdat ze zo dom en naïef is dergelijke zinnetjes op te nemen in haar lesmateriaal.

Dit is de link naar het betreffende filmpje.

 

Manifest in woelige tijden

Een Neerlands Hoop in Bange Dagen klassieker luidt: het is weer tijd om te bepalen waar het allemaal op staat. In 1978 was de deelname aan het wereldkampioenschap voetbal in Argentinië de aanleiding. De cabaretiers vroegen zich af of je wel moest voetballen in een land waar gemarteld werd en gemoord. Bloed aan de paal heette het nummer.

Ze maakten zich er niet populair mee.

Mijn wekelijkse discussie met een fervente Wilders-aanhanger, het boek dat ik aan het lezen ben (waarover later meer) en enkele gesprekken met mijn zoons brachten mij ertoe om ook eens pas op de plaats te maken: waar sta ik nu, anno 2019 eigenlijk?

Ik ben net 64 geworden, door welke principes laat ik mij leiden? Wat is belangrijk voor mij, welke standpunten moet ik innemen?

Ik maakte wat aantekeningen en kwam op de volgende opsomming, je zou het een manifest kunnen noemen van een geëngageerd persoon in woelige tijden.

  • Het ouderwetse “fatsoen” is altijd een goede leidraad. Op de één of ander manier weet iedereen eigenlijk wel wat het inhoudt en als iedereen zich zou voornemen niets onfatsoenlijks te zeggen of te doen zou de wereld al een veel prettiger plaats zijn.
  • In het verlengde hiervan kan worden vastgesteld dat je je sociaal moet opstellen: opkomen voor de zwakkeren en niet alleen aan het eigen belang denken.
  • Het helpt als je je van tijd realiseert dat we ons hier in Nederland in een uiterst bevoorrechte positie bevinden. Er is vrede, welvaart en vrijheid van meningsuiting.
  • Onze democratie rammelt af en toe, op Europees niveau is onze invloed gering, maar bijna alle andere staatsvormen zijn een stuk slechter.
    Je kunt wel wensen dat “er beter naar je geluisterd wordt”, dat “ze” de problemen eens goed moeten aanpakken, vinden dat er teveel gepraat wordt en hunkeren naar een sterke man die van aanpakken weet (”dat gaan we regelen”), maar de kans is groot dat het helemaal niet beter wordt. Wel slechter.
  • Als je denkt dat een misstand zo groot is dat je de democratie of de rechtsstaat geweld aan kan doen om die op te lossen kan je weleens van een koude kermis thuiskomen. Soms is het middel erger dan de kwaal.
  • Bedenk of je zelf in een land zou willen wonen waar een minderheid zijn wil oplegt.
  • Geloof in het mechanisme van de wetenschap: je doet gedegen onderzoek en laat je leiden door de uitkomsten. Blijf tegelijkertijd controleren of je aannames kloppen.
  • Controleer complottheorieën en onderwerp ze aan wetenschappelijke criteria.
  • Accepteer dat in een democratie de besluitvorming vaak traag is en de resultaten soms tegenvallen.
    Als er wetten of regelingen worden aangenomen zullen er altijd mensen misbruik van maken. Accepteer dat en spoor je volksvertegenwoordigers aan de wetten nog beter en sluitender te maken.
  • Koester de vrije pers. Macht moet altijd worden gecontroleerd en de pers is daarvoor een uitstekend middel.
    Lees kritisch maar heb ook vertrouwen in de beroepseer van goede journalisten.
    Het NOS-journaal is links: onzin.
  • Houd de rechtsstaat in ere. Heb vertrouwen in de beroepseer van rechters en als je niet tevreden bent kan je in hoger beroep gaan. Alle rechters zijn D’66 ers: onzin.
  • Heb begrip voor anderen en andersdenkenden. Iedereen heeft recht op zijn mening en iedereen heeft het recht niet over één kam geschoren te worden. Hoed u voor generalisatie.
  • Het ouderwetse spreekwoord “Wat gij niet wilt dat u geschiedt doe dat ook een ander niet” is zo gek nog niet.
  • Wantrouw mensen die zich uitsluitend verlaten op de sociale media.
    Wantrouw mensen zonder humor.

 

Je zou er haast moedeloos van worden: er zijn heel wat mensen op de wereld (waaronder de president van de Verenigde Staten) die precies tegenovergesteld aan dit manifest denken en handelen.

Als je dan ook nog kijkt naar de toestand waarin het milieu verkeert dreigt het gevaar dat je cynisch wordt of onverschillig.

Er zijn echter drie redenen om hoop te blijven houden: er blijkt ongelooflijk veel mogelijk op technologisch gebied (15 jaar geleden was het ondenkbaar dat bussen op elektriciteit zouden rijden), er is wel degelijk forse mentaliteitsverandering mogelijk (denk aan het roken) en er zijn veel geweldige jonge mensen die wel degelijk geëngageerd zijn en die de wereld vast een stuk mooier gaan maken.

 

Nicky de Saint Phalle in Beelden aan zee.

Wie ons huis binnenkomt wordt verwelkomd door een mooi beeld van Nicky de Saint Phalle. We kochten het enkele jaren geleden in Frankrijk, het heeft nu een ereplaats in ons huis.

De Saint Phalle is beroemd om haar prachtige gekleurde beelden van gevulde vrouwen.

In Beelden aan Zee, het museum in Scheveningen, is nu een tentoonstelling van haar werk.

Ze zijn prachtig, wat een levenskracht en creativiteit heeft de kunstenares tentoongespreid!

Als we de expositie goed bekeken hebben gaan we nog even naar het buitengedeelte van het museum, hier staan enkele beelden uit de vaste collectie.

We zitten een tijdje op een bankje en genieten van de warmte van de zon en de frisse zeelucht. Ik kan er geen genoeg van krijgen.

 

We gaan nog even de Pier op en nemen dan de trein terug vanuit Den Haag, maar brengen natuurlijk eerst een bezoek aan Bik (ik blogde hier eerder over).

Hier kan geen haute cuisine tegenop.

 

Beelden aan Zee met Nicky de Saint Phalle:                        9
Frites met kibbeling:                                                                 9
De Intercity Den Haag- Almere (met een goed boek)         9

 

Wat een dag.

Groenvoer

Het verbaast me nogal dat mensen om mij heen vaak heel zeker zijn met betrekking tot hun kennis over voedsel.

Ze weten feilloos wat gezond is en wat niet en vertellen iedereen die het horen wil weetjes op het gebied van verstandig eten.

Vaak hemelen ze biologisch voedsel op en hebben ze zware kritiek op supermarkt-eten. Soms lijkt het erop dat ik met mijn leven speel als ik maaltijden bereid met ingrediënten die ik bij de Vomar kocht.

Ze spreken over foute E-nummers en zeggen dat suiker gewoon gif is! Aspartaam is levensgevaarlijk en Stevia is een wondermiddel.

Als ik hiertegen in breng dat wetenschappelijk onderzoek geen enkele gevaarlijke bijwerking van deze kunstmatige zoetstof heeft kunnen vaststellen en dat ik Stevia naar niks vind smaken kijken ze me meewarig aan.

Ze vertellen hoe lekker dennenappelthee is en dat het ook nog vreselijke ziektes geneest.

Ik heb eens in een documentaire over de Amerikaanse markt gelezen, dat men daar overal de uit maïs gedestilleerde glucose-fructosestroop in doet, voornamelijk als “vulling”. Dit is lucratief omdat maïs heel goedkoop is (de verbouw ervan is gesubsidieerd), en voor een groot deel duurdere ingrediënten vervangt.

Hier is duidelijk sprake van bedrog: als je een pizza koopt verwacht je ingrediënten als meel en kaas en niet dat hij voor een kwart bestaat uit fructosestroop.

Je kunt echter niet zeggen dat de fabrikant ons vergiftigt. Het lijkt er soms op dat mensen echt denken dat voedselproducenten gevaarlijke rommel in ons eten stoppen.
Als je even stilstaat bij die gedachte weet je dat dit zeer onwaarschijnlijk is. Ze zouden groot (juridisch) risico lopen als mensen ziek worden of zelfs sterven als gevolg van de consumptie van hun waren. En ze hebben een naam te verliezen. Als bekend wordt dat je ziek wordt van een bepaald product koopt niemand het meer en kan de producent wel inpakken.

In 1980 stierven twee mensen nadat ze diepvriesgroente hadden gegeten waarin tijdens het transport koelvloeistof terecht was gekomen. Dit was een ongeluk, geen opzet, maar de schade liep in de miljoenen. Iglo is er nooit meer echt bovenop gekomen.

De handel is er overigens ook achter gekomen dat groen hot is. Op elke verpakking die je in handen krijgt wordt ons duidelijk gemaakt dat we hier een uiterst betrouwbaar milieuvriendelijk geproduceerd product in handen hebben, op natuurlijke wijze bereid en zonder toevoeging van kunstmatige stoffen. Zelfs op de verpakking is niets aan te merken, want die is recyclebaar.

Er bestaat een woud van vignetten en kwaliteitsaanduidingen, waarin niemand nog de weg kan vinden.

Mag ik even braken? Soms gaan ze wel heel ver met hun geslijm:

Inmiddels is er wel degelijk een echt probleem op voedselgebied: mensen die weinig geld te besteden hebben kopen veel te vaak ongezond fastfood. Gezond eten is vaak te duur.

Ik las in een voortreffelijk boek van James O’Brien (How to be Right) dat pogingen om mensen meer bewust te maken van hun ongezonde voedingspatroon door de rechtse media zwaar worden bekritiseerd. Men noemt het daar het Nanny-syndroom. De overheid zou veel te betuttelend optreden en zou meer moeten vertrouwen op de eigen verantwoordelijkheid van de mensen.

Hij schildert echter het beeld van de leefomgeving van veel arme Engelsen: in elke straat stikt het van de fastfoodwinkels en overal staan reclameborden die vertellen dat je zo lekker en goedkoop bij MacDonald’s en KFC kan eten. Bied daar maar eens continu weerstand aan!

De bescheiden overheidscampagnes steken hier wel erg mager bij af….

Wat dat betreft zijn we er in Nederland, geloof ik, wat beter aan toe.
(Hoewel de Telegraaf zich wel zorgen maakt dat naast Zwarte Piet ook onze gehaktbal wordt afgepakt).

 

 

 

 

Zoenen

Niet lang geleden vertelde iemand me dat het geven van drie zoenen bij een begroeting (en afscheid!) op z’n retour is.

Wat een opluchting!

Wanneer ik op televisie Engelsen bezig zie, of ander Europeanen, dan ben ik jaloers: één, keurige zoen en dan is het over. Niet drie van die ingewikkelde, waarbij je elkaar de wangen synchroon, maar in spiegelbeeld, moet aanbieden terwijl je zelf een goed plaatsje moet vinden om je lippen te plaatsen. En dat drie keer!

Als er brillen in het spel zijn wordt het nog ingewikkelder. Probeer maar eens te vermijden dat die met elkaar in contact komen.

De Fransen maken zich er nog makkelijker van af: die zoenen met veel misbaar ergens ter hoogte van het oor in de lucht.

Een van de dames van de bridgevereniging stelt zich vastberaden op als de leden elkaar voor het eerst in het nieuwe jaar zien: ze wil niet dat iedereen haar aflebbert.

(Ik kan haar dus heel goed plagen door aan te kondigen dat ik er naar uitzie haar drie lekkere pakkerds te geven. Ze wordt er helemaal zenuwachtig van.)

Soms heeft het voordelen om lang te zijn: als ik geen zin heb in zoenen strek ik de rug en kijk vaag een andere kant op als iemand me begroet. Knappe jongen (of meisje) die er dan bij kan!

Overigens zijn er ook nadelen: in winkels wordt me vaak gevraagd of ik even iets van het bovenste schap wil pakken en als ik vóór iemand plaatsneem in bioscoop of theater maak ik mezelf extra klein om de persoon achter me niet alle zicht te ontnemen. Het komt er dus op neer dat ik als een soort Quasimodo (de gebochelde van de Notre Dame) de voorstelling uitzit, en me naderhand niet meer goed kan uitstrekken.

Je zou het lengteschaamte kunnen noemen.

Ik zeg wel stoer dat ik zoenen vermijd als ik daar zin in heb, maar je wil natuurlijk een dame niet voor het hoofd stoten als zij van plan is je met een kus te begroeten. Je gaat er dus automatisch in mee als je denkt dat iemand het zoenproces in gang zet.

Het overkwam me eens dat ik dacht zo’n signaal op te vangen en dus overging tot zoenen terwijl ik de betreffende dame voor het eerst van mijn leven zag.

Zo gebeurde het dat de verbouwereerde moeder van een van mijn vriendinnen tot haar eigen verbazing gezoend werd door een wildvreemde.

Ik had mijn vergissing heel snel door en wist niet hoe gauw ik weg moest komen (tot grote hilariteit van mijn vriendin).

Mannen geven elkaar de hand, dat is voor iedereen een vanzelfsprekendheid. Waarom eigenlijk?

Ik maakte er vroeger een punt van om homoseksuele vrienden in plaats van een handdruk ook een kus te geven. Wilde ik hiermee demonstreren dat ik heel ruimdenkend was? Of dat ik gays eigenlijk bij de vrouwelijke helft van de mensheid indeelde?

En hoe zit het met vaders en zonen? Gaan die elkaar als de zoon man geworden is ook ineens een hand geven?

(Ik doe dat natuurlijk niet: we geven elkaar een berenhug en planten dan een zoen ergens in de nek. Mooie tussenoplossing).

Het is allemaal erg ingewikkeld, en nu heb ik het nog niet eens gehad over tongen. Ik herinner mij de allereerst keer nog heel goed. Ik zat in de zesde klas en werd op kamp verleid door een soort Walküre die haar vlechten bovenop haar hoofd droeg. Ze pakte me stevig vast en stak tot mijn grote ontsteltenis haar tong in mijn mond. Ze smaakte naar augurk.

 

Misschien moeten we naar de Maori’s kijken. Die zoenen niet, maar neuzen. Zou dat minder complicaties opleveren?