Christmas Carols

Het is langzamerhand traditie rond de kerst Christmas Carols te zingen voor het goede doel. Het wereldmuziekkoor El Mishito, versterkt met leden van enkele andere Almeerse koren doet dit inmiddels voor de zesde keer.

We slaan drie vliegen in een klap: we maken (hopelijk) mensen blij door voor hen te zingen, we halen geld op voor Zingen voor je Leven (een stichting die mensen ondersteunt die met kanker te maken krijgen) en we mogen zelf lekker los: wat is er mooier dan meerstemmig Gloria te mogen zingen?
Als het echt niet anders kan wil ik voor de gelegenheid wel een rode muts opzetten, ritmisch met een belletje schudden tijdens Jingle Bells gaat me echter te ver. Er zijn grenzen.

We zijn tot nu toe twee keer in actie gekomen, er volgen nog enkele optredens.
We mochten acte de présence geven op het Provinciehuis in Lelystad, waar voor moegestreden ambtenaren en politici een dinertje was georganiseerd. Iemand had het een goed idee gevonden het door ons te laten opluisteren. Het is een aparte ervaring als je publiek je beschouwt als geluidsbehang. Er werd lekker gedineerd en volop doorgepraat terwijl wij op gevoelige wijze Silent Night en Oh Come, All Ye Faithful ten gehore brachten. Alles voor het goede doel.

Ik weet nu hoe een barpianist zich moet voelen.

Het tweede optreden viel in beduidend betere aarde: een jarige had ons als cadeau gekregen, we zongen in de huiskamer. Dit keer was het koor groter dan het gehoor, maar we klonken prachtig. De feestvierders zongen uiteindelijk enthousiast mee met We Wish you a Merry Christmas.

Filmpje. (Carols is met een r, de bassen stonden uiterst rechts. Je hoort ze wel, maar ziet ze niet).

Sinterklaas

We vieren het sinterklaasfeest vanavond, dus ik moest weer aan de bak: cadeautjes kopen en gedichten schrijven.

Ik prijs mij gelukkig dat niemand van mij verwacht dat ik met een surprise over de brug kom.

Iedereen weet dat ik vreselijk ongelukkig word als ik iets in elkaar moet flansen van gekleurd karton. Ik heb het weleens geprobeerd, de ontvanger draaide mijn geknutsel enkele keren in zijn handen rond en moest toen aan mij vragen wat het voorstelde.

Er zijn natuurlijk veel mensen die wel een heel leuke surprise kunnen maken. Soms zijn ze zo mooi dat je het zonde vindt ze kapot te maken. Toch moet dat vaak, het gaat immers om het cadeautje dat erin verstopt zit.

Zo moest ik eens tot mijn groot verdriet een prachtige kijkdoos slopen, die een leerling voor mij gemaakt had. Het tafereel was een schoolklas, compleet met tafeltjes, stoeltjes en een meester met een aanwijsstok, dat was ik. Ik probeerde het kunststuk heel voorzichtig te ontmantelen, maar vond het geschenk niet. Ik smeekt de anonieme sinterklaas mij een aanwijzing te geven, om te voorkomen dat ik alles kapot maakte, maar de creatieve maker hield haar mond stijf dicht.

Ik vond uiteindelijk een boekenbon achter het kleine schoolbord. Er was niet veel over van de mooie surprise.

Het kan nog erger: mijn steile Calvinistische oma deed eens mee aan Sinterklaas en gaf nadat ze haar cadeautje eruit gehaald had de fraaie surprise terug aan de gever. “Neem maar weer mee, hier heb ik toch niks aan”.

Toch maar gedichtjes, dus.

Ik houd van taal, maar heb weinig affiniteit met rijmpjes. Ik ben zelf niet goed in dichten en heb last van krommende tenen als ik geconfronteerd word met het werk van anderen.

Als jonge rappers bewierookt worden (“eigentijdse poëzie”) gaan mijn wenkbrauwen centimeters omhoog. Meestal ontstijgt hun rijmelarij het De Sint zat te denken, wat zal ik hem eens schenken– niveau niet.

Andre Hazes was ook geen J.C. Bloem, maar kon tenminste wel prachtige grammaticale constructies bedenken om zijn zinnen te laten rijmen: Zag jij nooit van je vriend aan de muur zijn trouwportret?

Naar rappers hoef je niet te luisteren, maar aan Sinterklaas ontkom je niet….

Als ik na veel uitstel dan toch aan het rijmen sla vraag ik me af hoe dat zo gekomen is. Waarom doen we dit eigenlijk een keer per jaar?

Op de een of andere manier is het zo gegroeid, dat Nederlanders het Sinterklaasgedicht aangrijpen om anderen eens flink te grazen te nemen. Er wordt wat afgepest in gedichten!

Waarom juist dan, ter gelegenheid van wat een gezellig avondje zou moeten zijn?Is het een gesublimeerde kernbehoefte om anderen eens flink de les te lezen?

Als ik moet gaan rijmen vraag ik me altijd af: waarom zeg ik dit de ander niet in zijn gezicht, zonder gebruik te maken van lullige rijmschema’s en rijmwoordensites?
Waarom stuur ik niet een brief, of een mail?

Eigenlijk is het heel tegenstrijdig: iemand krijgt een mooi cadeau, maar vóórdat hij het mag uitpakken moet hij een plagerig kreupel gedichtje voorlezen aan alle aanwezigen en er daarna nog om lachen ook.

Schreef ik mijn gedichtjes nog met een pen, dan zou het uiteinde danig afgekloven zijn. Ik staar minutenlang naar het beeldscherm en ploeter uiteindelijk van zin naar zin. Ik zit voortdurend vast en wil woorden gebruiken die nergens op rijmen. Het schaamrood stijgt me naar de kaken als ik zie dat ik me laat leiden door de vorm en het rijm en niet door inhoud.

Maar vanavond zullen mijn familieleden met van verwachting kloppend hart mijn geschenken openmaken en ongetwijfeld verguld zijn met mijn povere poëzie.

Voor het eerst zijn we dit jaar met zijn vijven: de vriendin van mijn zoon doet ook mee.
Ik slaagde er (hopelijk) in een mooi cadeautje voor haar te vinden en produceerde het volgende gedicht. Het begin is sterk, maar het eindigt nogal zwak. Beter kan ik niet:

Sophie
Een liever meisje is er nie!
Voor haar, Sint draalt nu echt niet langer,
een mooie blauwe hanger.
Want ook al is ze al heel lieftallig,
met een mooi sieraad is ze helemaal bevallig.

E-bike na vijf maanden

Gisteren stond de teller van mijn nieuwe fiets op 1000. De meeste kilometers zijn gemaakt op Terschelling in de zomervakantie.

Ik ga ervan uit dat de stand adequaat bijgehouden wordt: een klein magneetje aan een van de spaken van het achterwiel komt bij elke omwenteling een keer langs een detector, wat resulteert in een weergave op het display aan het stuur.

Ik bedacht dat als mijn fiets bij elke omwenteling een meter verder komt, het wiel dus een miljoen keer rond geweest is….  En dat allemaal door de kracht van mijn benen (een beetje geholpen dor de motor).

Tijd voor een update.

Ik heb nog geen moment spijt gekregen van de aanschaf, het fietsen is werkelijk een feest. Je kunt al je aandacht wijden aan de prettige dingen, tegenwind en hellingen deren je niet.

Er zijn wel wat minpuntjes:

  • De fiets is niet helemaal goed afgeleverd (zie ten million bicycles in mijn vorige blog).
  • Er is wel service, maar het gaat niet makkelijk. Veel wachten aan de telefoon.
  • Als ik weer voor de keus zou staan zou ik niet meer via internet kopen. We hebben nu een goede fietsenwinkel gevonden in Almere (Overdevest). Daar kan je de problemen uitleggen, krijg je deskundig advies en verhelpen ze het probleem in no-time.
  • De opgave van de fabriek m.b.t. de actieradius (115 km) is zoals te verwachten viel wat aan de optimistische kant. Ik schat dat ik niet meer dan 60 km haal, op stand twee.
  • Mijn acculader begaf het, ik kreeg een nieuwe.
  • De fiets is gemaakt voor mensen met een normaal postuur. Wanneer je fors gebouwd bent en zware botten hebt heeft het achterwiel waarschijnlijk te veel te verdragen. Ik ga binnenkort naar de fietsenwinkel om te informeren of ik niet beter dikkere spaken en wellicht een zwaardere velg moet nemen.

Het weer is nu jammer genoeg niet uitnodigend, maar als de zon zich  weer vertoont gaan we weer een eindje fietsen.

 

 

Sparta E-bike                nog steeds een 9

 

 

Cryptogram

Ooit hadden we de gewoonte op zaterdag het cryptogram in onze krant op te lossen, althans een poging daartoe te ondernemen.
Tijdens de laatste grote vakantie probeerden we het weer eens.

We kregen de smaak te pakken en tot onze eigen verbazing is het vanaf juli elke week gelukt alles op te lossen.

Toch gebeurt het ons elke keer weer dat we elkaar na onze eerste inspanningen vertwijfeld aankijken in de stellige overtuiging dat het dit keer echt niet gaat lukken. “Ik had er maar twee en jij maar één!”

We leggen de puzzel weg en gaan ons weegs. Vervolgens pakken we hem steeds weer op en gaandeweg komen er toch wat woorden bij. Dan krijg je wat steun van letters die in je te vinden woord op een bepaalde plaats moeten staan.

We brainstormen en praten tegen elkaar aan in de hoop dat dit inspiratie biedt.

En tot onze verbazing komt er elke keer een moment dat een van ons vol opluchting het laatste woord kan invullen.

Krom

Het is heel wonderlijk, maar je kunt de goede woorden het best vinden als je een beetje krom denkt. Zuiver, logisch denken brengt je meestal geen stap verder. Je moet de omschrijving eigenlijk met de zijkant van je verstand te lijf gaan, dan springt de oplossing soms zomaar naar voren.

Knap en flauw

Soms stuit je op juweeltjes: je bewondert een mooie vondst van de opsteller. Het gebeurt ook dat je hoofdschuddend het bedoelde invult. Wat flauw!
Er is wel eens sprake van enige frustratie (kijk naar de manier waarop 3 horizontaal is ingevuld).

Op het verkeerde been

Af en toe denk je het goede woord te hebben gevonden, wat dan niet zo blijkt te zijn.
In het laatste cryptogram stond de omschrijving verleden en toekomst (verticaal 13, vier letters). Ik bedacht dat hier toen werd bedoeld. Je kunt dit woord immers gebruiken om aan te geven dat iets voorbij is (toen was geluk heel gewoon), maar kinderen verwijzen er ook vaak mee naar de toekomst: (en toen ging jij de varkens eten geven en bleef ik hier). Vier letters…

Als je zo dom bent elke vondst meteen met pen in te vullen heb je een probleem. Je moet jezelf kunnen corrigeren (het juiste woord was eens, mooi!) en het oude woord uitvlakken. Je moet dus vooral een potlood gebruiken.

Meedoen?

De krant nodigt je uit je oplossing in te sturen. Voor goede oplossingen zijn een prijs van €25 en vier van €15 beschikbaar. Deze worden onder de inzenders verloot.
We hebben het een paar keer gedaan, maar nooit wat gewonnen. Je kunt gelukkig zijn in het spel of in de liefde en wij hebben voor het laatste gekozen.

Hulp-site

Internet zou internet niet zijn als er niet ook een site was voor cryptogram-noodsituaties. Als je er echt niet uitkomt kan je een hint krijgen. De eigenaar van de site (Jasper Hendriks) verbiedt hulpvaardigen de oplossing zonder meer te verstrekken: er moet nog wel wat te puzzelen overblijven. Onlangs besloot ik ten einde raad om een aanwijzing te vragen, maar vond gelukkig mijn oplossing vóór ik op de site had gekeken. Echt waar.

Wellicht bewijs ik binnenkort een andere wanhopige een dienst door hem of haar te verblijden met een extra aanwijzing.

Cryptogram van de Volkskrant                  8

Jaspers cryptogrammensite                        8 ½

 

 

First Aid Kit

Ik zag een reclamefilmpje en was gegrepen door de mooie muziek.
De bedoeling van de makers was dat ik een Volvo zou kopen, maar dat is niet gelukt. Ik ging wel uitzoeken wie het leuke liedje uitgevoerd hadden.
Ik kwam uit bij First Aid Kit:

First Aid Kit is een Zweeds folkduo dat bestaat uit de zussen Johanna (geboren 1990) en Klara (geboren 1993) Söderberg. Ze maken voornamelijk akoestische nummers die worden gekenmerkt door tweestemmigheid en het folkkarakter.
(Wikipedia)

Ik keek er van op dat het hier om een Scandinavisch duo ging, afgaande op hun uitspraak was ik er van overtuigd dat ze Amerikaans moesten zijn. (Toen ik de truien zag wist ik het natuurlijk meteen).

Later hoorde ik nog een heel leuk nummer, ik werd fan.

Als ik iets leuk vind wil ik het hebben, ik heb er niet genoeg aan dat ik elk moment via internet kan luisteren. Dus zette ik de dames op mijn verlanglijstje en werd verblijd met twee cd’s:

 

Wie denkt dat mijn muzikale voorkeur voortdurend verspringt: ik kan je geruststellen. In februari 2016 schreef ik over The King’s Daughters die ik live op Terschelling  mocht aanschouwen. Als je goed luistert hoor je veel overeenkomsten.

Heerlijke muziek.

First Ad Kit:             9

Ineens honderden bezoekers op mijn site

In april schreef ik een bericht over mijn wekelijkse gesprekken met een PVV-stemmer. We zwemmen baantjes en discussiëren. In oktober maakte ik een follow-up en afgelopen week kwam ik er weer op terug.

Omdat mijn medezwemmer mij verweet uitsluitend te leven binnen mijn Volskrant-bubble ging ik op zijn uitnodiging in eens rond te kijken op sites waar anders gedacht wordt.
Ik kwam terecht op The Post Online en deed verslag.

Ik vermoed dat de beheerder van deze site automatisch een bericht krijgt als de naam ervan ergens op het internet opduikt. Hij las mijn blog en zette een link op zijn site met als kop:

Fatsoenlijke Volkskrant-babyboomer komt buiten ivoren toren, ontdekt TPO, raakt in de war

Dat ik fatsoenlijk word genoemd is heel terecht, met dat baby-boomer heb ik meer problemen: ik verkeer in de veronderstelling dat babyboomers zijn verwekt in de blije jaren na de bevrijding, toen mensen weer voldoende vertrouwen in de toekomst hadden gekregen om aan nageslacht te gaan werken. Ik ben van 1955, ik vermoed dat de Tweede Wereldoorlog nauwelijks een rol heeft gespeeld bij mijn conceptie.

Als je de Volkskant een ivoren toren noemt ben ik daar inderdaad even vanaf geklommen, maar ik begrijp niet helemaal waaruit blijkt dat ik als gevolg daarvan in de war ben geraakt.

Op de site zelf kwamen de volgende reacties los:

Als de schat niet zo geschrokken was van de wereld vol met echte mensen was Martin vast wel met inhoudelijkheden gekomen in plaats van dooddoeners als “ik kom er niet goed achter”, “het doet me aan … denken”, “ik neem aan”, “ik vermoed dus”, “ik kon er geen touw aan vastknopen” en “ik ben niet onder de indruk”. Hij kan zich beter aan zijn zeventig (70!) centimeter ongelezen, uiteraard tweedehands, eeuwenoud en in het Engels, boeken wijden.

En rap gauw terug naar zijn door mama betaalde volkskrantbubbel. Lekker laten zitten daar. En zodra het zijn hoofdje buiten steekt, heel zacht “Trump” roepen, zodat het subiet weer terug de bubbel in kruipt. Losers gonna lose.

 Overduidelijk is dat de man liegt dat hij barst Hij kende TPO natuurlijk wel en werd helemaal niet door een vriend gewezen op het bestaan ervan. Een stijlmiddel om een beetje schamper te doen over TPO. Verder heeft hij niets inhoudelijks te melden, behalve dat hij het niet eens is met een paar meningen die zijn geuit. File under:blah blah blah

Fatsoenlijke Volkskrant-babyboomer komt buiten ivoren toren, ontdekt TPO, raakt in de war, en vlucht snel weer terug in de veilige zorgzame warmte van zijn Safe Space. Zijn veilige haven tegen kwetsende feiten en ‘microagressions’.

 

Als kleinschalig blogger (27 abonnees) word je op deze manier ineens met de neus op het feit gedrukt dat iedereen, maar dan ook iedereen je stukjes lezen kan en dus ook de mogelijkheid heeft er (meestal anoniem) op te reageren.

In de dagen na plaatsing van Buiten je bubble steeg het aantal bezoekers van mijn site ineens van de gebruikelijke + 50 naar 668 (13 oktober) en 665 (14 oktober). Dit is kennelijk het gevolg van het linkje op TPO.
Gelukkig waren het er op 15 oktober weer gewoon 69 en gisteren 68.

Er kwamen ook reacties op mijn site binnen, drie min of meer normale (ik heb ze toegelaten) en één uitzonderlijk venijnige.

De schrijver van deze laatste reactie heeft de moeite genomen een groot aantal van mijn uitlatingen te kopiëren en van commentaar te voorzien. Het verbaast me natuurlijk niet dat Pietje Puk, PVV stemmer – zo noemt hij zich – het volslagen met mij oneens is, wel dat hij allerlei meningen over mij heeft die gebaseerd zijn op zijn vooringenomenheid.
Hij heeft duidelijk een beeld van de werkelijkheid en ziet in mijn stellingen een bewijs van de validiteit ervan.

Een bloemlezing (tussen aanhalingstekens staan steeds mijn woorden):

“We moeten zuinig zijn op onze democratie.”

Dus vooral referenda afschaffen, niet doe wat het volk wil en een elite laten beslissen: de beste manier om van je democratie af te komen.

“Besluitvorming is vaak moeizaam, maar we moet heel erg dankbaar zijn met de omstandigheid dat we onze volksvertegenwoordiging kunnen kiezen”

‘We’ moeten helemaal niks. Voor de duizendste keer. Jij bepaalt niet wat mensen wel of niet moeten, dat bepalen die mensen zelf.

“we vrijheid van meningsuiting hebben”

Behalve dan als het jou niet uit komt. En mensen te weinig ‘empathie’ hebben. Of dingen opschrijven die jou niet uitkomen. Dan zijn ze stom en moeten ze eigenlijk hun bek dichthouden.

“Als het aan jou ligt moet ik meer affiniteit hebben voor een laaghoofdige Amsterdamse hooligan (want Nederlander), dan met een erudiete, beschaafde man als Aboutaleb, want dat is immers een “buitenlander”.”

He is ‘laagvoorhoofdige’ maar dat terzijde. Kennelijk lukt het je niet eens om gewoon een autochtoon te beschrijven zonder er gelijk een achterlijke karikatuur van te maken. Waarmee je eigenlijk uitdrukt: ‘Gewone mensen zijn stom, behalve ik, want ik ben echt zoveel beter’. Probeer eens écht te verbinden en écht in gesprek te gaan. Je werkelijke drijfveer is dat je steeds boven anderen wilt uitstijgen. Je bent zo hypocriet als een christen.

“Wijsheid, menselijkheid en ondogmatisch denken moeten de oplossingen brengen.”

Totdat blijkt dat een bomvest in één klap alle wijsheid en menselijkheid uitwist. Had je nu maar wat meer van geweld gehouden. Overigens: als er iemand dogmatisch denkt ben jij het. Ken je dat verhaal van die balk in oog en de splinter bij een ander?

“Heel veel mensen worden misleid door slechte of gebrekkige voorlichting.”

Het soort voorlichting wat jij geeft: alles wat niet met jouw idee strookt mag niet meer meedoen.

“De sociale media zorgen ervoor dat veel mensen uitsluitend verkeren binnen hun eigen “bubbel”: ze horen alleen maar gelijkgestemde geluiden.”

precies wat jij doet: strijden tegen alle geluiden die niet met jou gelijkgestemd zijn. Om vervolgens te roepen dat je zo graag buiten je bubbel treedt. Het tegenovergestelde is het geval. Iedereen buiten jouw bubbel diskwalificeer je direct zodat je er ook niet mee in gesprek hoeft.

“We moeten er ons uiterste best voor doen dat mensen goed worden voorgelicht en dat we in gesprek blijven met elkaar.”

Wat dacht je er van om gewoon te stoppen voor andere mensen te bepalen wat ze allemaal ‘moeten’? En wat dacht je er van om te stoppen met mensen te ‘onderwijzen’ en ‘betuttelen’? How about een Wilders-stemmer als gelijkwaardige gesprekspartner zien inplaats er direct vanuit te gaan dat het iemand is die minder is dan jij?

Gratis tip: stop met denken dat je gelijk hebt en de waarheid in pacht hebt, dan kun je pas echt met mensen in gesprek. Nu ben je mensen vooral aan het vertellen waarom ze niet met jou in gesprek mogen.

 

Het is een wonderlijke sensatie iemand zo tegen je te keer te zien gaan terwijl die persoon je helemaal niet kent. En jij hem niet (neem ik aan).

Wat een boosheid!

Deze reactie leverde aanvankelijk ook nog wat verwarring op: Pietje Puk sprak mij in zijn bericht heel persoonlijk aan en eindigde zijn commentaar met de zinsnede “Tot volgende week dinsdag, dan pakken we de natte draad weer op”.

Ik vond dat hij het laatste zinnetje grappig had geformuleerd, maar trok natuurlijk wel de conclusie dat Pietje Puk dezelfde persoon was als de PVV’ er met wie ik elke dinsdag zwem.
Toen ik hem ermee confronteerde ontkende hij ten stelligste dat hij het stuk geschreven had.

Ik herlas mijn eigen bericht nog eens en zag dat het zinnetje over de natte draad weer oppakken van mij was. Pietje Puk had dat in zijn kopieerdrift in zijn eigen reactie laten staan.

Ik had dus wel gelijk dat ik de formulering grappig vond, en ik hoef mijn geloof in normale omgang met elkaar (ook al ben je het nog zo oneens) niet te herijken.

Welke conclusies trek ik uit deze leerzame episode?

  • Ik realiseer me beter dan voorheen hoe goed je moet opletten met internet. Ik publiceer niet anoniem en dat maakt je kwetsbaar.
    Ik moet er niet aan denken dat je je echt de gramschap van het reaguurdersrapalje op de hals haalt, zoals Sylvana Simons is overkomen.
  • Er wordt voornamelijk gescholden: je treft in reacties nauwelijks argumenten aan.
    Degenen die mijn kritiek op The Post Online niet terecht vonden hadden gedeeltelijk een punt: ik beschreef vooral mijn indrukken, schreef geen  zorgvuldige analyse. Ik pretendeerde dat laatste overigens nergens.
  • De tegenstellingen zijn heel erg groot en er is nauwelijks plaats voor discussie of uitwisseling van meningen. De posities staan vast en worden nooit verlaten.
  • Ik probeer in mijn discussie met A. steeds “common ground” te vinden, om van daaruit door te redeneren. Als je samen vaststelt dat het fijn is dat we in een rechtsstaat leven kan je vervolgens naar voren brengen dat daar dan wel bij hoort dat je je neerlegt bij het vonnis van de rechter. Of: een maatschappij moet beoordeeld worden aan de manier waarop er met de zwakkeren wordt omgegaan. (Je kunt dan vervolgens discussiëren over wie die zwakkeren zijn).
    Het vinden van gemeenschappelijke uitgangspunten is heel erg moeilijk omdat Wildersaanhangers ervan overtuigd zijn dat we helemaal niet in een democratie leven en dat de rechters allemaal D’66 –ers zijn die nepvonnissen vellen. Wilderstermen: nepparlement en foprechters.
  • Wilders, en met hem zijn volgelingen, blijft voortdurend steken in het opsommen van misstanden en gevaren en komen nooit met oplossingen. Ze gebruiken veel spierballentaal en denken dat alles goedkomt als de elite niet meer aan de macht is en er gebeurt wat het volk wil.
  • Ik wil natuurlijk blijven praten met A, want de tijd gaat ongelooflijk snel als je praat onder het baantjestrekken, maar we kunnen het in de toekomst misschien maar beter alleen over bridge hebben.

Hollandse Meesters

We bezochten de tentoonstelling Hollandse Meesters uit de Hermitage van Rusland, in museum de Hermitage Amsterdam.

’s Werelds toonaangevende collectie van schilderijen uit de Gouden Eeuw is gearriveerd! Bekijk 6 unieke werken van Rembrandt, inclusief Saskia als Flora en Jonge Vrouw met Oorbellen, plus 63 werken van 50 andere kunstenaars. Deze unieke tentoonstelling viert de gloriedagen van de Gouden Eeuw, de jaren tussen 1650 en 1670. Mis het niet – net als de Gouden Eeuw is het voorbij voordat je het doorhebt!
Hermitage Amsterdam is de Nederlandse dependance van het Hermitage Museum in Sint-Petersburg. Bekijk de nieuwe collectie: Hollandse Meesters uit de Hermitage. Oogappels van de tsaren, van 7 oktober 2017 tot 27 mei 2018.

We hadden een museumkaart, maar moesten €10,- extra betalen. We boften, want het was niet zo druk.
Je kunt een audiotour krijgen, je kan kiezen tussen het commentaar van Jan Six en Geert Mak. Ik koos natuurlijk voor de laatste.
Probleem is, dat telkens als ik wilde luisteren de gids van een vrij groot gezelschap naast mij kwam staan. Haar explicatie overstemde mijn audiotour.

Het is een prachtige tentoonstelling, ik vond vooral de schilderijen van Rembrandt en Govert Flinck erg mooi.
Het is een heel aparte belevenis deze eeuwenoude schilderijen van dichtbij te kunnen bekijken.
In het commentaar op deze tentoonstelling wordt verteld dat deze schilderijen destijds allemaal gekocht zijn door Catharina de Grote, (tsarina van Rusland 1762-1796). Zij was gek op Hollandse Meesters.
Ze hangen in de Hermitage in Sint-Petersburg.

 

  

 

 

Toen we vertrokken bleek dat ik een gedeelte van de expositie gemist had. Ik had niet gezien dat ik een trap op had moeten gaan… Misschien een excuus om er nog eens heen te gaan met mijn vriend Siebe, ik heb met hem het voornemen alle musea van Nederland eens te bezoeken.

Hollandse Meesters uit de Hermitage         8
Flora van Rembrandt                                      9

Parkeerbelasting

Er lag een mooie groene enveloppe op de mat, afzender gemeente Amsterdam. Altijd leuk weer eens iets te horen uit mijn geboortestad.

Het blijkt een Naheffingsaanslag Parkeerbelasting te zijn.
Ik ben verbaasd: moet ik als Almeerder parkeerbelasting voor Amsterdam betalen?

Dan blijkt de ware aard van het bericht: het gaat hier om een parkeerboete van € 41,69 omdat ik bij een bezoek aan mijn zoons in de Bijlmer verzuimd heb parkeergeld te betalen.
Het was voor mij een compleet nieuw verschijnsel dat er betaald moest worden, ik had het nog nooit eerder gedaan en heb ook nergens een aanwijzing gezien dat het moest.

 

U moet €41,96 betalen. Dit bedrag bestaat uit de vastgestelde parkeertijd (met een minimum van één uur), vermenigvuldigd met het uurtarief plus €38,10 voor de kosten voor het opleggen van de aanslag.

Hier is semantisch wel wat op aan te merken: het uurtarief is vermenigvuldigd met de vastgestelde parkeertijd en niet andersom. Zoals het er nu staat bestaat een bedrag uit een tijd.

Mijn vrouw had netjes de parkeerschijf in het zicht gelegd, met onze aankomsttijd van 13.00 uur. Wat zijn we toch een brave burgers. Hieruit heeft de ambtenaar kunnen opmaken dat de auto er al 2 uren en 34 minuten stond toen hij controleerde. Het uurtarief is 1,40 euro. Zo kom je dus op een bedrag van €3,59. Die andere 38 euro zijn voor de mooie groene enveloppe

 

Ik ga natuurlijk netjes betalen, brave burger nietwaar, maar de gebruikte taal intrigeert me. Er wordt nergens over een boete gesproken, terwijl dat natuurlijk wel aan de orde is. Wat bezielt de gemeente Amsterdam alles te behandelen alsof het over een belastingkwestie gaat?
Vreemd genoeg wordt in andere publicaties stelselmatig over parkeerheffing gesproken.
Worden mensen misschien minder boos als ze denken dat ze belasting betalen in plaats van een boete?

Wonderlijk.

Ik kan in beroep gaan, op internet wordt heel helder uitgelegd hoe dat moet. Ik kan ook een foto opvragen, die als bewijsstuk dient.

Ik doe dat laatste en stel me voor dat ik een opname van mijn auto te zien krijg in flagrante delicto, maar dat valt een beetje tegen.

 

Volgende keer ga ik weer lekker met de trein.

Bijnamen

Heel lang geleden zat ik in militaire dienst. Ik droeg harer majesteit’s wapenrok, zoals mijn vader het noemde.

Ik sliep op een kamer met 7 anderen, die net als ik een iets hogere opleiding hadden dan BLO. Men noemde ons de intellectuelen, want er was eens een boek op onze kamer aangetroffen. Ons werk bestond uit het bedienen van de radar, hiervoor was inderdaad enige intelligentie vereist.

Op een andere kamer sliepen de tirailleurs. Deze jongens hadden weinig tot geen onderwijs genoten. Hun taak was een cordon rondom een langzaam rijdende tank te vormen. Zij moesten de klappen van de vijand opvangen, de tank was daar natuurlijk veel te kostbaar voor. De term kanonnenvlees lijkt voor hen uitgevonden.

Een van deze tirailleurs werd tomaat genoemd. Het was een grote, lompe jongen die door moeder natuur niet met een overdosis intelligentie begiftigd was. Hij kreeg net als alle andere huzaren elke maand zijn wedde, maar had de grootst mogelijke moeite hiervan rond te komen. Zijn geld was meestal na twee dagen al op, de rest van de maand moest hij sigaretten bietsen en probeerde hij geld te lenen bij anderen. Dat laatste lukte als snel niet meer, omdat hij je nooit terugbetaalde.

Hij ontleende zijn bijnaam niet aan een affiliatie met de Socialistische Partij, maar werd zo genoemd omdat hij altijd zo’n rood hoofd had.

Bijnamen zijn makkelijk als je moeite hebt met het onthouden van namen.

De meeste bijnamen zijn nogal voor de hand liggend en daarom ook een beetje saai. Iemand lange Jaap noemen omdat hij een bovengemiddelde lengte heeft getuigt niet echt van fantasie. Ook tomaat lag nogal voor de hand, maar klinkt wel beter dan aardbei of biet.

Het wordt al wat leuker als je iemand een bijnaam geeft die juist tegenovergesteld is aan het meest voor de hand liggende: iemand “shorty” noemen terwijl het een boom van een kerel is.

Het kan nog mooier. Ik las in een van de voortreffelijke stukjes die Guus Luijters schrijft voor het Parool (ze gaan altijd over mijn geboortestad Amsterdam) de volgende prachtige passage:

Marten Wijbenga laat mij en een lange kale man een foto zien, waarop zijn vader en dekknecht Kees de Boorder staan afgebeeld. “Hij werd Boerenkees genoemd,” zegt Marten. “Er waren drie dekknechten, een uit Friesland, een uit Drente en Kees. Kees kwam uit de Jordaan, vandaar, Boerenkees.”
“Zoals ik altijd ‘krullenkop’ heette,” zegt de kale man.

Het zijn mooie voorbeelden van sterke bijnamen, de eerste is het knapst omdat er een dubbele omkering in zit. Niet alleen is Kees duidelijk geen boer, hij is een geboren Jordanees, maar zijn bijnaam is des te grappiger omdat de anderen veel eerder voor deze bijnaam in aanmerking zouden komen. Zij zijn immers in Friesland en Drenthe geboren (en iedereen weet dat daar de boeren vandaan komen).

Het doet me denken aan een van mijn eigen acties op dit gebied.

Onze buurman van een paar huizen verderop was getrouwd met een Japanse. Toen ik eens iets over hem wilde vertellen aan mijn vrouw kon ik niet op zijn naam komen. Om duidelijk te maken over welke buurman ik het had zei ik: “Je weet wel, die Chinees”.

Hoewel de buurman helemaal geen Chinees is en zelfs niet in aanmerking voor die benaming kan komen vanwege de afkomst van zijn echtgenote begreep mijn vrouw toch onmiddellijk over wie ik het had. De kronkels van de menselijke geest!

De radar. Te moeilijk voor tomaat.

De tirailleurs. Helemaal achterin: tomaat.

 

De stukjes van Guus Luijters

Er is post!

Ik bestel regelmatig iets via internet, het is altijd weer leuk als de pakketbezorger aanbelt. Soms is de bestelling voor de buren, dan mag ik als hulppostkantoor fungeren, maar meestal is het voor mij.
Ik breng het pakje naar binnen, pak er een kopje koffie bij en maak het voorzichtig open. Dan ben ik blij verrast met de inhoud, net als Mr. Bean als hij de verjaardagskaart openvouwt die hij zojuist voor zichzelf geschreven heeft.

Sinds kort hebben we een nieuwe pakketbezorger, die veel plezier in zijn werk heeft.

Als ik opendoe presenteert hij mij het pakket als een sommelier die de fles ter inspectie voorhoudt aan de gast. Hij houdt het een beetje schuin zodat ik het goed kan bewonderen en vertelt me wie de afzender is. Hij ziet kans BolCom Amerikaans uit te spreken, de tweede o klinkt als een a.
Als het een pakje van Amazon is maakt hij het nog mooier, hij plakt er een e achter en spreekt de naam uit alsof die rijmt op pony.

Ik zou zijn inspanningen nog meer gewaardeerd hebben als ik een blinde Americanofiel was.

Zijn plichtsbetrachting doet me denken aan de prachtige cartoon van Sempé die een Franse postbode introduceert die zijn werk net zo serieus neemt als die van mij: