Een weekje Groot Brittannië

Mijn echtgenote had een bonus ontvangen voor haar 25-jarig jubileum. Het leek haar een goed idee dit geld te besteden aan een reisje naar haar geliefde Engeland.

Eurostar

We mochten in de buurt van Oxford logeren bij goede vrienden en reisden met de Eurostar. Deze rijdt van Brussel naar London St Pancras en gaat door een tunnel onder het Kanaal door.

We reisden in stijl: Premium Class. Dit betekent lekkere stoelen en een lunch zoals je die ook wel in vliegtuigen krijgt. Goed reisgezelschap is niet gegarandeerd: vóór ons zat een groepje jonge Duitsers die door de wijn iets te luidruchtig waren geworden.

Greet had niet zo goed naar de kleine lettertjes gekeken en wist dus niet dat we te eten kregen in de trein. Ik had net een hap genomen van mijn thuis klaargemaakte broodje omelet toen ik het moest wegmoffelen om de stewardess niet voor het hoofd te stoten.

Toen de trein onder water dook was ik op mijn hoede en checkte regelmatig het dak op druppels, maar we kwamen droog weer tevoorschijn. We konden op een scherm zien dat hij op een gegeven moment 298 km per uur reed!

Links

We gingen het laatste stukje met de auto, uit voorzorg was ik niet voorin gaan zitten: de laatste keer dat ik daar zat had ik doodsangsten uitgestaan omdat de Engelsen aan de verkeerde kant van de weg rijden en het mij aan middelen ontbrak om daaraan te ontsnappen.

Onze gastvrouw reed onbekommerd met hoge snelheid over de bochtige smalle weggetjes en voerde ook nog het hoogste woord.

Bagage

Wat moet een mens veel meenemen als hij op reis gaat!
Het paste allemaal gelukkig wel in onze mooie nieuwe koffer, een turquoise monster op wielen waar ik de verantwoordelijkheid voor droeg. Greet deed de navigatie en ik sukkelde achter haar aan. Hoewel ik een flinke hekel heb aan rolkoffers (en dan vooral het geluid ervan) moet ik toegeven dat ze wel erg makkelijk zijn in het gebruik. Heel vroeger hadden koffers geen wieltjes, je moest ze gewoon tillen aan het handvat (of je liet een kruier dat voor je doen). Daarna hadden ze er twee en sleepte je hem aan een uitschuifbaar handvat achter je aan. Nu hebben ze allemaal vier wieltjes. Ze staan rechtop en je kunt moeiteloos met twee vingers sturen.

Het was wel even wennen: ik vond dat het er nogal parmantig uitzag en voelde me net een ganzenhoeder.
Er zijn natuurlijk ook nadelen: in stations zijn de vloeren mooi vlak, maar als je buiten bent rolt het allemaal een stuk minder mooi. Bij een helling moet je oppassen dat de koffer er niet vandoor gaat en op roltrappen is het een kwestie van listig manoeuvreren.

Good afternoon!

Als je verkeert in kringen zoals die van onze vrienden tref je alleen maar aardige, beleefde mensen. Hun hoffelijkheid doet in onze ogen overdreven aan, maar zo zijn ze nu eenmaal. Als je een kop thee krijgt: “Here you are, love”. Als je iemand voor laat gaan: “Cheers mate”. En na een vriendelijk gesprekje: “Have a lovely day!”.

Het is haast niet voor te stellen dat dit ook het land is van de hooligans en de stag-party’s, waar jongeren stomdronken over de straat rollen en waar volop gediscrimineerd wordt.

En natuurlijk het land van de Brexit.
Onze gastvrouw Esmyr is geboren in Nederland maar woont al 40 jaar in het Verenigd Koninkrijk. Ze is getrouwd met een Engelsman en heeft beide nationaliteiten.
Ze voelt zich bedreigd door de politieke ontwikkelingen en vraagt zich af of ze in de toekomst nog wel welkom is.
Als iemand een lompe manoeuvre uithaalt in het verkeer zegt ze: vast een Brexiteer.

De krant

Ik lees de Guardian en sta versteld van de onverbloemde stellingname. Sommige mensen in Nederland zeggen dat het Journaal en kranten als de Volkskrant niet objectief zijn. Dat is een lachertje als je het vergelijkt met Engeland. De Guardian is heel kritisch over Boris Johnson (in schitterende cartoons wordt hij consequent afgebeeld met een blote-billenhoofd) en in de rechtse kranten wordt volop gescholden op Liberals en mensen die tegen de Brexit zijn (“Remoaners”).

Drama

Op een prachtig grasveld achter een van Oxford’s oudste Colleges zijn vijftig klapstoeltjes neergezet. In een heel simpel decor speelt de Oxford Shakespeare Company de sterren van de hemel. Ze brengen het toneelstuk Wuthering Heights naar de roman van Emily Brönte. Het prachtige Engels van de acteurs klinkt als muziek in mijn oren.

Zo’n fantastische uitvoering in zo’n overweldigende historische omgeving: wat wil een mens meer?

Dorchester

In de mooie oude kerk van Dorchester (dertiende eeuw!) kijken we naar beelden van liggende ridders (een heeft de hand aan het gevest van zijn zwaard, klaar om ten strijde te trekken tegen de heidense Moren) terwijl de organist oefent voor de trouwerij van die middag. Als hij uiteindelijk vol op het orgel gaat is het alsof mijn haren van mijn hoofd worden geblazen.

Furniture-maker Philip Koomen

Ik krijg een rondleiding door de workshop van Phil, onze gastheer. Hij is meester-meubelmaker en vertelt dat hij nu in een fase van zijn carrière is waarin hij vooral geïnteresseerd is in de echte kunstzinnige aspecten van zijn werk. Hij neemt nog steeds opdrachten aan en maakt dan prachtige meubels (tafels, stoelen, kasten en zelfs hele keukens) maar spendeert de helft van zijn tijd aan het “spelen” met vormen en materialen.

Ik krijg van hem een kunstwerk cadeau waarmee je zelf eindeloze variaties kan maken.

Gezichtsherkenning

Als we terugreizen raakt de machine die mijn gezicht moet vergelijken met de foto in mijn paspoort in de stress. Hij moet heel lang nadenken, het poortje gaat niet open, en geeft dan de moed op. Bellen gaan rinkelen en lampen knipperen. Ik krijg opdracht om te keren en word met zachte hand weggeleid. Ik heb al visioenen van langdurige ondervraging en visitatie tot op het bot, maar een menselijke douanier ziet dat ik geen gevaar oplever ondanks het feit dat ik nu een baard heb, die er nog niet aan zat toen de foto voor mijn paspoort genomen werd. Greet was er al lang door en stond ongerust te wachten.

We nemen weer plaats in de supersnelle Eurostar, zijn nu wel voorbereid op de lunch en na twee hoofdstukken duikt de trein alweer op uit de tunnel en zijn we weer op het vasteland.

Hoe zal ons volgende bezoek verlopen, als Engeland een harde Brexit heeft doorgemaakt?

One thought on “Een weekje Groot Brittannië”

  1. Wat een mooie besteding van het bonusgeld!
    Voor jullie allebei smullen in veel opzichten.
    Hoe het met de Brexit afloopt is heel spannend.
    Uitgerekend op jouw verjaardag gaan we het weten..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *