Metro Movies festival

Op uitnodiging van mijn zoon Ben, die het festival organiseert namen we de metro naar Amsterdam Zuidoost om Metro Movies te bezoeken.

Het festival vindt plaats in de tunnel waar binnenkort de A9 doorheen zal gaan.

Metro Movies is voor iedereen die van kwaliteitsfilms houdt en daarnaast festivalsfeer wilt proeven in de vorm van debatten, kunst, muziek en lekker eten. Op vrijdagavond gaan we na de opening van wethouder Kunst en Cultuur Touria Meliani in debat met stadmaker Malique Mohamud, cultureel ondernemer Angelo Bromet, creatief ondernemer Maru Asmellash en Saskia Bosnie van bewonersparticipatie adviesplatform Sabo, over de snelle veranderingen en mogelijke kansen in Zuidoost aan de hand van VPRO Tegenlicht documentaire ‘Mijn stad is mijn hart’. Vervolgens wordt de beklemmende survival horrorfilm Cutterhead vertoond, waarin drie mensen van verschillende komaf vastzitten in een ondergrondse tunnel.

Je wordt aangemoedigd het openbaar vervoer te nemen, maar uit veiligheidsoverwegingen moet je in een ruime lus naar het festival lopen, het duurt dus wel even voor we op de bestemming aankomen, waar we aanvankelijk tegengehouden worden door een bewaker die ons vertelt dat het pas om 17.00 uur begint. We wachten de resterende drie minuten en mogen dan doorlopen, als de bewaker afgelost wordt door twee nieuwe collega’s.

Er is sprake van enige overkill, want behalve wij tweeën is er nog niemand.

We hadden nog niet begrepen dat als je naar een festival gaat je natuurlijk niet op de aangekondigde begintijd verschijnt.

Aangezien er voor een festival organisatorisch heel wat uit de kast getrokken wordt (denk aan wc’s, elektriciteit, bewegwijzering, voedsel, drank en zitplaatsen) had men besloten de hele setup gedurende de dag te gebruiken voor een congres van bouwers: die zouden het vast een heel toepasselijke plek vinden.

Bij onze aankomst waren ze klaar met congresseren en luid met elkaar in gesprek over bouwzaken.

Ze moesten hard praten, want een blije dj draaide keiharde techno waar volgens mij niemand behoefte aan had.

Het is ene bijzonder ervaring in een tunnel te lopen waardoor binnenkort het verkeer zal razen. De strepen waren al op de weg geschilderd, er hingen al bordjes met aanwijzingen (als je eruit wil moet je 25 meter naar de ene, of 75 naar de andere hollen). Ook de verlichting was aangebracht en boven ons hoofd hingen gigantische ventilatoren.

Op weg naar onze zitplaatsen kwamen we langs een aantal doeken waar graffiti op was gespoten en een paar mannequins in hippe kleren.

We verzekerden ons van een plaatsje op de eerste rij en wachtten op de dingen die komen gingen.

Dat duurde even, maar dat gaf niet want er was een lichtspektakel (een moderne variant op de vloeistofdia’s van weleer) en we hadden mondvoorraad bij ons (wat eigenlijk niet mocht).

 

 

Na enige tijd kondigde een meneer aan dat we gingen kijken naar een VPRO- documentaire over Rotterdam. Die ging over de bewoners, die 206 verschillende nationaliteiten bezaten. Toch voelden ze zich heel erg Rotterdammer en kwamen graag in het hiphophuis. Probleem is, dat er allemaal dure huizen gebouwd worden en dat er op het laatst alleen nog maar plaats is voor mensen met veel geld.

Na afloop namen enkele mensen plaats op het podium en begon de nabespreking, die een uur duurde. Volgens mij zou twintig minuten ook lang genoeg zijn geweest.

De wethouder was kennelijk verhinderd.

De forumleden waren aardig en vast heel erg deskundig, maar het incrowd-, en ons-kent-ons-gehalte was erg hoog. Eén van hen, de stadmaker, (wat is dat?), had het vreselijk koud en moest met een kop thee ontdooid worden. Een ander was iets hoogs in de stadsdeelraad. Hij had met zijn mooie blauwe pak ook niet op de lage temperatuur in de tunnel gerekend. Hij deelde een dekentje met een ander pak, maar dat hielp niet echt. (Wij hadden de aanwijzingen nauwlettend opgevolgd en waren goed warm gekleed!)

De centrale vraag was of er parallellen te trekken waren tussen Rotterdam en Amsterdam Zuidoost en of we dezelfde problematiek hadden.

Nou en of!

Je kon heel goed merken dat de deelnemers van praten hun beroep gemaakt hadden. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ze voortdurend iedereen opriepen om in gesprek te gaan, dat het hoognodig was dat de discussie geopend werd en dat er issues op de agenda moesten worden gezet. Er was onvoldoende oog voor het narratief en er was gebrek aan dialoog.

Ik weet gelukkig dat er veel leuke dingen gebeuren in Zuidoost, maar kon me niet aan de indruk onttrekken dat dit eerder ondanks dan dankzij deze praters is.

Toen het gesprek eindelijk afgelopen was gingen we een pizzaatje halen bij een van de foodtrucks. Twee Italianen hadden een schattig Tuk-tuk autootje omgebouwd tot rijdende pizza-steenoven! Ze waren erg goed van vertrouwen, want ze keerden regelmatig tegelijk hun rug naar de goedgevulde openstaande geldkist die als kassa fungeerde.

Ze wisten natuurlijk dat er alleen maar goed volk was.

De film was een adembenemende aangelegenheid. Deens, met Engelse ondertiteling.

Thema’s waren solidariteit (of het gebrek eraan), zelfopoffering en hoe mensen zich houden in extreme situaties.

Degene die de film uitgekozen had was vast erg in zijn sas met toepasselijke gegeven dat de film zich óók in een tunnel afspeelde. Maar in de film ging het helemaal mis, ik kreeg het er claustrofobisch van. Ik vroeg me af of er bij het bouwen van onze tunnel ook zulke gruwelijke dingen gebeurd waren, en was blij dat we na afloop weer de open lucht konden opzoeken.

We sneden op de terugweg naar de metro natuurlijk een flink stuk af en waren al snel weer op weg naar huis.

Het was een bijzondere ervaring, die ik niet graag had willen missen.

Ambiance                   10 (het leek op een reprise van een autoloze zondag)

Organisatie                 9 (want immers verzorgd door Ben)

Discussie                    6 (te lang en te geroutineerd)

Film                            8

site

De foto’s zijn gemaakt door Greet.

Unbelievable: wat een fantastische serie

Af en toe word je moedeloos van het aanbod op Netflix: slechte series met goedkope plots, ongeloofwaardige karakters en een rammelende verhaallijn.

Soms stuit je op een pareltje: de serie Unbelievable is sinds kort op Netflix te zien, ik vond hem fenomenaal.

We zien geweldige acteerprestaties (het lijkt er werkelijk op dat de acteurs geen rol spelen, maar puur zichzelf zijn), geen enkele overdrijving of sensatiezucht en een uiterst menselijke benadering.

Het verhaal is gebaseerd op gebeurtenissen die echt hebben plaats gevonden.
Een serieverkrachter die behalve bruut ook uiterst geraffineerd optreedt kan uiteindelijk gearresteerd worden dankzij voortreffelijk politiewerk en heel veel geduld en volharding.

We volgen de (juridische) weg die een van de slachtoffers moet bewandelen en worden geconfronteerd met een systeem dat aan alle kanten faalt.
Daarnaast zien we hoe twee politievrouwen zich vastbijten in de zaak en hoe ze zeer professioneel standhouden in een door mannen gedomineerde wereld.

De serie is geen moment gehaast, een zaak als deze vereist ontzettend veel geduld en het is onvermijdelijk dat af en toe een verkeerd pad wordt ingeslagen.
Er zijn geen sensationele plotwendingen of cliffhangers, er is slechts een heel zorgvuldig narratief waarin de karakters van de verschillende betrokkenen heel helder worden belicht.

Wat een geweldige serie. Ik raad iedereen aan deze snel te gaan zien.

 

Unbelievable              9 ½

 

Trailer

 

 

Crea

Toen we twee jaar geleden op Terschelling waren deden we mee aan een workshop glas-in-lood maken. We waren erg tevreden met de workshop en het resultaat en deden het jaar daarop weer mee:

http://martinhoudthetbij.nl/nog-een-glas-in-lood-raampje/

Afgelopen augustus maakten we weer nieuwe raampjes, het wordt steeds wat moeilijker, dit keer werkte ik met een ontwerp waarin ook gebogen lijnen voorkwamen.

Hoewel er steeds een jaar tussen zit  blijken we de kunst aardig in de vingers te hebben.
De docent vergrootte het ontwerp dat ik op internet gevonden had zodat het raampje het door mij gewenste formaat kreeg. Ik koos de kleuren (ik houd van helder glas met primaire kleuren) en ging aan de slag.

De afmetingen van de verschillende stukjes gekleurd glas moeten precies kloppen, als dat niet zo is krijg je het nooit voor elkaar een goed sluitend geheel te krijgen.
Dat betekent zo precies mogelijk snijden en daarna nog wat slijpen met de machine.

Ik vind dat mijn raampje erg goed geslaagd is.

Greet heeft een heel andere weg bewandeld, met ook een bijzonder resultaat:

Volgend jaar weer!

Floriade

www.floriade.nl

De Floriade wereldtuinbouwtentoonstelling 2022 is in Almere, de voorbereidingen zijn in volle gang.

We gingen eens kijken hoe het er voorstaat en deden mee aan een excursie op zondagochtend.

Het hoofdmotief van de tentoonstelling is groen. Niet alleen wat betreft natuur en planten, maar ook op het gebied van energie, voedselvoorziening en duurzaamheid.

Het streven is, dat na afloop de paviljoens behouden zullen blijven (sommige krijgen een andere functie) en dat er een stadswijk gebouwd kan worden van 660 huizen.
Er wordt zoveel mogelijk plaatselijk materiaal gebruikt of herbruikt en alles is zo milieuvriendelijk als mogelijk.

Het terrein is 75 x 750 meter en is opgedeeld in een groot aantal kavels. Hier komen paviljoens, attracties en heel veel bomen. Het moet een arboretum worden met honderden verschillende soorten. Ze zijn geordend naar de beginletter, in het vak A komen dus allemaal bomen waarvan de wetenschappelijke naam met die letter begint.

Tussen de bomen worden in de toekomst huizen gebouwd.

Tijdens en na de Floriade zal er plaats zijn voor 900 studenten op een afdeling van de agrarische hogeschool.

De Floriade is officieel een bouwplaats, dit betekent dat bezoekers zich speciaal moeten kleden. We kregen een oranje hesje, een groene bouwhelm en laarzen.

De gids leidde ons groepje langs over het terrein en gaf uitgebreid uitleg. In zijn enthousiasme zette hij er af en toe flink de pas in en liet ons glibberige hindernissen en steile hellingen nemen. Het scheelde niet veel of ik was in een sloot beland.

De contouren zijn inmiddels zichtbaar, maar het is duidelijk dat er nog heel veel werk verzet moet worden.
Inmiddels zijn enorme hoeveelheden zand en aarde verplaatst, het resultaat is een mooi golvend landschap.

Een van de gidsen behoorde tot de eerst inwoners van Almere. Hij heeft destijds gewerkt voor de Rijksdienst IJsselmeerpolders en was betrokken bij het planten van de eerste bomen. Deze staan nu op het terrein van de Floriade en heten Oerbos (50 jaar oud…)     Filmpje

Op de terugweg kwam ons een nieuwe groep tegemoet, net zoals uitgedost, maar dan met witte helmen. Ik dacht even dat het op vechten uit zou draaien, maar dat viel mee.

 

Ik ben heel erg benieuwd hoe de Floriade eruitziet als hij opengaat. (Ik wil in ieder geval een tochtje maken in de kabelbaan).

 

Floriade Almere: (op dit moment)               7.

 

 

Link naar de officiële site.

De Tang Dynastie

De bridgeclub bestond 40 jaar, dit achtste lustrum moest gevierd worden.

Er was een drive en daarna een maaltijd voor alle leden met aanhang. Aanvankelijk zou alles plaatsvinden in een groot, gloednieuw eetparadijs, maar dit bleek niet op tijd klaar.

We weken dus uit naar de Tang Dynastie, een multiculinair Aziatisch Restaurant.

Het gebouw staat er nog niet zo lang, de daken doen pagode-achtig aan, er is veel zwartgelakt houtsnijwerk (draken!) en de kleur rood domineert. Bij de ingang staan twee stenen olifanten.

Op de begane grond kan je eten, op de eerst verdieping zijn twee kleine zaaltjes voor gezelschappen. Hier bridgen we.

Er is waarschijnlijk een tekort aan opslagruimte (wat je wel vaker ziet in moderne gebouwen), want op nogal wat plaatsen staat rommel puur in het zicht.

 

We maken gebruik van het all-you-can-eatarrangement. Dat houdt in dit geval niet in dat je je ongans kan eten door steeds terug te keren naar het buffet, maar dat je in 5 ronden elke keer 5 gerechtjes kunt bestellen.

Het duurde even voor we doorhadden wat de bedoeling was, maar een doorgewinterde eter legde het uit. Alle tafelgenoten kruisen een paar gerechtjes aan van een indrukwekkende kaart. Er is Sushi, maar ook patat en kipschnitzel met knoflooksaus.

De kaart wordt meegenomen door de ober en dan verschijnen er in niet te doorgronden afwisseling allerlei schaaltjes op tafel, waarna het kwartetten kan beginnen.

“Dit lijkt op iets met garnalen”.
“Ik geloof dat ik dat gekozen had, maar ik weet het niet zeker”.
“Er staat nu al een hele tijd een bakje met een donker prutje, van wie is dat nou?”
“Heeft iemand de pisang goreng gezien?”

“Wacht even, dit smaakt naar ananas. Had jij dat niet?”

Ik ben nogal traditioneel aangelegd, dus ik had bami met ham, babi panggang en saté besteld, het leek me wel lekker om deze gerechtjes samen op te eten. Dat lukte niet helemaal, want de bami arriveerde het laatst, toen ik de rest al opgegeten had.

“De ober zei sesamballen. Wie had de sesamballen?  Zijn dit nu kipnuggets of is het visfriet. Ruik er eens aan?”

“Vul nou in voor de volgende ronde! We moeten ons kaartje inleveren, anders duurt het nog langer vóór er wat komt”.

“Gadverdamme, er zit vlees in! Ik ben vegetariër.
“Je moet ook kijken of er een groen blaadje bijstaat!”

De obers lopen af en aan met volle bladen. Ik begrijp niet hoe ze kans zien al dat voedsel op de goede plek te krijgen. Ik vermoed dat dit ook niet altijd lukt: er staat nu al een uur een bakje met gele gefrituurde inhoud op onze tafel dat door niemand geclaimd wordt.

“Waar is de balpen nu weer? Die ligt tussen je voeten, kan jij erbij?”

Na twee ronden geven we het op, we kunnen niet meer. Op andere tafels gaat men tot het bittere einde door. Systematisch wordt het onderste uit de kan gehaald. Als je dat niet doet ben je immers een dief van je eigen portemonnee?

“Wil iemand hier nog wat van? Ik denk dat het inktvis is.”

“Niemand? We krijgen een boete als we iets niet opeten!”

Ik heb medelijden met de afwassers. Die moeten bedolven worden onder een eindeloze stroom bakjes en schaaltjes.

Als we terugfietsen door de regen kom ik tot de conclusie dat ik niet zoveel op heb met deze formule. Het eten is beslist niet slecht, maar de rompslomp erom heen staat me tegen. Die hele administratie en de toestanden eromheen leiden erg af en je hebt aan het eind van de avond een rare mix van alle mogelijke gerechtjes achter de kiezen.

De essentie van uit eten gaan is toch dat je profiteert van het vakmanschap van de kok. Hij creëert een gerecht dat vervolgens in de juiste verhoudingen en volgorde goed warm wordt geserveerd. Je zit in een aangename ambiance en hebt volop gelegenheid een prettig gesprek te voeren.

 

De grote verrassing van de avond is het Pazjanka Orkestra. Vier heren op leeftijd spelen de pannen van het Aziatische dak. Ze komen bij je aan tafel een verzoeknummer spelen, ze kunnen alles: Frans, Italiaans, Iers, Jiddisch en Amsterdams. Ik vraag om Poejsta en Klezmer en word op mijn wenken bediend.

Fantastisch!

 

Bridgedrive:               11e met 57%

Tang Dynastie:           6

Pazjanka Orkestra:    9