Laatst kwam ik dit prachtige sonnet van Shelley weer tegen.

Ik vond het destijds zo mooi dat ik het uit mijn hoofd leerde.

I met a traveller from an antique land
Who said: Two vast and trunkless legs of stone
Stand in the desert. Near them on the sand,
Half sunk, a shatter’d visage lies, whose frown
And wrinkled lip and sneer of cold command
Tell that its sculptor well those passions read
Which yet survive, stamp’d on these lifeless things,
The hand that mock’d them and the heart that fed.
And on the pedestal these words appear:
“My name is Ozymandias, king of kings:
Look on my works, ye Mighty, and despair!”
Nothing beside remains: round the decay
Of that colossal wreck, boundless and bare,
The lone and level sands stretch far away.

ozymandias-225x300beeld Ozymendias

Ben Kingsley draagt het gedicht voor.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Gelezen

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.