Zonnestraal

De snelle jongen van de brillenwinkel had geconstateerd dat het zicht in het linkeroog van mijn echtgenote tot 50% was gereduceerd.
Hij wist bijna zeker wat de oorzaak was: staar. Dat kan tegenwoordig met een kleine ingreep verholpen worden en dan zou hij een klant kwijt zijn: geen bril meer nodig!

We bezochten Oogkliniek Zonnestraal in Amersfoort (toepasselijke naam, ik begrijp waarom ze niet gekozen hebben voor De Avond Valt.)

Verbeeld ik het me, of zijn de letters op de borden die ons de juiste route vanaf de snelweg wijzen extra groot? Wel zo prettig gezien het karakter van de kwalen waarvoor patiënten naar de kliniek komen.

(Het deed me denken aan deze mop: Ik zag laatst Jules de Corte nog rijden. Hij had zijn raampje opengedraaid en hield zijn hand op de vangrail.
Het grapje stamt uit de tijd dat iedereen nog wist wie dat was en toen humor ten koste van minderheden nog kon).

Bij Zonnestraal stikte het van de echtparen, de meeste waren wel bejaarder dan wij. De taakverdeling lag vast. De man in geruite bloes en sandalen wachtte terwijl de vrouw zich aanmeldde bij de balie. Zo deden wij het ook.

Het was vol in de wachtkamer, voor mij altijd aanleiding een inkoppertje ten beste te geven: ik spreek de dunste, breekbaarste lotgenote aan met de mededeling dat ik bij plaatsgebrek vast wel op haar schoot zou mogen komen zitten.

De een reageert wat sneller dan de ander, maar na enige seconden wordt de voorzet meestal wel opgepakt: “Nou, dan zou er weinig van mij overblijven!”, of woorden van gelijke strekking.

Een beleefde medewerkster kwam vragen of iemand drinken bliefde en toen ik zei dat ze dat beter aan de planten kon vragen (die er buitengewoon verdord uitzagen) was het ijs helemaal gebroken. De wachttijd leek een stuk korter door deze komische intermezzi.

Zonnestraal is een commerciële kliniek, waar in strak tempo ooglijders in 15 behandelkamers tegelijk behandeld worden. Ik was onder de indruk van de professionele organisatie.

We moesten op een andere plek ook weer even wachten, naast me hoorde ik een heel vreemd klikkend geluid. Ik dacht in eerste instantie aan een wonderlijk ringtoontje, maar omdat het geproduceerd leek te worden door een bejaarde meneer keek ik niet, want het zou weleens kunnen zijn dat hij problemen had met zijn kunstgebit. Iedereen weet dat je in zo’n geval net moet doen of je niets gehoord hebt. Toen het geluid weer klonk durfde ik wel nonchalant opzij te kijken en constateerde tot mijn opluchting dat mijn buurman inderdaad in de weer was met zijn mobieltje. Hij keek waarschijnlijk op Insta naar de capriolen van zijn achterkleinkinderen.

Een moslima in vol ornaat zeilde binnen met een blad vol baklava, dat zij ter ere van het Suikerfeest voor het personeel had gemaakt. De medewerksters die de telefoon aannamen spraken enige tijd met op elkaar geplakte kaken en vertrokken gezichten veroorzaakt door de zoete lekkernij.

De diagnose stemde niet helemaal overeen met die van de brillenjongen. “Dat had ik niet aan zien komen”, sprak mijn vrouw.

Ik besloot niet te zeggen dat ik dat niet zo’n wonder vond, gezien haar tot 50% verminderde gezichtsvermogen. Ze moest me immers nog de weg terug naar huis wijzen…..

 

 

Hoofddeksels

5 thoughts on “Zonnestraal”

  1. Ik ook starig. Ziekenhuis of gespecialiseerde kliniek? Laten afhangen van wachttijd maar. Ik zie steeds minder goed TV. Mag de diagnose wereldkundig gemaakt worden?
    Weer een erg leuk stukje Martin.

  2. De naam “Zonnestraal” wekte onmiddellijk mijn belangstelling: afgelopen maand ben ik in Oogziekenhuis Zonnestraal aan beide ogen geopereerd wegens staar. Alles prima gegaan! Op verzoek van de opererend arts schreef ik het volgende stukje:
    Noorderlicht in Amersfoort
    Natúúrlijk zie ik op tegen mijn staaroperatie. Ik zal mij straks vast wel aansluiten bij het leger roependen dat de operatie ‘niets voorstelt’, maar dan moet die eerst wel achter de rug en geslaagd zijn!
    Ik word prettig opgevangen, en voorbereid op de operatie met vriendelijke woorden, alle gelegenheid tot vragen stellen, en in totaal elf druppels om de pupil groter te maken, het oog te ontsmetten, en – zeker niet onbelangrijk – te verdoven.
    Ik word de operatiekamer in gebracht en op de operatiestoel geïnstalleerd, nogmaals wordt gecheckt wat mijn geboortedatum is en welk oog er volgens mij geopereerd gaat worden. De rest van mijn gezicht wordt afgedekt, ik moet naar twee felle vierkante lichten kijken en dan gaat de operatie van start.
    Hmmm … ik voel helemaal niets, dat is goed! Ik voel mijn lichaam langzaam ontspannen. Maar mijn oren houd ik gespitst. Gelukkig hoor ik geen verontrustende dingen, het lijkt allemaal goed te gaan. Ineens richt de opererende arts het woord rechtstreeks tot mij, en vraagt me hoe het met me gaat. Ik antwoord dat ik me prima voel, en wil eigenlijk ook wel iets kwijt over de prachtige lichtverschijnselen die ik zie, dus zeg ik naar waarheid: “Ik heb het gevoel dat ik naar het Noorderlicht lig te kijken.”
    Dat hebben de artsen en assistenten nog nooit eerder gehoord. Het zou misschien iets zijn voor een reclamespotje: “Laat je ogen opereren in Oogziekenhuis Zonnestraal in Amersfoort en krijg er GRATIS het Noorderlicht bij!”
    Mijn stukje wordt per 1 juli geplaatst op de website van het oogziekenhuis, dat dan helaas zijn prachtige en hoopgevende naam kwijt is: omdat het gefuseerd is het het dan Bergman Clinics

  3. Greet, met zo’n oog is goed te leven hoor. Ik heb ook zo’n oog dat voor de helft dienst doet. Veel moeilijker is het om naast zo’n humoristische man/echtgenoot te zitten. Vraag dat maar aan Wilma.

  4. Je moet die leukerd helaas wel meenemen omdat je na het onderzoek door de druppels voorlopig even nog minder ziet en dan heb je je lollige echtgenoot hard nodig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *