DVD: Scott & Bailey

Mijn dvd-verzameling telt een groot aantal series met een misdaad als onderwerp. Het gaat bijna altijd om een moord, in heel veel gevallen is zelfs een seriemoordenaar actief.

We kijken naar de misdaad en naar de afwikkeling: slimme politiemensen lossen de zaak op en de daders worden berecht of komen verdiend aan hun einde.
We leven mee met de “crimefighters” en worden ook altijd betrokken bij hun privéleven en hun omgang met collega’s.

Als je veel van dit soort series kijkt valt je een aantal patronen op. Het eerste is de omstandigheid dat het bijna altijd om een (gruwelijke) moord moet gaan.
Het is mij een raadsel waarom we niet getuige mogen zijn van het oplossen van een andere misdaadcase, bijvoorbeeld de diefstal van een schilderij.
De reden dat het altijd over geweld moet gaan is waarschijnlijk dat de gemiddelde kijker hier prijs op stelt. Een ander soort misdaad is niet spannend genoeg.

Hier doet zich dus de wonderlijke paradox voor dat wij ons vermaken door te kijken naar bloed, mishandeling en dood…. Wat zegt dit over ons en over de maatschappij waarin we leven?

Het tweede patroon: de hoofdrolspeler heeft altijd problemen. Soms is het een vrouw die gediscrimineerd wordt vanwege haar sekse, bijna altijd is er een conflict met de baas en niet zelden heeft de held fysieke of psychische bekommernissen (oud, verslaafd, depressief, miskend of zwanger). Er is bijna nooit sprake van een harmonieuze thuissituatie. Familieleden hebben zelden begrip of geduld met het hectische bestaan van een politieman/vrouw en kinderen komen altijd tekort.
De protagonist is vaak gescheiden of staan op het punt dit te doen.

Het is er de scriptwriters natuurlijk om te doen dat de kijker een band ontwikkelt met de hoofdpersoon en zich aangesproken voelt door een flinke portie persoonlijk herkenbaar drama. Kennelijk zou het verhaal te saai worden als we een montere, wakkere held zien die de zaak fluitend oplost en daarna terugkeert naar zijn harmonieuze thuissituatie.

Bijna altijd is er een ontknoping waarin er een confrontatie is tussen de dader en de politiepersoon. Er komt een gevecht, we moeten vrezen dat de moordenaar nog een slachtoffer maakt, maar gelukkig trekt hij uiteindelijk aan het kortste eind.

In het hol van de boef treffen we altijd een muur aan die helemaal is volgeplakt met foto’s van de slachtoffers. Deze zijn vaak verknipt en vormen het bewijs dat we met een zieke geest van doen hebben.

Gek genoeg hangt in het politiebureau ook altijd een bord met foto’s en namen, vaak zijn er wollen draadjes tussen gespannen die de samenhang moeten aantonen. Niet zelden wordt de ontknoping in gang gezet nadat iemand plotseling inspiratie kreeg door er langdurig naar te staren.

Wat opvalt in bijna elke serie, is de hoge graad van ongeloofwaardigheid: zo is er het wonderlijke fenomeen dat zelfs in de rustigste, meest landelijke gebieden aan de lopende hand lijken worden gevonden, slachtoffers van gruwelijke misdrijven.
Ook wijken de hoofdpersonen steevast af van vastgestelde politieprocedures: ze gaan wéér alleen, ongewapend en in het donker op de boef af en wachten nooit op versterking.

De misdadiger pleegt zijn moorden altijd op een ongelooflijk ingewikkelde manier, hij maakt er een puzzel van die de politie moet oplossen. Hij kan altijd heel lang ongestoord zijn gang gaan terwijl de politie in het duister tast.

Ten slotte: we krijgen nooit inzicht in het werkelijke politiewerk, dat zich voor een groot deel achter het bureau afspeelt. In werkelijkheid nemen zaken maanden, soms jaren in beslag, in de gemiddelde serie wordt alles in enkele dagen afgewikkeld.

Scott & Bailey

Het is niet allemaal kommer en kwel. Af en toe komt er een mooie, redelijk geloofwaardige serie langs.

scott en bScott & Bailey is er zoéén. Heel veel hierboven genoemde clichés komen langs, maar de hoofdpersonen (twee vrouwen) komen goed uit de verf, we kunnen ons makkelijk met hen identificeren.
De serie is geschreven door Sally Wainwright, ik probeer zoveel mogelijk van haar werk te pakken te krijgen (Aanraders: Unforgiven, Last tango in Halifax).

De dialogen zijn van grote kwaliteit, ik bewonder vooral de verhoren waarin de vakkundigheid van de hoofdpersonen goed naar voren komt.

Ordinary women, an extraordinary job …
A thrilling investigative drama exploring the personal and professional lives of two female detectives, from award-winning writer Sally Wainwright.
Detective Constables Janet Scott and Rachel Bailey both work for Manchester Metropolitan Police’s prestigious Major Incident Team, led by the formidable DCI Gill Murray. Despite the obvious differences between them, the fact that they are often thrown together in difficult situations means they have developed a robust friendship. Though dedicated to cracking their challenging cases, Scott and Bailey also have to juggle their home lives away from the force, fraught with personal dramas, decisions and life-changing consequences that test their friendship to the limit.

Scott & Bailey is inmiddels aan het vijfde seizoen bezig, ik heb de laatste aflevering net gezien. Jammer genoeg telde series 5 maar drie afleveringen, ze werden ook nogal afgeraffeld. De vorige seizoenen waren beduidend beter. Wel weer heerlijk om de interactie tussen Scott en Bailey te zien.
Kijk naar de trailer (waarin de lelijke woorden zijn weggepiept) en leer het mooie woord “knickerripping” kennen (synoniem voor opwindend).

 

Scott & Bailey: 8   (vijfde seizoen:6)

Jiskefet, de vijf mooiste

Een van de lezers van mijn blog vertelde me dat mijn stukje over mooi afspel in bridge haar deed denken aan de aflevering “Stiften” van Jiskefet.
In deze schitterende episode wil Edgar leren hoe je het spel stiften moet spelen. Jos wil het hem wel leren.
Dan volgt een geweldige scene waarin Edgar doet alsof hij de krankzinnige uitleg begrijpt en en passant honderden guldens lichter wordt gemaakt.
Storm komt binnen, neemt elke twijfel of het hier wel om een gerenommeerd spel gaat weg (“Ah, jullie zijn aan het stiften!”) en geeft zogenaamd nuttige tips.

Jiskefet team kleur

Ik kon er destijds geen genoeg van krijgen, vooral de steeds terugkerende gimmicks: de onbetaalbare juffrouw Jannie, Storms leger-verleden, de inhoud van de lunchbox en natuurlijk de mop waarmee Edgar elke aflevering opende vond ik heerlijk.

 

Ik stond op de tramhalte, naast me stond een ontzettend lelijke vrouw met een papegaai op haar schouder. Ze zei: “Als jij kan raden welk dier dit is mag je met me naar bed”. Ik antwoordde: “Een olifant!”, “Nou”, zegt ze, “dat reken ik ook goed”.

dat mag dus nietIn één aflevering lijkt Jos een keer de overhand te hebben, (hij delft altijd het onderspit omdat hij er graag bij wil horen maar nooit goed begrijpt hoe hij dat moet aanpakken) als blijkt dat hij meer verstand van korfbal heeft dan Storm.
Hij paradeert rond in zijn piepkleine strakke  korfbalscheidsrechterpakje en leert Storm het verschil tussen basketbal en korfbal, maar is op het eind toch weer de sigaar. “Dat mag dus niet”.

Ik kon Debiteuren Crediteuren vooral ook zo waarderen omdat ik heel veel uitzendbaantjes heb gehad waar ik op een kantoor moest werken dat heel veel leek op dat van de televisieserie. De rituelen van de krant die opengeslagen werd en het oeverloze geklets kwamen me zeer bekend voor. Ik herinner me uit die tijd vooral het veelvuldige geklaag over profiteurs die in de WW zaten en die de hele dag geen klap uitvoerden. Dit kwam uit de mond van mensen die zelf niet veel meer deden dan papieren heen en weer schuiven en ouwehoeren.

English sportsHet is overduidelijk dat Jiskefet schatplichtig is aan Monty Python, het absurdisme is nooit ver weg.

 

 

ham and eggsDan zijn er nog de dames, die bij een onbestemde organisatie werken. Zij verlenen telefonisch hulp aan mensen die in de problemen zitten, zoals de arme vakantiegast die in zijn Engelse hotel te horen heeft gekregen dat hij ham and eggs als ontbijt zal krijgen.

boekwinkelTen slotte de ijzersterke aflevering waarin de eigenares van een chique boekwinkel verblijd wordt met het bezoek van een bijzonder klant. Griezelig, zoals Michiel Romeijn een Amsterdamse proleet kan neerzetten terwijl Kees Prins zijn debiel grijnzende sidekick speelt. Open einde.

 

Jiskefet was niet altijd even sterk (ik heb niet zoveel met de lullo’s), maar staat in vergelijking met wat vandaag de dag voor Nederlands amusement moet doorgaan nog steeds eenzaam aan de top.

Jiskefet:    9

 

 

Braken bij de buis

Als taalliefhebber houd je in de gaten wat er op dat gebied langskomt in de krant en op de televisie.
Ik heb ook een abonnement op Onze Taal, altijd benieuwd welke interessante kwesties de redactie aan zal snijden.

Sinds kort kunnen we nu ook op televisie genieten van een populair-wetenschappelijk programma, dat vooral over accenten gaat.
Donderdag 19 mei werd door NTR de eerste aflevering uitgezonden van Sprekend Nederland.

sprekend live

Aan de hand van experimenten, spelletjes en wetenschap gaan Rik van de Westelaken en Nicolette van Dam op zoek naar het sterkste accent van Nederland.

sprekend nederland

Het programma was nog maar net begonnen toen ik al wist dat ik deze aflevering niet tot het eind zou afkijken.

Ik had het natuurlijk kunnen weten: een gewone documentaire is te saai voor de gemiddelde kijker, er moet wat spektakel tegenaan gegooid worden wil hij niet wegzappen.
Een stampende discodreun, aanhoudend juichende mensen, bijeengepropt op tribunes en presentatoren die moeite moeten doen boven zoveel spontaan enthousiasme uit te komen: zo begon het.
(Als je weleens bij een tv-opname bent geweest weet je dat een medewerker net buiten beeld de meute voortdurend opzweept. Nog voor er ook maar één handeling verricht is moet er al zo hard mogelijk geklapt worden.)

De kijkers thuis komen natuurlijk ook meteen in de goede stemming.

De spelers worden bekend gemaakt: “bekende Nederlanders” (wie kent nu niet de dochter van André Hazes), geselecteerd op grond van hun accent. Ze hebben er echt zin in, dat kan je zien.

Er volgt een rommelige eerste ronde, waarin de spelers hun achterban (de gillende mensen op de tribune) mogen raadplegen en waarin ze een sticker met hun eigen gezicht op een landkaart van Nederland moeten plakken. Ze staan achter een soort lessenaar (een grappige doormiddengezaagde ton). Als ze een goed antwoord hebben gegeven mogen ze er een klein vlaggetje op zetten. Wie straks het meeste vlaggetjes heeft wint! Je krijgt ook streekartikelen in je sprekend Nedermand (“ik verzin het niet”, zou Sylvia Witteman zeggen).

Tussen al die ellende door worden ook nog twee wetenschappers geïnterviewd (het gesprek duurt vanzelfsprekend niet te lang), zij moeten nog een beetje serieus cachet verlenen aan deze hopeloze vertoning.

Er was ook nog een leuk experiment: op welke uitnodiging voor een enig feestje ga je in? Bel je aan bij de Drent, de Antilliaan of de Utrechter?
Het resultaat werd heel mooi inzichtelijk gemaakt: op klaarlichte dag, zomaar op straat, stond achter de Antilliaanse nepdeur een tafeltje met twee flesjes bier en een bakje borrelnootjes. Het was een geweldig feest, de zes feestgangers genoten zichtbaar. Bij de Drenten was het duidelijk veel minder gezellig. Hier hadden maar twee mensen plezier van de gezellige ambiance en het lekkere eten.
Tip voor de Drent: gebruik een Antilliaans accent als je mensen uitnodigt voor je feestje, dan wordt het geheid een succes.

Dan heb ik genoeg van dit infantiele gedoe. Welk genie verzint dit soort onzin?

Om te laten zien hoe interessant accenten kunnen zijn, en hoe mooi dat in beeld gebracht kan worden: A Tour Of the British Isles in Accents.
Of: One woman, 17 accents
Ook: Fun Tour of American accents

Sprekend Nederland: 2
Engeland/Amerika: 10

Bridge: slim afspelen

 

♠ 1054
V763
105
♣ B1065

♠ V98                               N                            ♠ AB732
HB                                                                A1095
A9743       W                                  O          H86
♣ A98                                                              ♣ V
Z

♠ H6
842
VB2
♣ H7432

 

Dit was spel 20 op 17 mei.

W/A
Contract: 4♠  door O

De bieding: West 1, oost 1♠, W 1SA, O 3, W 4 ♠.

Uitkomst: ♣2.

 

Het is meestal erg onverstandig de uitkomst niet te pakken als je een singleton in je hand hebt en de aas op tafel. Een heel enkele keer is het wel goed, of kan het in ieder geval geen kwaad.

We hebben op de cursus geleerd: kleintje belooft plaatje. In dit geval (2♣) zou het best eens de heer kunnen zijn. Als dat zo is, kan ik de slag laten doorlopen naar de kale vrouw in mijn hand. Win ik daar wat mee? Ja, want ik heb al gezien dat ik een vaste ruitenverliezer heb (Axxxx tegenover Hxx). Als ik de slag mag maken met de vrouw kan later op de klaveraas aan ruitenverliezer uit mijn hand weg.

Is het geen onnodig risico? Stel dat Noord de klaverheer heeft, dan geef je onnodig een klaverslag weg.
Je geeft dan inderdaad een klaverslag af, maar je kan dan nog steeds een ruitenverliezer weggooien op klaveraas.

Even de balans opmaken: als je de eerste slag met de aas pakt heb je geen klaververliezer, maar later wel een ruitenverliezer.

Als je de eerste slag naar je vrouw laat doorlopen kan je de slag verliezen, maar dan heb je geen ruitenverliezer.

Als je de slag laat doorlopen en je mag hem maken, heb je geen klaververliezer en geen ruitenverliezer.
Kortom: je kunt het nooit fout doen…..

In dit spel maak je twee overslagen als je deze speelwijze volgt (twee harten troeven op tafel), je geeft alleen schoppenheer af.

 

Het spel werd 15 keer gespeeld, drie paren vonden deze speelwijze.

Lijn Aantal keer gespeeld Speelwijze gevonden
A 5 1
B 6 2
C 4 0

 

Wederom een pleidooi voor het maken van een speelplan!

 

PS: de spelverdeling ziet er niet uit, ik heb nog niet onder de knie hoe ik dat mooi kan krijgen!

 

Ozymendias

Laatst kwam ik dit prachtige sonnet van Shelley weer tegen.

Ik vond het destijds zo mooi dat ik het uit mijn hoofd leerde.

I met a traveller from an antique land
Who said: Two vast and trunkless legs of stone
Stand in the desert. Near them on the sand,
Half sunk, a shatter’d visage lies, whose frown
And wrinkled lip and sneer of cold command
Tell that its sculptor well those passions read
Which yet survive, stamp’d on these lifeless things,
The hand that mock’d them and the heart that fed.
And on the pedestal these words appear:
“My name is Ozymandias, king of kings:
Look on my works, ye Mighty, and despair!”
Nothing beside remains: round the decay
Of that colossal wreck, boundless and bare,
The lone and level sands stretch far away.

ozymandias-225x300beeld Ozymendias

Ben Kingsley draagt het gedicht voor.

Terschelling

 

DSC_0126Onze favoriete vakantiebestemming is Terschelling. Het weer is er bijna altijd goed, er is veel ruimte en je kunt er heerlijk fietsen en wandelen.

De bewoners zijn zich er zeer goed van bewust dat een groot deel van het inkomen in de zomermaanden moet worden gegenereerd en toeristen worden dus met egards behandeld.

Je wordt altijd vriendelijk te woord gestaan en Terschellingers doen nooit moeilijk.

Ik houd heel erg van het Terschellings landschap: duinen, bossen en heide. Ik heb het niet zo op weilanden, daar zijn er niet veel van gelukkig.

We komen al vele jaren op Terschelling, vroeger huurden we altijd een huisje. Dit werd steeds duurder, als je drie weken wil blijven zou het huurbedrag al gauw in de buurt komen van  € 3000, wat heel weinig ruimte overlaat voor de andere leuke vakantiedingen (zoals vaak uit eten gaan).

 

2014-07-15 20.29.16Het feit dat we een caravan hebben aangeschaft is dus een uitkomst. Je betaalt wel wat meer voor de overtocht, maar de camping is natuurlijk vele malen goedkoper dan een huisje. De overtocht kost ons 350 euro (auto en caravan) en voor de camping betalen we  € 643 (drie weken).
Qua comfort is er bijna geen verschil, je moet alleen een stukje lopen naar de douche en de wc. Groot voordeel van de caravan is dat je je eigen spulletjes hebt.

 

2014-08-03 13.57.36Wat ik vooral heel prettig vind is dat je eigenlijk voortdurend buiten bent. We hebben een grote voortent, waar je uit de wind kunt zitten, maar vaker nog zitten we op de fiets, op het strand of gewoon in de open lucht.

 

’s Avonds kijken we in de caravan naar onze favoriete series op DVD.
We nemen natuurlijk ook een grote stapel boeken mee, ik lees op Terschelling veel meer dan thuis. Het laatste jaar lukte het de Volkskrant zelfs om ons op de dag zelf de krant te bezorgen.

 

IMG_0534We kennen inmiddels al heel wat leuke bestemmingen om naartoe te fietsen, ik noem er één: de zelfpluktuin bij Oosterend. De naam zegt het al, je kunt er fruit en bloemen plukken.

2014-07-18 20.52.58

Soms brengen we een bezoek aan een buur-eiland, vooral Ameland is zeer de moeite waard.

DSC_0125Ook dit jaar krijgen we waarschijnlijk weer bezoek van vrienden of familie, het is heel leuk om samen een paar dagen op te trekken.

♠ ♥ ♦ ♣
We komen zelfs aan onze bridge-trekken: de plaatselijke bridgeclub nodigt badgasten uit op hun clubavond mee te spelen in hotel Schylge.

Ik heb al gereserveerd voor een bijzondere excursie: een tocht langs de bunkers van Terschelling. Deze maakten in de Tweede Wereldoorlog deel uit van de Atlantikwall en zijn voor een gedeelte uitgegraven en toegankelijk gemaakt.

 

2014-07-26 08.08.45We vertrekken dit jaar op 20 juli en komen 10 augustus weer terug.

Ik heb er heel veel zin in!

 

 

2014-07-26 20.56.38

VVV Terschelling

Camping de Kooi 

De Caravan

Er komt een moment in je leven dat het vooruitzicht van een vakantie in een tent niet meer zo heel aantrekkelijk is. Als je heel rijk bent neem je voortaan je intrek in een hotel.

Voor wie dat niet weggelegd is, komt de caravan in zicht. Eigenlijk een beetje je eigen hotel, maar dan kleiner.

We oriënteerden ons en kwamen erachter dat caravans, zoals alle dingen in het leven, er zijn in alle soorten en maten. En prijzen. Al snel werd duidelijk dat wij aangewezen waren op de tweedehandsmarkt.

Mijn ervaringen met caravans gingen terug naar de tijd dat we die van mijn ouders wel eens mochten lenen. Ze hadden een Constructam waar ze heel erg van genoten en vonden het geen bezwaar anderen hierin te laten delen. Mijn vader bracht de caravan naar een door ons uitgezochte camping en wij woonden er dan enkele dagen in. Feest!
Wat is er knusser dan met z’n tweetjes in zo’n klein huisje heerlijk ongestoord te kunnen lezen nadat je een lekkere zelfgemaakte maaltijd hebt verorberd?
In die dagen hadden caravans nog geen toilet (laat staan een douche) en ook geen televisie.

We zochten het adres op van een caravandealer en begaven ons enthousiast op pad.
Al gauw werd ons duidelijk dat caravans tegenwoordig bijna allemaal behoorlijk groot zijn en dat ze allemaal een wc hebben. Voor ons hoefde dat niet zo, maar we vonden het niet zo’n groot bezwaar.
We klommen de ene na de andere caravan in en ontdekten dat de nieuwe truttigheid in caravanland nooit ver weg is. Gordijntjes met ruches, Oisterwijks fake eiken en koperen lampjes. Het leek er soms op dat het mensen een exacte kopie van hun eigen woning op prijs stelden, compleet met inductiekookplaat en flatscreen televisie.
Er was één heel goedkope caravan, maar die was heel oud en versleten en stonk naar kattenpis.

Enigszins ontgoocheld trof ik mijn vrouw weer bij de ingang. Het zag er naar uit dat het heel moeilijk zou worden iets van onze smaak en in onze prijsklasse te vinden.
DSC_0021Mijn echtgenote vertelde me dat ze een fantastisch mooie caravan had gezien, die ik zeker  even van binnen moest bekijken. Toen we hem naderden wist ik wel waarom ik die links had laten liggen: hij moest bijna €7000, kosten, dat was veel te duur voor ons.

 

Toen ik de caravan van binnen bekeek werd ik heel boos op mijn vrouw: waarom had ze me gedwongen deze prachtige, veel te dure caravan te bekijken? Nu ik dit gezien had zou ik nooit meer gelukkig kunnen worden in een betaalbaar exemplaar!
DSC_0023De smaak van de vorige eigenaar was precies de onze: mooi licht fineer, smaakvolle bekleding, geen kitscherige troep en het mooiste van allemaal: aan de gordijnrails van het achterraam hingen in een sierlijk boogje een paar gekleurde papieren (Tibetaanse gebeds?)vlaggetjes.
DSC_0030Het was een tien jaar oude Delta Euroliner (die naam!) in perfecte staat. De vorige eigenaar had er destijds bijna  € 12000 voor betaald en hem maar gedurende enkele weken per jaar gebruikt. De rest van het jaar had hij binnen gestaan. Dat was de reden dat hij er nog zo bijzonder mooi uitzag, alleen de bekleding was een beetje verkleurd onder invloed van het zonlicht.

Terneergeslagen keerden we huiswaarts. Daar kreeg ik het lumineuze idee contact op te nemen met de leverancier en een lager bod uit te brengen.
Ik mailde hem dat we helemaal weg waren van de caravan, maar dat ons budget jammer genoeg maar 5000 euro was.
Het antwoord kwam snel: we mochten hem voor dat bedrag meenemen! Ik had altijd al geweten dat in mij een geslepen handelaar schuilde.
DSC_0032In juni 2012 haalden we de caravan op en sedertdien hebben zijn we er al vele keren mee op stap geweest.
We zochten nieuwe bekledingsstof uit (net zo mooi als de oude) en nadat Greet er heel wat uurtjes had ingestoken zagen de kussens er fantastisch uit.

DSC_0028

Het toilet dat we nooit zouden gebruiken.

Meezingen

Iedereen hoort van tijd tot tijd een nummer waarvan je helemaal ondersteboven bent. Je wil het steeds weer horen en besluit de LP/CD te kopen (want downloaden is niks).

Soms krijgt het betreffende nummer (of de hele cd!) mythische proporties en draai je hem grijs. En passant leer je de lyrics foutloos meezingen.

Elke keer als je dat nummer later weer eens hoort realiseer je je weer hoe goed het is en je zingt (brult) natuurlijk meteen weer mee.

Heel vaak komt bij het horen weer een speciale herinnering boven, soms kom je weer helemaal in de stemming die je destijds had.

Mijn lijstje:

Leonard Cohen

Leonard Cohen (Suzanne)
Suzanne takes you down, to her place near the river…
You can hear the boats go by, you can spend the night forever

And you know that she’s half-crazy but that’s why you want to be there
And she feeds you tea and oranges that come all the way from China
And just when you mean to tell her that you have no love to give her
Then he gets you on her wavelength
And she lets the river answer that you’ve always been her lover

Doors

The Doors (the End)
This is the end, beautiful friend
This is the end, my only friend, the end
Of our elaborate plans, the end
Of everything that stands, the end
No safety or surprise, the end
I’ll never look into your eyes, again

Joplin

Janis Joplin (me and Bobby McGee)
(al hoor je het honderd keer, je begrijpt niet wat ze zingt. Dus moet je de lyrics lezen):
Busted flat in Baton Rouge
Waitin’ for the train
Feelin’ nearly faded as my jeans

en vooral:
Feelin’ good was easy, Lord,
When he sang the blues
And feelin’ good was good enough for me
Good enough for me and Bobby McGee

Magna Carta

Magna Carta (Lord of the Ages)
Lord of the Ages rode one night
Out through the gateways of time
Astride a great charger
In a cloak of white samite
He flew on the air
Like a storm
Dark was the night
For he’d gathered the stars in his hand

McTell

Ralph McTell (Streets of London)
Have you seen the old man
In the closed down market
Kicking up the papers with his worn out shoes
In his eyes you see no pride
Hands held loosely at his side
Yesterday’s paper, telling yesterday’s news

Meat Loaf

Meat Loaf (Paradise by the Dashboard Light)
[Boy:]
I remember every little thing
As if it happened only yesterday
Parking by the lake
And there was not another car in sight
And I never had a girl
Looking any better than you did
And all the kids at school
They were wishing they were me that night

And now our bodies are, oh, so close and tight
It never felt so good, it never felt so right
And we’re glowing like the metal on the edge of a knife
Glowing like the metal on the edge of a knife
C’mon, hold on tight
C’mon, hold on tight

Though it’s cold and lonely in the deep dark night
I can see paradise by the dashboard light

Hierbij de links, voor als je weer even los wil

(volumeknop naar rechts):

Suzanne

The End (uit de film Apocalypse now)

Me and Bobby McGee 

Lord of the Ages 

Streets of London 

Paradise by the Dashboard Light 

Van Kooten en cartoons

 

Het is nog altijd heel vermakelijk om stukjes van de programma’s van van Kooten en de Bie te zien, hoewel het waarschijnlijk op een teleurstelling zou uitdraaien als je het hele programma in de oorspronkelijke vorm zou zien: te traag, hier en daar wat voorspelbaar.

Mijn favoriete types zijn Cor van der Laak (“Ze kennen me wel”) en de vieze man.

van der Laak vieze man

 

Ik las van Kootens nieuwste boek: Leve het welwezen.

cover leve het welwezen

De Bolcom-omschrijving:

Voor Leve het welwezen zette Van Kooten zich aan een selectie van de naar zijn smaak leukste internationale cartoons. Maar op 22 augustus 2014 doorkruiste een zware hartaanval zijn werk aan deze derde humorbundel, waardoor het boek van karakter veranderde. Leve het welwezen speelt zich nu voor een groot deel af in het ziekenhuis, waar de schrijver op hilarische wijze in conflict raakt met een medehartpatiënt, die, wat getekende moppen betreft, een erbarmelijk gevoel voor humor blijkt te hebben.

Hij vervlecht knap zijn oorspronkelijke onderwerp (cartoons) met zijn eigen belevenissen. Ik herken daar veel in, vooral de manier waarop hij weigert toe te geven aan het feit dat er waarschijnlijk iets behoorlijk mis is met zijn lichaam. Hij schrijft ook grappig en herkenbaar over zijn verblijf in het ziekenhuis.

Zijn eigenlijke onderwerp komt er wat bekaaid af. Misschien is dat helemaal niet zo erg. Je moet naar cartoons kijken en er niet over lezen.

did someone ring? 3Did someone in here buzz?

Van Kootens smaak is niet helemaal de mijne: ik vind zijn keus wat oubollig en ik snap er niets van dat hij Gummbah leuk vindt.

SteinbergLang geleden knipte ik een plaatje uit van een voor mij onbekende cartoonist. Op de een of andere manier had hij precies getroffen wat mij vaak opviel bij oudere heren: hoe ze de fantasie met de grond gelijk kunnen maken en het enthousiasme daarmee de nek omdraaien. Ik kwam er nu achter dat de tekenaar Saul Steinberg heet. Hij komt voor in het boek.

Gelukkig staat mijn held er ook in: Sempé. Toen ik op vakantie was in Frankrijk (ik was 16 jaar) kreeg je zegeltjes bij de benzine. Daar mocht je boekjes voor uitzoeken op het benzinestation. Ik koos geen romans, want mijn Frans stelde niets voor. Hier vond ik Sempé, die prachtig tekende en feilloos de heel gewone dingen van het leven een grappige draai gaf. De paar woorden die hij hiervoor naast zijn tekeningen nodig had kon ik wel begrijpen.

rien n'est simple

demonstratie beide

Later gebruikte ik zijn tekeningen in mijn NT2-lessen. De cursisten vonden het heerlijk oefenmateriaal: ze begrepen de getekende situaties meteen en probeerden er Nederlandse zinnetjes bij te maken.

De verleiding is groot een hele serie op te nemen, maar het is beter als je zelf op zoek gaat.

Nog eentje dan, om te laten zien dat hij niet alleen grappig is maar ook heel mooi kan tekenen.sempe a little bit of France

Van Kooten: 7
Sempé: 10

 

Kwijt

In de voortreffelijke serie Ondersteboven (de laatste van zes afleveringen is net geweest) werd een mooi beeld geschetst van de veranderingen die hebben plaatsgevonden in onze samenleving in de laatste 50-60 jaar.

Je realiseert je dat het echt wel tijd was dat er aantal dingen veranderden. Er mocht wel een onsje af van de absolute autoriteit van regenten, politie, professoren en fabrieksdirecteuren.

Indringend vond ik het verhaal over de burgemeester van Amsterdam, de verzetsheld van Hall. Hij kon volstrekt niet omgaan met de aanvallen op zijn gezag en werd in 1967 ontslagen.

Toch overheerst bij mij het gevoel dat we meer zijn kwijtgeraakt dan we hebben gewonnen. Er is inspraak gekomen, mensen leerden assertief te zijn en kinderen zijn niet meer bang voor oom agent. De zuilen zijn weg, maar daarmee ook bijna het hele verenigingsleven en een enorme portie gemeenschapszin.

Individualisme, materialisme en economisme vieren de boventoon.

Mijn schoonvader is geboren in 1916

We vierden gisteren zijn 100e verjaardag. We zongen zijn lievelingsnummer voor hem: “Het Dorp” van Wim Sonneveld.

Thuis heb ik nog een ansichtkaart
waarop een kerk een kar met paard
een slagerij J. van der Ven.
Een kroeg, een juffrouw op de fiets
het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets,
maar ’t is waar ik geboren ben.
Dit dorp, ik weet nog hoe het was,
de boerenkind’ren in de klas,
een kar die ratelt op de keien,
het raadhuis met een pomp ervoor,
een zandweg tussen koren door,
het vee, de boerderijen.

Refrein:

En langs het tuinpad van m’n vader
zag ik de hoge bomen staan.
Ik was een kind en wist niet beter,
dan dat nooit voorbij zou gaan.

Wat leefden ze eenvoudig toen
in simp’le huizen tussen groen
met boerenbloemen en een heg.
Maar blijkbaar leefden ze verkeerd,
het dorp is gemoderniseerd
en nu zijn ze op de goeie weg.
Want ziet, hoe rijk het leven is,
ze zien de televisiequiz
en wonen in betonnen dozen,
met flink veel glas, dan kun je zien
hoe of het bankstel staat bij Mien
en d’r dressoir met plastic rozen.

Refrein:

En langs het tuinpad van m’n vader
zag ik de hoge bomen staan.
Ik was een kind en wist niet beter,
dan dat nooit voorbij zou gaan.

De dorpsjeugd klit wat bij elkaar
in minirok en beatle-haar
en joelt wat mee met beat-muziek.
Ik weet wel, het is hun goeie recht,
de nieuwe tijd, net wat u zegt,
maar het maakt me wat melancholiek.
Ik heb hun vaders nog gekend
ze kochten zoethout voor een cent
ik zag hun moeders touwtjespringen.
Dat dorp van toen, het is voorbij,
dit is al wat er bleef voor mij:
een ansicht en herinneringen.

Toen ik langs het tuinpad van m’n vader
de hoge bomen nog zag staan.
Ik was een kind, hoe kon ik weten
dat dat voorgoed voorbij zou gaan.

 

Wim Sonneveld zong dit chanson in 1967…. Kennelijk voelde men zich toen al van heel veel dingen vervreemd, voor mijn schoonvader moet het anno 2016 nog verwarrender zijn.

DSC_0024

Ik ben geboren in 1955

Zullen we eens een aantal begrippen langslopen waarvan ik vind dat ze ooit een belangrijke rol speelden in de manier waarop mensen met elkaar omgingen? Maak er een chanson over en zing het als ik oud ben.

Fatsoen
Wie kent dit woord nog? Annie M.G. Schmidt sprak er al badinerend over, grote kans dat het in een liedje is waarin ze het ook had over een mejuffrouw (een ander verloren begrip). “Gebruik je fatsoen” zullen we nooit meer horen, maar we weten wel wat een fatsoensrakker is.
We hebben het nooit meer over fatsoen maar weten wel heel goed dat er vaak een ontstellend gebrek aan is.

Eer
Hoeveel mensen hebben op grond van hun eergevoel dappere daden verricht? Voelden zich verplicht eervol te handelen hoewel het hun de kop zou kosten?

Beschaafd/beschaving
Wordt alleen nog gebruikt met aanhalingstekens: de “beschaafde wereld” die zijn wil oplegde aan de onderworpen koloniën.
Niemand zal zichzelf beschaafd noemen, of een ander onbeschaafd. En toch weten we heel goed wat het inhoudt en hunkeren vaak naar een beetje meer beschaving.

Wellevendheid
Wordt waarschijnlijk vaak verward met de wens een heerlijk leven te leiden, om vooral veel te genieten. Niemand is nog wellevend, we zien er het nut niet meer van in.

Opofferingsgezindheid
Je hebt een gaatje in je hoofd als je niet voornamelijk opkomt voor jezelf. Af en toe deelnemen aan een stille tocht (niet zo stil als het erom gaat een pedo aan het kruis te nagelen) en een waxinekaarsje aansteken, dat is de limit.

Beleefdheid
Het is belangrijker je kind te leren terug te slaan als hij geslagen wordt dan hem elementaire vormen van beleefdheid bij te brengen. Daar koop je immers niks voor?

Hoffelijkheid
Als je 80 bent en een vlinderdasje omhebt mag je de deur openhouden voor een dame, of haar voor laten gaan. Je bent dan een grappige reliek uit voorbije tijden.
Anno nu levert hoffelijk gedrag wantrouwen op (wat moet die vent?) en valt hetzelfde lot ten deel als beleefdheid.

Bescheidenheid
Er is voor bescheiden mensen geen plaats meer. Het zijn losers die niet weten dat je vooral veel lawaai moet maken, anders loopt iedereen over je heen.

Negatief

Als je deze woorden opgesomd ziet realiseer je je dat ze niet alleen in onbruik zijn geraakt en hun oorspronkelijk waarde verloren hebben, maar dat ze veelal juist een negatieve lading hebben gekregen.

Vraag een willekeurige Nederlander deze woorden voor te lezen en hij zal ze waarschijnlijk vergezeld doen gaan van kotsgeluiden. Je vindt het jammer dat deze begrippen geen rol meer spelen? Op welke planeet leef je? En in welke eeuw?

Prachtig beeld

Het leven van een cultuurpessimist gaat niet over rozen. Gelukkig kom je af en toe een beeld tegen dat feilloos je gevoelens weergeeft. De tekening is van Joep Betrams.

Grote bek

De grote bekken zijn aan de macht. Als je de tekening goed bekijkt zie je een klein blond kuifje.