Unbelievable: wat een fantastische serie

Af en toe word je moedeloos van het aanbod op Netflix: slechte series met goedkope plots, ongeloofwaardige karakters en een rammelende verhaallijn.

Soms stuit je op een pareltje: de serie Unbelievable is sinds kort op Netflix te zien, ik vond hem fenomenaal.

We zien geweldige acteerprestaties (het lijkt er werkelijk op dat de acteurs geen rol spelen, maar puur zichzelf zijn), geen enkele overdrijving of sensatiezucht en een uiterst menselijke benadering.

Het verhaal is gebaseerd op gebeurtenissen die echt hebben plaats gevonden.
Een serieverkrachter die behalve bruut ook uiterst geraffineerd optreedt kan uiteindelijk gearresteerd worden dankzij voortreffelijk politiewerk en heel veel geduld en volharding.

We volgen de (juridische) weg die een van de slachtoffers moet bewandelen en worden geconfronteerd met een systeem dat aan alle kanten faalt.
Daarnaast zien we hoe twee politievrouwen zich vastbijten in de zaak en hoe ze zeer professioneel standhouden in een door mannen gedomineerde wereld.

De serie is geen moment gehaast, een zaak als deze vereist ontzettend veel geduld en het is onvermijdelijk dat af en toe een verkeerd pad wordt ingeslagen.
Er zijn geen sensationele plotwendingen of cliffhangers, er is slechts een heel zorgvuldig narratief waarin de karakters van de verschillende betrokkenen heel helder worden belicht.

Wat een geweldige serie. Ik raad iedereen aan deze snel te gaan zien.

 

Unbelievable              9 ½

 

Trailer

 

 

Floriade

www.floriade.nl

De Floriade wereldtuinbouwtentoonstelling 2022 is in Almere, de voorbereidingen zijn in volle gang.

We gingen eens kijken hoe het er voorstaat en deden mee aan een excursie op zondagochtend.

Het hoofdmotief van de tentoonstelling is groen. Niet alleen wat betreft natuur en planten, maar ook op het gebied van energie, voedselvoorziening en duurzaamheid.

Het streven is, dat na afloop de paviljoens behouden zullen blijven (sommige krijgen een andere functie) en dat er een stadswijk gebouwd kan worden van 660 huizen.
Er wordt zoveel mogelijk plaatselijk materiaal gebruikt of herbruikt en alles is zo milieuvriendelijk als mogelijk.

Het terrein is 75 x 750 meter en is opgedeeld in een groot aantal kavels. Hier komen paviljoens, attracties en heel veel bomen. Het moet een arboretum worden met honderden verschillende soorten. Ze zijn geordend naar de beginletter, in het vak A komen dus allemaal bomen waarvan de wetenschappelijke naam met die letter begint.

Tussen de bomen worden in de toekomst huizen gebouwd.

Tijdens en na de Floriade zal er plaats zijn voor 900 studenten op een afdeling van de agrarische hogeschool.

De Floriade is officieel een bouwplaats, dit betekent dat bezoekers zich speciaal moeten kleden. We kregen een oranje hesje, een groene bouwhelm en laarzen.

De gids leidde ons groepje langs over het terrein en gaf uitgebreid uitleg. In zijn enthousiasme zette hij er af en toe flink de pas in en liet ons glibberige hindernissen en steile hellingen nemen. Het scheelde niet veel of ik was in een sloot beland.

De contouren zijn inmiddels zichtbaar, maar het is duidelijk dat er nog heel veel werk verzet moet worden.
Inmiddels zijn enorme hoeveelheden zand en aarde verplaatst, het resultaat is een mooi golvend landschap.

Een van de gidsen behoorde tot de eerst inwoners van Almere. Hij heeft destijds gewerkt voor de Rijksdienst IJsselmeerpolders en was betrokken bij het planten van de eerste bomen. Deze staan nu op het terrein van de Floriade en heten Oerbos (50 jaar oud…)     Filmpje

Op de terugweg kwam ons een nieuwe groep tegemoet, net zoals uitgedost, maar dan met witte helmen. Ik dacht even dat het op vechten uit zou draaien, maar dat viel mee.

 

Ik ben heel erg benieuwd hoe de Floriade eruitziet als hij opengaat. (Ik wil in ieder geval een tochtje maken in de kabelbaan).

 

Floriade Almere: (op dit moment)               7.

 

 

Link naar de officiële site.

Ljouwert

Als je een stad bezoekt waar je niet echt bekend bent is het verstandig van tevoren na te denken over wat je wil zien.

Het is ons meer dan eens overkomen dat we op de bonnefooi rondliepen, door buurten die niet echt de moeite waard waren, om dan later te ontdekken dat we de echte highlights gemist hadden.

Onze onvolprezen NS vrij-reizen-kaart bracht ons deze keer naar Leeuwarden.

We hadden op internet een NS-wandeling gevonden, die we helemaal gevolgd hebben (de korte versie dan, van 6,5 km die overigens voelde als 15).

Hoewel de samensteller kennelijk zijn uiterste best gedaan had de aanwijzingen zo duidelijk mogelijk te maken raakten we toch af en toe van het rechte pad.
We waren niet de enigen, regelmatig zagen we andere stellen vertwijfeld naar hun papier staren, waarna meestal de vrouw het voortouw nam. De man stiefelde er gedwee achteraan op zijn sandalen of verstandige wandelschoenen. Net zoals bij ons, dus.

 

We ontdekten dat Leeuwarden een prachtige stad is, met veel oude huizen en gebouwen, gezellige winkelstraatjes, mooie parken en veel water.

In verband met de zwaartekracht zag ik ervan af de scheve toren te beklimmen, een vrouw die dat wel gedaan had kwam tollend beneden aan en werd met een glaasje koud water weer enigszins tot leven gebracht.

Er lagen twee kerken op ons pad, die we allebei van binnen bekeken hebben. De eerste was Protestant (na de beeldenstorm gepikt van de katholieken), de andere Rooms-Katholiek.

In de eerste heeft men getracht met de tijd mee te gaan, het interieur is verrijkt met moderne constructies van staal en glas. Ik vind ze heel lelijk.

Geef mij dan maar het barokke interieur van de Bonifatiuskerk, gebouwd door Cuypers in 1893. Heerlijk, die geur van wierook en de smartelijke blikken van Maria en andere lijdenden. Het getuigt trouwens best van lef een kerk te noemen naar iemand die je in 754 vermoord hebt…

Jammer genoeg was de Pier Pandertempel en het gelijknamige museum gesloten. Ik schreef een eerder blog over de architect N.P. De Koo, die een bewonderaar was van Pander. Hij was degene die jarenlang geijverd heeft voor een aan deze beeldhouwer gewijd museum.
Een ander keertje.

Het St. Antonygasthuis is een oase van groen en rust. Rijke weldoeners bouwden hier vier paviljoens, één van hen was een verre voorvader van me. Een gedenktegel met dankzegging herinnert hieraan. Toen ik een andere bezoeker trots vertelde dat ik deel uitmaakte van dit trotse geslacht bracht hij me ervan op de hoogte dat de dankzegging alleen bedoeld was voor de toenmalige Minnema’s. Altijd fijn om even op de feiten gewezen te worden.

 

De Joodse Synagoge is niet langer een gebedshuis. Slechts honderd Joden overleefden de tweede wereldoorlog, niet meer genoeg om de gemeente overeind te houden.

De oude strafgevangenis wordt nu gebruikt door kunstenaars en Horeca-ondernemers. De cellen dienen als werkplaats of winkeltje en de restaurants hebben namen als in de Bak en Proefverlof. Het spreekt mij altijd erg aan als oude gebouwen niet worden gesloopt, maar een nieuwe functie krijgen.

 

Mata Hari werd geboren in Leeuwarden, we zagen haar geboortehuis en er staat een mooi beeldje.

 

Er was natuurlijk nog veel meer te zien, te veel om op te noemen. Ik kan deze stad en deze wandeling iedereen aanbevelen.

 

Leeuwarden:              8

 

Binnen één week!

 

 

Een weekje Groot Brittannië

Mijn echtgenote had een bonus ontvangen voor haar 25-jarig jubileum. Het leek haar een goed idee dit geld te besteden aan een reisje naar haar geliefde Engeland.

Eurostar

We mochten in de buurt van Oxford logeren bij goede vrienden en reisden met de Eurostar. Deze rijdt van Brussel naar London St Pancras en gaat door een tunnel onder het Kanaal door.

We reisden in stijl: Premium Class. Dit betekent lekkere stoelen en een lunch zoals je die ook wel in vliegtuigen krijgt. Goed reisgezelschap is niet gegarandeerd: vóór ons zat een groepje jonge Duitsers die door de wijn iets te luidruchtig waren geworden.

Greet had niet zo goed naar de kleine lettertjes gekeken en wist dus niet dat we te eten kregen in de trein. Ik had net een hap genomen van mijn thuis klaargemaakte broodje omelet toen ik het moest wegmoffelen om de stewardess niet voor het hoofd te stoten.

Toen de trein onder water dook was ik op mijn hoede en checkte regelmatig het dak op druppels, maar we kwamen droog weer tevoorschijn. We konden op een scherm zien dat hij op een gegeven moment 298 km per uur reed!

Links

We gingen het laatste stukje met de auto, uit voorzorg was ik niet voorin gaan zitten: de laatste keer dat ik daar zat had ik doodsangsten uitgestaan omdat de Engelsen aan de verkeerde kant van de weg rijden en het mij aan middelen ontbrak om daaraan te ontsnappen.

Onze gastvrouw reed onbekommerd met hoge snelheid over de bochtige smalle weggetjes en voerde ook nog het hoogste woord.

Bagage

Wat moet een mens veel meenemen als hij op reis gaat!
Het paste allemaal gelukkig wel in onze mooie nieuwe koffer, een turquoise monster op wielen waar ik de verantwoordelijkheid voor droeg. Greet deed de navigatie en ik sukkelde achter haar aan. Hoewel ik een flinke hekel heb aan rolkoffers (en dan vooral het geluid ervan) moet ik toegeven dat ze wel erg makkelijk zijn in het gebruik. Heel vroeger hadden koffers geen wieltjes, je moest ze gewoon tillen aan het handvat (of je liet een kruier dat voor je doen). Daarna hadden ze er twee en sleepte je hem aan een uitschuifbaar handvat achter je aan. Nu hebben ze allemaal vier wieltjes. Ze staan rechtop en je kunt moeiteloos met twee vingers sturen.

Het was wel even wennen: ik vond dat het er nogal parmantig uitzag en voelde me net een ganzenhoeder.
Er zijn natuurlijk ook nadelen: in stations zijn de vloeren mooi vlak, maar als je buiten bent rolt het allemaal een stuk minder mooi. Bij een helling moet je oppassen dat de koffer er niet vandoor gaat en op roltrappen is het een kwestie van listig manoeuvreren.

Good afternoon!

Als je verkeert in kringen zoals die van onze vrienden tref je alleen maar aardige, beleefde mensen. Hun hoffelijkheid doet in onze ogen overdreven aan, maar zo zijn ze nu eenmaal. Als je een kop thee krijgt: “Here you are, love”. Als je iemand voor laat gaan: “Cheers mate”. En na een vriendelijk gesprekje: “Have a lovely day!”.

Het is haast niet voor te stellen dat dit ook het land is van de hooligans en de stag-party’s, waar jongeren stomdronken over de straat rollen en waar volop gediscrimineerd wordt.

En natuurlijk het land van de Brexit.
Onze gastvrouw Esmyr is geboren in Nederland maar woont al 40 jaar in het Verenigd Koninkrijk. Ze is getrouwd met een Engelsman en heeft beide nationaliteiten.
Ze voelt zich bedreigd door de politieke ontwikkelingen en vraagt zich af of ze in de toekomst nog wel welkom is.
Als iemand een lompe manoeuvre uithaalt in het verkeer zegt ze: vast een Brexiteer.

De krant

Ik lees de Guardian en sta versteld van de onverbloemde stellingname. Sommige mensen in Nederland zeggen dat het Journaal en kranten als de Volkskrant niet objectief zijn. Dat is een lachertje als je het vergelijkt met Engeland. De Guardian is heel kritisch over Boris Johnson (in schitterende cartoons wordt hij consequent afgebeeld met een blote-billenhoofd) en in de rechtse kranten wordt volop gescholden op Liberals en mensen die tegen de Brexit zijn (“Remoaners”).

Drama

Op een prachtig grasveld achter een van Oxford’s oudste Colleges zijn vijftig klapstoeltjes neergezet. In een heel simpel decor speelt de Oxford Shakespeare Company de sterren van de hemel. Ze brengen het toneelstuk Wuthering Heights naar de roman van Emily Brönte. Het prachtige Engels van de acteurs klinkt als muziek in mijn oren.

Zo’n fantastische uitvoering in zo’n overweldigende historische omgeving: wat wil een mens meer?

Dorchester

In de mooie oude kerk van Dorchester (dertiende eeuw!) kijken we naar beelden van liggende ridders (een heeft de hand aan het gevest van zijn zwaard, klaar om ten strijde te trekken tegen de heidense Moren) terwijl de organist oefent voor de trouwerij van die middag. Als hij uiteindelijk vol op het orgel gaat is het alsof mijn haren van mijn hoofd worden geblazen.

Furniture-maker Philip Koomen

Ik krijg een rondleiding door de workshop van Phil, onze gastheer. Hij is meester-meubelmaker en vertelt dat hij nu in een fase van zijn carrière is waarin hij vooral geïnteresseerd is in de echte kunstzinnige aspecten van zijn werk. Hij neemt nog steeds opdrachten aan en maakt dan prachtige meubels (tafels, stoelen, kasten en zelfs hele keukens) maar spendeert de helft van zijn tijd aan het “spelen” met vormen en materialen.

Ik krijg van hem een kunstwerk cadeau waarmee je zelf eindeloze variaties kan maken.

Gezichtsherkenning

Als we terugreizen raakt de machine die mijn gezicht moet vergelijken met de foto in mijn paspoort in de stress. Hij moet heel lang nadenken, het poortje gaat niet open, en geeft dan de moed op. Bellen gaan rinkelen en lampen knipperen. Ik krijg opdracht om te keren en word met zachte hand weggeleid. Ik heb al visioenen van langdurige ondervraging en visitatie tot op het bot, maar een menselijke douanier ziet dat ik geen gevaar oplever ondanks het feit dat ik nu een baard heb, die er nog niet aan zat toen de foto voor mijn paspoort genomen werd. Greet was er al lang door en stond ongerust te wachten.

We nemen weer plaats in de supersnelle Eurostar, zijn nu wel voorbereid op de lunch en na twee hoofdstukken duikt de trein alweer op uit de tunnel en zijn we weer op het vasteland.

Hoe zal ons volgende bezoek verlopen, als Engeland een harde Brexit heeft doorgemaakt?

Samanera

In de Volkskrant komt af en toe een rubriek terug waarin Hans Aarsman een foto analyseert. Hem vallen altijd dingen op die een gewone kijker over het hoofd zag en hij gaat soms heel ver in het uitpluizen van wat we nu eigenlijk precies zien.

Ik vind het leuk om de foto van tevoren zelf goed te bestuderen en raad dan waarover Aarsman het zal gaan hebben. Meestal zit ik ernaast.

Al sinds jaar en dag hangt in onze wc de Novib kalender, met altijd weer schitterende kleurrijke foto’s, meestal met taferelen uit derdewereldlanden.

De kalender heeft altijd hetzelfde langwerpige formaat. Dit levert vaak bijzondere foto’s op want ze moeten zich lenen voor de ongebruikelijke uitsnede.

Gelukkig kan de nieuwe kalender elk jaar in januari weer opgehangen worden aan dezelfde spijkertjes.

De plaat van juli inspireerde mij om ook eens wat observaties los te laten. De foto is vanuit een apart perspectief genomen: recht van boven.
We zien tien jonge monniken, die zittend op de grond de maaltijd gebruiken. De tafel is erg laag, maar ze kunnen nog wel hun benen eronder kwijt.

De vloer bestaat uit aangestampt leem, met hierin grote stukken steen. De tafels zijn ooit rood geweest, de verf is er grotendeels af. Gek genoeg vertonen de slijtplekken aan beide tafels bijna hetzelfde patroon.

De jongens hebben allemaal een kaalgeschoren hoofd en dragen een rood gewaad dat de rechterschouder bloot laat.

Ze eten opvallend genoeg allemaal met hun rechterhand, het lijkt erop dat ze hun linker niet gebruiken.  Er is geen bestek.

Op elke tafel staan twaalf schalen, die waar rijst in heeft gezeten zijn al leeg, de andere nog niet. Het zijn waarschijnlijk allemaal groentegerechtjes, want ik denk dat men vegetarisch eet.

Dit werpt een belangrijke vraag op: eten ze de rijst en de bijgerechtjes na elkaar, in plaats van tegelijkertijd? Het lijkt me dat de rijst een stuk lekkerder is als je er wat groenten doorheen doet. Terwijl de schaaltjes nog helemaal vol zijn lijken vier jongens hun rijst al op te hebben. (Het lijkt wel of er twee zijn die iets roods op hun bord hebben, maar het gaat hier om een decoratie: de borden hebben een bloemmotief).

De schaaltjes en opscheplepels zijn aan beide tafels identiek, de eetborden niet. Er zijn zes glimmende metalen borden, de andere zijn geëmailleerd.

Op allebei de tafels staat een lege metalen kop, maar het is er maar één. Er wordt niet gedronken bij het eten.
Er ligt wel een halve banaan naast ieder bord, dat zal het toetje zijn.

Geen van de jongens heeft aandacht voor de kat, ik vraag me af of iemand hem nog een lekker stukje eten toespeelt.

Vanavond eten we ook rijst, met vork en lepel (onze Indische vriendin vertelde dat messen niet thuishoren aan de Indonesische dis). We gooien alles maar wel lekker door elkaar…

Achterop de kalenderplaat valt het volgende te lezen:

Elke morgen, na het ochtendgloren, verlaten de boeddhistische monniken in Myanmar het klooster met hun bedelnap. Vragen om eten mogen ze niet, maar dat is ook niet nodig. De plaatselijke bevolking geeft graag rijst, groente en fruit aan de monniken. Zo hopen zij een goed karma te krijgen. Het eten dat ze ontvangen, mogen ze tot twaalf uur ’s middags nuttigen. Daarna begint het vasten, tot het ontbijt de volgende dag.

Ook de allerjongsten doen mee aan dit vasten. En dat zijn er heel wat. Want als ze tussen de 5 en 15 jaar zijn, gaan de meeste jongens een paar weken het klooster in als samanera*.

Veel weeskinderen en kinderen uit arme gezinnen brengen hun hele jeugd door in een boeddhistisch klooster. Zo zijn ze verzekerd van eten, onderdak én onderwijs.

Foto: Man-Kui Wisely

 

 

 

*Samanera is een soort ordinatie voor jonge boeddhistische monniken, die hiermee beloven te zullen leven volgens de voorschriften.

Sprezzatura in Assen

 

Wie het station in Assen uitloopt kan niet om Mannes heen: een metershoge houten hond. Er viel een wethouder over, maar de gemeenteraad besliste toch dat het dier er moest komen.

In de buik van het beest zit een luik. Ik vraag me af of er vijanden in verstopt zitten die ’s nachts naar buiten komen.

Mannes is een technisch wonder, hij kan bij het geluid van hoge kinderstemmen een waternevel uitstoten. Toen wij hem bekeken gebeurde er niets terwijl we toch wel wat verkoeling konden gebruiken.

 

We waren in Assen om naar de tentoonstelling Sprezzatura te kijken in het Drents museum.

 

Tot en met 3 november 2019 schitteren 69 Italiaanse meesterwerken in de tentoonstellingsvleugel van het Drents Museum in Assen. In de tentoonstelling Sprezzatura – Vijftig jaar Italiaanse schilderkunst (1860-1910) staat het werk centraal van maar liefst veertig schilders uit heel Italië, zoals Antonio Mancini, Federico Zandomeneghi, Giovanni Segantini, Giacomo Favretto en Giuseppe Pellizza. Het Drents Museum laat het Nederlandse publiek kennismaken met de ongekende kwaliteit en schoonheid van de Italiaanse 19de-eeuwse schilderkunst. De schilderijen zijn voornamelijk afkomstig uit prominente Italiaanse museale collecties, waaronder het Uffizi Museum in Florence. Een groot deel is niet eerder in Nederland te zien geweest. 

Het is een prachtige tentoonstelling, wat een geweldige schilderijen!

De opzet van de tentoonstelling is prettig: een ruime hoeveelheid informatie, over de schilders en hun werk maar ook over de relevante geschiedenis.

De werken zijn gemaakt in de periode 1860 -1910, waarin er erg veel gebeurde in Italië. Het was de tijd van eenwording, maar ook van oorlog en onvoorstelbare armoede.

Sommige kunstenaars gebruikten hun talenten om te ageren tegen armoede en onrecht, anderen vluchtten juist weg van de realiteit en maakten dromerige, haast magische schilderijen.

Het was heerlijk rustig in het museum, je kon alles op je in laten werken zonder door drommen anderen gestoord te worden.

Een aanrader!

Drents museum Sprezzatura                                    9.

 

Link naar de site.

 

Nog wat kindjes, nu op Nederlandse postzegels

Een en ander

We kregen van mijn zoon Ben een persoonlijke rondleiding door een stukje Creative Community in de Bijlmer.

Ik schreef eerder over Heesterveld (kijk hier), nu konden we het zelf eens meemaken.

Wat me het meest opviel was een reusachtige muurschildering, die de hele zijkant van een flat bedekt.

Het is een intrigerende voorstelling, die niet zo een twee drie te duiden is. We zien een huiskamer(?) met daarin twee mannen waarvan er een door te blazen een vonkje doet opvlammen.

Het blijkt om een werk van een Egyptische kunstenaar te gaan, Ammar Abo Bakr. In het Parool is er dit stukje over te lezen.

Toeristen vergapen zich aan het schouwspel

Ik vond het een indrukwekkend gezicht, een fantastisch initiatief dat navolging verdient.

Schijfremmen

We waren naar de Bijlmer gefietst, een heel mooie tocht. Mijn nieuwe elektrische fiets bevalt goed, maar vertoont nog wel wat kinderziekten.

Hij is toegerust met schijfremmen: aan de linkerkant van de as zit een schijf met een diameter van een centimeter of vijftien. Als je remt klemmen de remschoentjes links en rechts zich samen waardoor de schijf vertraagd wordt en daarmee het hele wiel.

Toen ik hard moest remmen voor een domme duif bleek dat mijn achterwiel ineens scheef in het frame zat. Het liep flink aan.
Ik vermoed dat twee dingen een rol speelden: doordat de remschijf aan de linkerkant zit wordt deze kant van het wiel bij hard remmen veel meer afgeremd dan de rechterkant, het wiel trekt dan naar links. Dit moet normaal geen probleem zijn, maar ik vermoed dat de kettingspanners en de moeren van de achteras niet zo heel er vast waren aangedraaid. Nieuwe fiets….

Ik kon gelukkig een baco kopen bij de plaatselijke supermarkt en het wiel weer rechtzetten. Thuis heb ik met goed gereedschap de moeren zo strak mogelijk aangedraaid. Hopen dat het euvel zich niet herhaalt.

De buitenkamer

Inmiddels is de buitenkamer weer helemaal gereed gemaakt voor een lange warme zomer. Bij de kringloopwinkel kochten we een paar lekkere stoelen voor aan de eettafel en we vulden alle potten weer met vrolijke plantjes.

Regen kan ons niet deren: zelfs tijdens een onweersbui zitten we hoog en droog.

We hebben inmiddels een borrel gehad voor alle vrijwilligers van de bridgeclub, zo’n dertig man kon zich een paar uur lekker verpozen en was niet uit het veld geslagen toen het even regende. Dan bewijst de overkapping goede diensten.

 

 

Moedig voorwaarts

Amerikaans botenbouwen en Folk muziek maken

Ik kwam op internet twee jonge Amerikaanse stelletjes tegen, die ieder op hun eigen wijze indruk maken.

Het eerste paar bestaat uit Garrett en Ruth Jolly. Zij zijn inmiddels al vier jaar bezig met het bouwen van een houten zeilboot van 10 meter lang. Ze begonnen in Washington en toen de romp klaar was verplaatsten ze het project naar San Francisco.

Ze houden een blog bij van hun vorderingen.

De tewaterlating heeft inmiddels plaats gehad, op dit moment zijn ze bezig met de motor.

Ze werken heel hard en leven van bijdragen van mensen die hun project steunen.

Voor deze twintigers is het bouwen van de Rediviva hun levensdoel, ze zijn van plan de wereld rond te zeilen als hun schip klaar is.

Ik vind het fascinerend om te zien hoe ze alle problemen bij de kop pakken en mee te maken dat het project langzaam haar einde nadert.

 

Mandolin Orange is de naam van een Amerikaans Folk duo, dat bestaat uit singer/songwriter Andrew Marlin en Emily Frantz. Hij speelt gitaar en banjo, maar voornamelijk de mandoline. Zij speelt viool en gitaar.

Ik vind hun muziek heerlijk om naar te luisteren, meestal zingt Andrew de lead en vlecht Emily hier een prachtige tweede stem omheen.

Ze zijn nog niet zo groot en beroemd en heerlijk bescheiden en onbevangen.

Je ziet hoe ze in de studio aan het werk zijn en tijdens optredens, waarvan sommige door het Amerikaanse boerenpummelpubliek niet echt gewaardeerd worden.

Het is heerlijk om naar beide stellen te kijken (Mandolin Orange is inmiddels ook getrouwd en heeft een kind). Vooral de vrouwen zijn ontzettend lief en charmant.

De mannen zijn echte Amerikanen: zeker van zichzelf en een tikje bazig.

Links:

Homepagina van de bouw van Redidiva

De video’s van dit project

Homepage Mandolin Orange

Mijn favoriete clip

En een filmpje waarin Mandolin Orange zingt over the pretty fair maid that was in her garden. Tijdens dat nummer krijgt een echte fair maiden een huwelijksaanzoek…..
Ik moet niks hebben van die rare gewoonten van mannen om en plein public te knielen voor een vrouw om haar ten huwelijk te vragen maar voor dit geval wil ik een uitzondering maken.

 

 

 

Ja zuster

Heesterveld

De Bijlmermeer heeft geen beste naam. Veel mensen zijn er nooit geweest maar hebben toch een negatief oordeel.
In bepaalde opzichten is Amsterdam Zuidoost (dat is de alternatieve naam, in een poging het imago wat op te krikken) prachtig: veel groen, veel ruimte en gescheiden verkeersstromen. De woningen waren uitzonderlijk groot.

Aan de andere kant mankeert er inderdaad het een en ander aan. De filosofie van de “binnenstraat”, die een levendig publiek leven zou moeten gaan leiden is nooit werkelijkheid geworden.

Veel bewoners haastten zich van de parkeergarage naar hun flat en trokken gauw de deur achter zich dicht. De liften waren nogal eens kapot of ze waren als urinoir gebruikt.

De criminaliteit was er ook hoger dan gemiddeld.

Inmiddels zijn bijna alle hoge flats gesloopt, een enorm kapitaalverlies.

De wijk Heesterveld was ook dat lot beschoren. De woningen waren verloederd en er was veel criminaliteit en overlast. De sloopplannen van deze sociale huurwoningen lagen al klaar toen de crisis een jaar of tien geleden uitbrak.

Er was geen geld meer voor nieuwbouw, dus werd alles op een laag pitje gezet.

De woningbouwvereniging IJmere, eigenaar van het complex, besloot een origineel plan ten uitvoer te brengen: de woningen werden in redelijke staat teruggebracht, en vooral jongeren, studenten en kunstenaars werden uitgenodigd er te komen wonen. Ze mochten van het aanbod gebruikmaken op voorwaarde dat ze weer plaats zouden maken als er toch nieuwbouw zou komen.

Er ontstond een “creative community” en hiermee veranderde de sfeer in de wijk volkomen. Overlast en misdaad verdwenen bijna helemaal, de wijk bruist van activiteit en het is er weer fijn wonen.

 

 

De metro stopt vlakbij, dus je bent in een kwartier in hartje Amsterdam.

De gevels hebben een vrolijke kleur gekregen, er zijn ateliers, kleine winkeltjes en de sociale samenhang is goed.

Het spreekt me bijzonder aan dat een dergelijke creatieve aanpak (niet slopen maar een alternatieve bestemming vinden) zo’n geweldig resultaat kan hebben.

Dat zou men vaker moeten doen!

Hoe weet ik dit allemaal? Mijn beide zoons wonen in Heesterveld en de jongste speelt een coördinerende rol in de creative community.

Er is post!

 

Lente in Zeeland

We gingen een weekje naar Zeeland omdat we altijd naar Terschelling gaan.

Het was nog te koud voor de caravan (er is niets zo stom als zitten te vernikkelen in een dunwandig aanhanghuisje als je in het bezit bent van een comfortabel woonhuis), dus we hadden een vakantiehuisje gehuurd.

Het huisje was een beach-hut en bevond zich op een vakantiepark van Roompot. Ik denk dat investeren in vakantieparken rentetechnisch erg slim is, want ze worden overal uit de grond gestampt.

Ons park was nog niet helemaal af, in het midden moest nog een groot centraal gebouw komen, waarin een winkel en zwemparadijs gerealiseerd zouden worden. De werkzaamheden bestonden vooralsnog uit het verplaatsen van grote hoeveelheden grond met behulp van happers en vrachtwagens, die voortdurend piepende geluiden produceerden als ze achteruit reden.

De huisjes waarvan wij er een mochten betrekken waren heel nieuw en stonden midden in de duinen.

Dat was eigenlijk niet zo. Men had tonnen zand bovenop de Zeeuwse klei gestort, wat helmgras geplant en er nog wat schelpen op gegooid.

Maar we konden nu wel van onze veranda afstappen en dan meteen zand tussen onze blote tenen krijgen!

In dit gedeelte van Zeeland (we zaten vlakbij de grens met België) zijn er eigenlijk geen duinen. Een hoge dijk beschermt het land, als je hier overheen gaat kom je bij het strand.

In ons geval moest je ook nog een natuurgebiedje doorkruisen: zo’n situatie waarin het water van de zee bij hoog water flink ver het land in kan stromen. De planten krijgen afwisselend zoet en zout water te drinken, de vogels kunnen er lekker poepen en veren laten vallen en er waren ook nog miljoenen harige rupsen. In de modder stonden allemaal pootafdrukken van onbekende beesten, die waarschijnlijk ’s nachts van het hartige loof kwamen snoepen.

Ik kon er als natuurliefhebber mijn hart ophalen.

Eenmaal aangekomen op het strand kon je twee kanten op, gelukkig was er in beide richtingen een strandpaviljoen, waar je heerlijk kan zitten lezen. Af en toe kijk je op uit je boek en ziet dan traag grote lelijke zeeschepen langskomen op weg naar de Westerschelde.

Weer teruggekomen in het huisje kookten we ons potje, keken nog even tv (een mooie grote!) en legden ons te ruste in het bed dat associaties opwekte met een trampoline.
Ik stuiterde eens over de rand, maar viel niet op de grond omdat de muur zich gelukkig op 15 centimeter van de bedrand bevond. De slaapkamer was wat krap bemeten, er was behalve voor het bed geen plaats voor iets anders. Als je je wilde omkleden moest je de deur openzetten en voor de tas met kleren moesten we een plekje buiten de slaapkamer vinden.

We maakten een uitstapje naar Brugge, wat een mooie stad! We zagen er tientallen oude huisjes, het ene nog antieker dan het andere en we maakten een vaartochtje. Als we de verstaanbare fragmenten van de Engelse en Franse teksten waarop de kapitein ons trakteerde combineerden kregen we een aardige indruk van wat we niet missen mochten.

Als je in België bent moet je natuurlijk een pintje vatten en frites eten. We deden dat in een restaurant dat ons in een blog van een enthousiaste reiziger was aanbevolen: Gran Kaffee de Passage. Ik at hier stoverij met frieten, heerlijk!

We kochten nog wat chocola voor de thuisblijvers en reden terug naar Nederland.

Het grote voordeel van er een weekje tussenuit gaan is, dat je weer heerlijk onbekommerd kunt lezen. Op de één of andere manier lukt dat op vakantie veel beter dan thuis.

We zagen de zon ondergaan tijdens een dinertje in een strandpaviljoen op palen, en toostten op ons huwelijk, dat die dag al precies 29 jaar standhield.

Een welbestede vakantie dus, ruim de moeite van twee keer een lange autorit (waarvan ruim 6 kilometer onder water!) waard.