Mooie oude foto’s

pappas-fotos-31-10-2016-11Ik vier vandaag mijn 61e verjaardag. Een mooi moment voor een blogbericht met oude foto’s.

 

pappas-fotos-31-10-2016-8

Mijn vader was een gepassioneerd  toerist. Hij bereidde zijn vakanties zorgvuldig voor, aan de hand van de ANWB reisgids. Als daarin stond dat iets de moeite van het bekijken waard was, dan werd het bekeken.

Hij zat in het onderwijs, had dus lange vakanties. Niet zelden nam hij de hele familie mee op een lange reis die wel vier of vijf weken in beslag nam.

pappas-fotos-31-10-2016-5Zo kan het dus zijn dat ik in Rome ben geweest, in Florence en Venetië en dat ik daar helemaal niets meer van weet. Kleine jongens zijn vooral geïnteresseerd in het strand en spelen en kunnen weinig waardering opbrengen voor de toeristische hoogtepunten waarvan hun vader wil genieten.

 

pappas-fotos-31-10-2016-19Mijn vader nam ons mee zover als Portugal en Joegoslavië, eindeloze ritten in een krappe auto (mijn warme blote benen tegen die van mijn zussen),  waar ik een levenslange aversie tegen auto’s aan over gehouden heb.

 

 

 

pappas-fotos-31-10-2016-15pappas-fotos-31-10-2016-16

 

pappas-fotos-31-10-2016-2pappas-fotos-31-10-2016-3

Een andere verjaardag (mijn zesde?), waar ik een ridderset cadeau had gekregen. Op de andere foto moet ik door mijn moeder getroost worden.

Alma Tadema

 

In het Fries Museum te Leeuwarden is de tijdelijke tentoonstelling te zien van de schilder Alma Tadema (1836-1912). We waren er vrijdag.

Er zijn mensen die hem een mooischilder vinden, ex- en impressionisme zijn aan hem voorbijgegaan. Hij is echter wereldberoemd en ik vind zijn werk prachtig.

1campagnebeeldalmatademaklassiekeverleidingsirlawrencealmatademaeengunstiguitkijkpuntdetail1895-2

De tentoonstelling wordt erg goed bezocht. Voor mij is grote drukte altijd een probleem, omdat ik er hoge prijs op stel een schilderij rustig, zonder afleiding te kunnen bekijken. Het was dringen. Het publiek was beleefd en vriendelijk (de kans is vrij klein hooligans in een museum te treffen), maar ik kon niet onbekommerd genieten. Zo erg als bij de late Rembrandt was het niet, maar het scheelde niet veel.

Verleidelijke Romeinse vrouwen gesluierd in fijne gewaden tegen dromerige vergezichten, mijmerende geliefden op bijna doorschijnend marmeren bankjes en dames die hun tijd doorbrengen met pootjebaden, vissen voeren en luieren. Maar ook een farao met zijn stervende zoon in zijn armen en een nietsvermoedend feestend gezelschap dat elk moment verstikt gaat worden onder een lawine van rozenblaadjes. Alma-Tadema neemt ons mee naar scenes uit de klassieke oudheid en brengt deze tijd, als eerste, echt tot leven. Hij verbeeldt de oudheid zo mooi en overtuigend, dat regisseurs zijn schilderijen gebruiken als blauwdruk voor spektakelfilms als Gladiator. Uit heel de wereld komen meer dan tachtig topschilderijen van een van de meest succesvolle schilders van de 19de eeuw naar Leeuwarden. Samen met persoonlijke voorwerpen en filmfragmenten geven zij een inkijk in zijn wereld. Alma-Tadema – klassieke verleiding is te zien van 1 oktober 2016 tot en met 7 februari 2017.

 

Het museum is mooi, ik vond de verlichting een beetje schaars, maar dit was waarschijnlijk opzettelijk omdat men bang is voor de inwerking van (teveel) licht op de kostbare doeken.

2thekiss-1

Er was gekozen voor een bijzondere uitstalling: op ooghoogte de oorspronkelijk werken, daarboven bewegende beamerbeelden van films met hetzelfde thema.

Ik las dat theater-en filmmakers zich vaak hebben laten inspireren door Alma Tadema. Hij was expert en gaf een heel duidelijk beeld van hoe het er in de oudheid aan toe moet zijn gegaan.

Als geschiedenisliefhebber is het natuurlijk een feest al die historische taferelen te zien, ze zijn uitermate kundig gemaakt.

Ik ben een halve Fries, het deed het mij dus natuurlijk deugd dat iemand uit het Heitelānd het zo ver heeft weten te schoppen. Hij plakte voor het gemak zijn tweede voornaam (Alma) aan Tadema, zodat hij lekker bovenaan kwam te staan in opsommingen.
Hij heeft jaren in Engeland gewoond, kreeg daar ook de titel “Sir”, en reisde de hele wereld over om research te doen voor zijn schilderijen.

Prachtige tentoonstelling, een aanrader.

 

Alma Tadema   8 ½.

 

 

Svend Brinkmann – Standvastig

cover-standvastigIk las een recensie over het boek Standvastig van Svend Brinkmann. Ik las dat hij schreef over de druk die we voelen om ons te blijven ontwikkelen.

Ik heb forse kritiek op de opvatting van heel veel goeroes, deskundigen en raadgevers die vinden dat stilstand achteruitgang betekent en het dus nodig vinden om voortdurend te vernieuwen.

Ik was benieuwd wat deze Deense psycholoog hierover te melden had.

 

Hij begint zijn betoog met een pleidooi om nu eens op te houden met het zoeken naar waarheid in jezelf. Je kunt beter goed opletten wat er buiten je gebeurt en luisteren naar verstandige mensen. Hiermee is de toon gezet: heel veel (zelfhulp)deskundigen hebben het immers over niets anders dan het “jezelf ontdekken, met jezelf in het reine komen en je diepste ik ontdekken”.

Hij hanteert veelvuldig de metafoor “wortels in plaats van voeten”. Wortels staat voor: gebruik maken van traditie, ervaringen uit het verleden. Voeten: “in de accelererende cultuur heb je voeten nodig in plaats van wortels”. Je bent mobiel, stroomt, bent veranderlijk.

Het is moeilijk geworden wortel te schieten.

Het valt niet mee om anno 2016 een standpunt in te nemen waarin je pleit voor meer bezinning en minder constante vernieuwing. Je wordt gemakkelijk beschuldigd dat je rigide, conservatief of reactionair bent.

Het boek bevat aanwijzingen hoe je je het beste staan kan houden te midden van alle adviezen en coachingpraktijken. Je moet stoppen naar je innerlijke stem te luisteren (als je wilt weten hoe je pannenkoeken moet bakken zal je innerlijke stem je niet kunnen helpen) en je niet laten misleiden door de “positieve tirannie”. De ultieme uitkomst van het positivistisch denken is, dat alles mogelijk is, dat je alles kunt bereiken. Dat impliceert dus, dat als het niet lukt dit aan je zelf te wijten is. Niet hard genoeg gewerkt/onvoldoende je best gedaan.

De schrijver raadt je aan een roman te lezen in plaats van een zelfhulpboek of biografie. Daar kan ik me natuurlijk helemaal bij aansluiten. (De door mij bewonderde Aleid Truijens pleit ook onvermoeibaar voor het stimuleren van lezen bij jonge mensen).

De schrijver introduceert kort en snel nog wat oude filosofen en betrekt hun uitspraken ook bij zijn argumenten. Wat mij betreft had dit niet gehoeven, het komt ook wat oppervlakkig over.

Verder is het boek goed vertaald, maar in het geheel niet bewerkt. Hierdoor kom je als Nederlandse lezers nogal wat verwijzingen tegen naar Deense situaties en personen die je niets zeggen.

Ik herkende veel uit mijn eigen onderwijspraktijk: ik herinner me nog goed alle moeizame gesprekken die ik gevoerd heb met interimmanagers, bestuurders en coaches. Het ging er altijd om dat we moesten vernieuwen. Meer dan eens kreeg ik het predicaat “remmer”, en ik kon op een gegeven moment de term “out of the box” niet meer horen.

Een aantal citaten die mij aanspraken:

Je moet leren om naar buiten te kijken en open te staan voor andere mensen, cultuur en natuur – zonder naar binnen te kijken. Je moet leren dat je ego niet de sleutel in bezit heeft voor de essentiële gedachten over hoe je je leven moet leven, maar dat het ego als zodanig een idee is, een constructie die door de cultuurgeschiedenis is geformuleerd en op zich dus meer buitenkant dan binnenkant is.

In plaats van een netwerk te hebben moet je naar een vriendenkring streven. Het begrip vrienden” is hier iets heel anders dan momenteel wordt aangeboden en bijvoorbeeld een deel van Facebook is. Een Facebook-“vriend” is slechts een contact, en een netwerk bestaat uit relaties die zijn gebaseerd op een vorm van een contract. Een echte vriend is daarentegen een persoon die je het beste toewenst en die je bereid bent te helpen, ook als je daar zelf niets aan overhoudt.

“Je moet het gewoon positief benaderen!” is zo ongeveer het meest kwetsende wat je tegen mensen in nood kunt zeggen.

Er zijn veel dingen waartegen we nee moeten zeggen in de accelererende cultuur.

Ja zeggen tegen nieuwe uitdagingen wordt expliciet als goed beschouwd, terwijl vriendelijk nee zeggen wordt vertaald als een uiting van ontbrekende moed en bereidheid tot verandering.

Een problematische tendens binnen de coachinggolf is het idee dat als je vastgeroest bent, uitgeput, gedeprimeerd of je leeg voelt, coaching de manier is om vooruit te komen. Maar het zou kunnen zijn dat de uitputting en de leegte juist het resultáát zijn van de eis tot voortdurende zelfontwikkeling en verbetering

De zin “Ik heb er geen behoefte aan om mezelf te ontwikkelen” wordt zelden geut tijdens ontwikkelingsgesprekken met werknemers Het zou een uiting van gedecideerd verzet tegen de ideologie van deze tijd zijn.

Je ziet nooit een autobiografie met een titel zoals Geen ontwikkeling – verhalen uit mijn stabiele leven.

Misschien hebben gewoonten en routines meer potentieel dan de eindeloze oproep tot innovatie.

Alle samenlevingen hebben rituelen nodig zodat mensen op een beschaafde manier met elkaar om kunnen gaan. Het is geen veinzerij om in de publieke ruimte vanuit geritualiseerde omgangsvormen te handelen. De moderne tijd heeft een minachting veroorzaakt voor rituelen, waardoor we cultureel primitiever zijn dan de eenvoudigste stam van jagers en verzamelaars.

We zijn ons gevoel voor “civiliteit” of hoffelijkheid kwijtgeraakt. (Citaat van Richard Sennett).

Als je geen nee kunt zeggen tegen dingen die je uit de koers kunnen brengen-bijvoorbeeld omdat je bang bent iets te missen-dan wordt het moeilijk om tot rust te komen en genoegen te nemen met het bestaan.

Een leider moet niet alleen enthousiast zijn als hij “nieuwe visies” aan zijn werknemers presenteert waarop ja geknikt moet worden, maar ook als hij de vraag krijgt: “Welke onnodige maatregelen kunnen we achterwege laten?” Niet alleen om uit naam van de effectiviteit lean management toe te passen, maar om zich te concentreren op het meest essentiële in het werk van de werknemers, zodat onderzoekers kunnen onderzoeken, chirurgen kunnen opereren, docenten kunnen lesgeven en werknemers in de gezondheidszorg met mensen kunnen werken (in plaats van registratie en evaluatie).

Het verleden heeft echter het voordeel dat het steeds lichter wordt naarmate we er verder van verwijderd raken. Als iemand met innovatieplannen en “visies” over de toekomst komt, vertel hem dan dat alles vroeger beter was. Leg uit dat het idee over de vooruitgang maar een paar honderd jaar oud is en in werkelijkheid een schadelijk effect heeft. Oefen je erin om jezelf te herhalen. Zoek naar voorbeelden die mislukt zijn. Sta erop dat je het recht hebt om stil te staan.

Het kan heel vermakelijk zijn om in gesprekken met enthousiaste, op de toekomst gerichte kennissen volt houden dat alles vroeger beter was. Dat is natuurlijk niet (helemaal) juist, maar het kan dienen als nuttig correctief voor het omgekeerde dogma: dat iets noodzakelijkerwijs goed is omdat het nieuw is.

De wezenlijkste dingen in de ideeëngeschiedenis zijn geen doorbraken maar herhalingen. Renaissance betekent letterlijk wedergeboorte,

Begrippen zoals innovatie en creativiteit circuleren in allerlei organisatorische en pedagogische discoursen, waar men het gevoel voor waarde en herhaling en repetitie volledig is kwijtgeraakt. We moeten voortdurend “buiten de gebaande paden denken”. Maar gelukkig zijn er nuchtere creativiteitsonderzoekers die erop hebben gewezen dat het alleen zin heeft om buiten de gebaande paden te denken als je weet dat die paden er zijn (en hoe het daarmee gesteld is) en dat het waarschijnlijk in de meeste gevallen verstandiger is om met kleine variaties en improvisaties op bekend en beproefde thema’s op de rand van dat pad te balanceren. Iets nieuws heeft alleen zin binnen een horizon van iets bekends, en heb je geen kennis van het verleden en de tradities daarvan, dan is het niet mogelijk om iets nieuws te creëren dat gebruikt kan worden.

We kunnen onszelf alleen begrijpen als we op de hoogte zijn van de tradities waarbinnen we ons leven hebben gecreëerd en leiden.

 

Standvastig – onder alle omstandigheden jezelf blijven: 7

Room

Almere heeft een fantastische bibliotheek. Als ik in de krant een goede recensie van een film lees kijk ik of de bibliotheek wellicht de dvd in haar collectie heeft. Als dat zo is kan ik de titel reserveren, de dvd wordt dan voor me apart gezet.

Als de bibliotheek de Dvd niet heeft kan ik een aanschafsuggestie doen, die altijd gehonoreerd wordt.
Ik moet soms even geduld hebben, maar uiteindelijk kan ik de film thuis bekijken.

cover-room

De film Room had veel lof gekregen in de krant, terecht. Het is lang geleden dat ik zo’n mooie film heb gezien.

Based on the best-selling novel by Emma Donoghue and featuring an Academy Award BAFTA and Golden Globe winning performance from Brie Larson, Room is one of the most acclaimed films of the year.
Ma has created a whole universe in ‘Room’ for five-year-old Jack, where they have both lived for Jack’s whole life. But when Ma decides they have to escape, she risks everything to give Jack the chance to make a thrilling discovery: the world.
Directed by Academy Award nominee Lenny Abrahamson, Room is an intensely powerful and wonderfully life-affirming journey about the power of love, limitless imagination and the strength of the human spirit.

Ik ga de plot hier natuurlijk niet verraden, ik raad iedereen wel van harte aan deze prachtige film te gaan kijken.

Ik ben aardig gehard door de vele films en series die ik langs zie komen, maar in deze film werd ik helemaal in beslag genomen door een heel spannende scene en leefde ik intens mee met de hoofdrolspelers.

Prachtige dialogen en een geloofwaardig verhaal.

Ik zou wel de verleiding weerstaan de extra’s te bekijken. Meestal zijn dit opnamen van acteurs die hun collega’s en de regisseur de hemel in prijzen en vertellen hoe geweldig de sfeer op de set was.
Op deze Dvd is dat het probleem niet, wat wel ontluisterend werkt is dat je de hoofdpersoon (in de film een jongetje van vijf) “in het echt” te zien krijgt. In de film acteert het jongetje fabelachtig, daar moet je het bij laten.

 

Room:     10

 

Over sandalen en een vreselijke site

Er zijn twee dingen die mijn zoon mij verbiedt: sokken dragen in mijn sandalen en naar Dumpert kijken.

Wat het eerste betreft heeft hij ongelijk. Als je (zoals ik) heerlijk maandenlang hebt rondgelopen met blote voeten in je sandalen mag je best, bij wijze van overgang en om te wennen aan de barre tijden die komen gaan nog even je veterschoenen laten staan. Niemand ziet het trouwens.

Voor Dumpert heb ik geen excuus.

Deze exponent van GeenStijl representeert alles waaraan ik anno 2016 op mediaterrein een hekel heb. Vulgaire, vooringenomen pubers laten bij voortduring zien hoe dom en kortzichtig ze zijn.

Wat is Dumpert?

Een videokanaal op internet, waar iedereen filmpjes op kan zetten. Het verschil met Youtube en andere plekken waar je grappige dierenfilmpjes en sensationeel vastgelegde gebeurtenissen kunt bekijken is dat over alles een zuur reactionair sausje is gegoten.

Op Dumpert vind je de stem van ontevreden gezond-verstandjongeren die een hekel hebben aan alles wat links is en niet hoort bij hun zelfingenomen wereldbeeld. Ze bedienen zich van stoer taalgebruik, zijn niet zelden racistisch en geloven in een complot van grachtengordelelite en gutmenschen die het voorzien hebben op onze manier van leven.

Het komt niet zozeer tot uitdrukking in de keus van de filmpjes, maar vooral in het commentaar erop. Hun taalgebruik is dikwijls abominabel en de mentaliteit die eruit naar voren komt huiveringwekkend. De ongeïnformeerde kortzichtige onderbuik van Nederland krijgt volop de ruimte.

De site wordt gemodereerd, soms zijn berichten door de eigenaar (Joris) verwijderd. Je vraagt je af hoe bont je het moet hebben gemaakt om dat lot te ondergaan. Je moet het ergste vrezen als je je realiseert wat niet “weggejorist” is en dus kennelijk wel door de beugel kon.

Waar gaan de filmpjes over?

Vechtpartijen (vaak tieners op scholen, als het om meisjes gaat zijn het bitchfights), roekeloze manoeuvres in het verkeer, auto-ongelukken, mensen die heel hard vallen (faceplants), blote meisjes (“ik zou haar doen”), doelpunten, ongelooflijk gevaarlijke klimpartijen, dieren en verder alles wat men met de telefoon aan beelden heeft kunnen vastleggen.

Soms zijn de filmpjes zelfs interessant of grappig, het zijn er in ieder geval erg veel. Er komen elke dag enige tientallen bij.

Waarom kijk je eigenlijk?

Bij de Wereld Draait Door is de rubriek met grappige filmpjes heel populair. Er is ongelooflijk veel beeldmateriaal beschikbaar en daar zitten natuurlijk ook heel leuke en interessante opnamen bij. Die zijn het bekijken waard en je wilt daar wel meer van.

Ten tweede: er gaat een zekere fascinatie uit van de wereld die achter Dumpert schuilgaat. Dit zijn de jongens en mannen (vrouwen zijn in de minderheid) die normaal gesproken geen stem hebben, maar wel stemrecht. Dit zijn de Wilders-stemmers en degenen die gretig gebruik, maken van een door volksmenners georganiseerd referendum om te laten zien hoeveel minachting ze hebben voor politici en serieuze politiek.

Ze vertegenwoordigen een grote groep Nederlanders die steeds meer macht een aandacht krijgen. Ze vormen een realiteit waar we niet meer omheen kunnen. In dat kader is het misschien verstandig om op de hoogte te blijven van wat speelt. Know your enemy.

Ten slotte: ik zit niet op Facebook, maar moet het natuurlijk wel weten als iets viral gaat. Ik moet toch kunnen meepraten?

logoMijn sandalen zijn opgeborgen, maar als niemand kijkt klik ik toch nog regelmatig op dat lelijke groene icoontje.
(Ik geef natuurlijk geen link naar deze verderfelijke site).

 

 

 

De levens van Jan Six

reizen-zonder-johnReizen zonder John was het eerste boek dat ik las van Geert Mak. Ik was zijn naam al eens tegengekomen en werd niet teleurgesteld. Het boek is een ode aan John Steinbeck, die in de jaren 60 met zijn hond een rondreis maakte door Amerika en daar verslag van deed. Mak maakte dezelfde reis, maar dan 30 jaar later en zonder hond.

Ik genoot van dat boek (en las en passant natuurlijk ook het boek van Steinbeck). Je krijgt er veel zin in zelf een dergelijke tocht door de VS te maken.

omslag-jan-sixDe levens van Jan Six, een familiegeschiedenis, is Mak’s jongste boek.  Wie van geschiedenis houdt, en van Amsterdam, zal genieten van dit boek.

De schrijver heeft zich twee jaar ondergedompeld in het patriciërsgeslacht Six, dat generatie na generatie Jannen voortbracht. De huidige Jan (de 11e) gaf hem toegang tot het kapitale familiepand aan de Amstel en alles wat zich daarin bevindt.

 

Mak beschrijft beeldend hoe het aanvoelt om met je neus op een eeuwenoud schilderij te staan:

In een voorkamer stuit ik op een portret van een jonge vrouw. Ze is een jaar of negentien. Ze kijkt stil en wat verlegen. Het is een bruisportret: de zwarte bruidskleding – wit werd pas mode in de 19e eeuw – is uitbundig bewerkt, ze draagt haar trouwring aan de rechterwijsvinger, ze heeft rond haar middel een grote ketting – het gebruikelijke huwelijksgeschenk – voor de sleutels van de kasten van het echtelijk huis. En, warempel, ze draagt net zo’n pomander als hier wordt bewaard.
Dit was duidelijk een meisje van goede komaf: in haar linkerhand houdt ze een paar schitterend geborduurde bruidshandschoenen, flonkerend van de pareltjes en het gouddraad. “Nog geen jaar later was ze dood”, zegt de heer des huizes. Ze overleefde de geboorte van haar eerste kind niet. Hij trekt een lade open. “Wil je de handschoen die je op dit portret ziet misschien even vasthouden?”
Opeens heb ik de originele huwelijkshandschoen in mijn handen, de parels en het harde gouddraad, de wat stugge stof.

Even in het 1612.

portret-jan-sixHet boek levert een prachtig beeld op van hoe een gegoede familie standhoudt in veranderende tijden. Soms zijn ze bijna arm geworden, dan zijn ze weer steenrijk (vaak door slimgeplande huwelijken). Soms hebben ze veel invloed, soms moeten ze een stapje terugdoen. Tegelijkertijd lezen we over de geschiedenis van de Republiek en die van Amsterdam.

 

Een heerlijk boek.

We bleken Een kleine geschiedenis van Amsterdam al in huis te hebben en via Marktplaats bemachtigde ik een mooie cassette met In Europa, reizen door de twintigste eeuw (1300 bladzijden!).

Ik kan dus nog even voort.

geert-mak

De levens van Jan Six:     9

Alweer een theoreticus die het beter weet

In de Volkskrant van eergisteren stond een goede brief van een leerkracht die haar vraagtekens plaatst bij de zegeningen van het Passend Onderwijs.
Er wordt nu luid geklaagd dat scholen niet voldoende werk maken van dit niet lang geleden ingevoerde gedrocht en dat teveel kinderen thuis zitten.

rademaker

Vandaag stond hierop een reactie van Marc Beek uit Harderwijk. Met stijgende verbazing las ik zijn brief.

ingez-brieven-vk-2

Ik word weer heel boos als ik zo’n reactie lees. Hoe komt het toch dat er steeds weer mensen zijn die zelf geen onderwijs geven, maar wel denken dat ze praktijkmensen de les kunnen lezen?

Je gelooft het niet, maar Beek is publieksvoorlichter. Als bovenstaande brief  een proeve is van zijn bekwaamheid kan je hem beter niet in dienst nemen.
Ik zal geen goedkope grapjes maken, maar hij hij heeft een filmpje op Youtube gezet waarin hij uitvoerig ingaat op de problemen van het ouderschap. Zijn dochtertje komt in beeld, maar hij heeft het uitsluitend over zichzelf….

Ik stuurde deze reactie naar de Volkskrant, de kans is klein dat hij geplaatst wordt (ze moeten elke dag een keus maken uit heel veel brieven).

Wat Marc beter weet

Zelden zo’n kulreactie gezien op een serieus bericht uit de praktijk. Marc Beek (zelf geen onderwijsman) laat zien waarom onderwijzeres Maria Rademaker ongelijk heeft.

Zij vertelt dat Passend Onderwijs een platte bezuiniging is waarvan de kinderen de rekening krijgen gepresenteerd. Leraren zijn erg veel extra tijd kwijt aan de begeleiding van kinderen die vroeger een plek kregen in het Speciaal Onderwijs. De andere kinderen in de klas komen te kort.

Beek weet het beter. “Wat ze vergeet”, zegt hij paternalistisch, “is dat scholen extra geld hebben gekregen, maar dat dat geld niet altijd in de klas waar de behoefte leeft wordt ingezet”.

Rademaker vergeet dat helemaal niet, het is juist haar voornaamste punt. Wat na de bezuinigingen overbleef is grotendeels naar de samenwerkingsverbanden gegaan, die voornamelijk goed voor zichzelf hebben gezorgd.

“Ze vergeet ook dat deels in de sociale behoefte kan worden voorzien door de zorgverlener en de ouders van het betreffende kind te betrekken bij het onderwijs”. Overleg met deze partijen is nu juist waar zo verschrikkelijk veel tijd in gaat zitten, Beek!

Het belerende betoog gaat verder: de onderwijzeres vergeet ook nog dat het voldoen aan de behoeften van zorgkinderen alle kinderen ten goede komt.

Hoe stelt Beek zich dat voor? Hoe profiteren de kinderen in de klas ervan als de juf instructie probeert te geven met een kind op schoot dat alleen daar stil is en waar twee andere kinderen voortdurend ieders aandacht opeisen omdat ze geen tel op hun stoel kunnen blijven zitten?
Wat verbetert aan hun onderwijs als de juf elke middag tot zes uur bezig is formulieren in te vullen, verslagen te maken en gesprekken te voeren?

Ook “de inzet van assistentie in de klas” is fijn voor alle kinderen. Welke assistentie? Er is sprake van minder mensen voor de klas, niet meer!

De brief sluit af met een prachtig staaltje wensdenken: “Alle kinderen hebben immers behoefte aan maatwerk, daar hoef je geen speciale behoefte voor te hebben. In de inclusieve samenleving is er respect en ruimte voor verschillende krachten en kwetsbaarheden”.

Waar vind ik die inclusieve samenleving? Hij bedoelt toch niet de onze?

Beek weet niet alleen haarfijn uit te leggen hoe de praktijk werkelijk in elkaar zit, hij is ook helderziend: uit Rademaker’s brief kan hij opmaken dat ze een burn-out heeft gekregen. Gelukkig komt ze niet aan de kant te staan, maar kan ze rekenen op een aangepaste plek in Beek’s inclusieve samenleving.

Wat zal ze blij zijn!

Martin Minnema

 

 

 

Het holocaustmuseum

Lang geleden studeerde ik aan de Hervormde Pedagogische Akademie. Vroeger heette die Hervormde kweekschool.
De school bevond zich aan de Plantage Middenlaan in Amsterdam, thans is er het Holocaust museum gevestigd.

Ik wilde het museum graag bezoeken, vanwege de collectie, maar ook om weer eens in mijn oude school rond te lopen. Ik ging samen met mijn zus, die ook leerling is geweest.

Wat je het eerst opvalt als je uit tram 9 stapt, is het verplaatsbare bewakingshuisje van de politie, dat strategisch tussen de Hollandse Schouwburg en het nieuwe museum staat opgesteld. Het bevindt zich op de rijweg, het verkeer wordt over de tramrails geleid. Je kunt niet zien of er iemand inzit.

Dit is kennelijk een tijdelijke opzet, je vraagt je af wanneer de tijd rijp is het weg te halen.

Nationaal Holocaust Museum i.o.

Het Nationaal Holocaust Museum i.o. komt in de voormalige Hervormde Kweekschool aan de Plantage Middenlaan 27 in Amsterdam. Een betekenisvolle locatie omdat de Hervormde Kweekschool tijdens de Holocaust een belangrijke rol heeft gespeeld bij de ontsnapping van honderden kinderen aan de nazistische bezetter en zijn Nederlandse handlangers.

Tijdens de Holocaust werden aan de overzijde van de straat in de Hollandsche Schouwburg tienduizenden joden samengebracht om te worden gedeporteerd naar Westerbork en verder. De kinderen tot twaalf jaar verbleven in afwachting van hetzelfde lot, gescheiden van hun ouders, in de Crèche naast de Hervormde Kweekschool. Een donkere geschiedenis, die vandaag nog steeds vragen oproept, emotioneert en confronteert en die aanzet tot betrokkenheid en waakzaamheid voor de toekomst.

Het museum is op 16 mei geopend (op de site wordt nog gesproken van “in oprichting”) en nog erg bescheiden van omvang, het neemt alleen de begane grond in beslag. In de hal is een winkeltje, in één ruimte wordt een film vertoond, in een andere staan vitrines. In de vroegere gymzaal is een tijdelijke expositie ingericht.

abraham_reiss

De film is een documentaire van Paul Haenen over de 8 schilderijen die Jeroen Krabbé maakte: De ondergang van Abraham Reiss.  De documentaire duurde naar mijn mening te lang (55 minuten). Ik huldig het principe dat een schilder vooral via zijn schilderijen moet spreken. De film had beter moeten worden ge-edit. (Krabbé zette een voor een al zijn schilderijen op een ezel, wat met het nodige gesnuif en gekreun gepaard ging. Dit had best weggelaten mogen worden).
Inhoudelijk was de documentaire heel interessant. De schilder vertelde uitgebreid welke overwegingen een rol speelden bij de totstandkoming van zijn serie en hoe hij te werk was gegaan.

In een ruimte worden op schermen de namen getoond van de 104.000 Nederlandse Joden die weggevoerd zijn en vermoord.

joods-monument-1

 

In een andere staan voorwerpen en brieven uitgestald en worden verhalen verteld over Joden die naar een concentratiekamp werden vervoerd en daar vaak stierven. Mooi en indrukwekkend.

 

 

 

De schilderen van Jeroen Krabbé krijgen volop de ruimte in de oude gymzaal. De lijdensweg van Abraham Reiss, de opa van Krabbé, wordt in 8 “statiën” verbeeld. Ze zijn gemaakt met houtskool en verf, maar er zijn ook stoffen als zand, grind en stro in verwerkt. Ik vond het een mooie visualisering van zijn verhaal.

Het museum moet duidelijk nog groeien, maar als je je bezoek uitbreidt met een bezoek aan de tegenoverliggende Hollandse Schouwburg heb je veel indringende beelden kunnen aanschouwen.

Ik heb heel sterk het gevoel dat ik de gezichten van de mensen op de foto’s goed in me moet opnemen. Je ziet hoe ze lijden, maar ook dat ze feestvieren. Dat het meestal heel gewone mensen waren, die een gruwelijk lot onder ogen moesten zien.
Als wij goed naar hen kijken, en naar hun namen aan de wand, dan heeft Hitler zijn zin niet gekregen: hij ontnam deze mensen hun bestaansrecht en wilde dat iedereen ze zou vergeten. Dat gebeurt niet.

Terug in mijn oude school

Het was een vreemde gewaarwording er weer te lopen. De school is verbouwd, de directeurskamer (waar mijn vader zat) is bij de hal getrokken, er zijn muren verwijderd. We kwamen niet verder dan de begane grond, de rest is afgesloten.
In mijn herinnering was de school veel groter. Liepen hier destijds echt honderden studenten rond?
Ik stond in de kleedkamer van de gymzaal en probeerde me een voorstelling te maken hoe het zou zijn als mijn 18-jarige ik in 1973 geconfronteerd zou worden met mijn persoon zoals die eruitziet anno 2016. Wat zou hij schrikken.

 

Holocaustmuseum: 7 (wordt vast nog wel een 8, als de collectie groter wordt).

 

De site heeft dit adres.