Niet ver van ons huis (twintig minuten fietsen) bevindt zich theater Vis à Vis. We hebben al aardig wat voorstellingen gezien, ze worden allemaal gekenmerkt door veel spektakel: bewegende voorwerpen, knallen en rook. Precies dus wat een jongen leuk vindt.
Ik stel me voor dat de totstandkoming van een nieuwe voorstelling vanaf het begin in nauwe samenwerking verloopt met de mannen van de werkplaats speciale effecten. “Kan dat dan ineens gaan draaien? Kunnen we dat van grote hoogte laten neerdalen? Als we dat dan ineens lieten ontploffen?”
De enorme hijskraan moet natuurlijk een rol spelen, dus er moet in het script in ieder geval iets opgetild en/of neergelaten worden.
De makers hebben gouden handen. Ze werken met grote gewichten, riskante operaties en maken prachtige speciale effecten.
Het zit dus we snor met het spektakel, met als hoogtepunt een verzengende explosie die voor een tel op je huid te voelen is.
Met het verhaal is het vaak wat minder gesteld. We bezochten de nieuwste voorstelling, Carrousel, en waren al vrij snel de draad kwijt. Een Surinaams geslacht exploiteert al tientallen jaren een draaimolen op de kermis. Ze worden met drie problemen geconfronteerd: de attractie staat op instorten, de baas van de kermis wil haar ontmantelen om er iets moderners voor in de plaats te stellen en tot slot heeft de laatste generatie er geen trek in de traditie in ere te houden.
Een Surinaamse in prachtig Kota-Missiekostuum wordt regelmatig door de kraan geïntroduceerd, zij is de oermoeder van het geslacht en is nog slaaf geweest. Rond 1900 werd ze naar Nederland gebracht om getoond te worden op de stand van de Wereldtentoonstelling. Er stonden daar ook wat hutjes, zodat de toeschouwers zich er een een goede voorstelling van konden maken hoe het er in de koloniën uitzag.
Er waren lange monologen en dialogen (soms heb je even niet door wie er aan het woord zijn) en mooie liedjes. Er zijn drie muzikanten die ook al spelend door de bouwkraan worden neergelaten.
Ik heb sterkere voorstellingen van Vis à Vis gezien, maar draag ze een warm hart toe. Heerlijk buiten-theater.
Ik had van tevoren overlegd met de organisatie of het mogelijk was voor mij een zitplaats met rugleuning te reserveren. Ik houd het niet vol om twee uur zonder ruggesteun te zitten.
Het was perfect geregeld, er stond helemaal vooraan een aantal stoelen voor kneuzen zoals ik, op twee ervan stond onze naam. Hulde!