Ik moest ergens zijn om half negen en ging natuurlijk op de fiets. Ik moest het fietspad delen met alle scholieren van Almere. Het leek de snelweg wel.
De meerderheid maakte gebruik van een fatbike en ontwikkelde een forse snelheid, ik kan me niet voorstellen dat de lome fietsbewegingen van de benen hier iets aan bijdroegen. Menig leerling zat op zijn telefoon.
Mijn pad werd gekruist door twee fatbikers. Ik kon op tijd remmen, maar was gepikeerd dat ik geen voorrang kreeg terwijl ik daar wel recht op had. Toen ik ” lekker zo” riep, om ze te herinneren aan de verkeerslessen die ze toch op de basisschool moeten hebben gehad keken ze verwilderd mijn kant op. Het onderricht had kennelijk niet beklijfd.
Ik kreeg medelijden met dat ene meisje dat op een gewone fiets de helling op ploeterde. Ik was bijna geneigd haar een duwtje in de rug te geven, maar zag hier veiligheidshalve van af. Oudere heren moeten niet aan meisjes zitten, hoe goed hun bedoelingen ook zijn.
Drie andere jongetjes waren ook nog niet in bezit van een gemotoriseerde fiets maar vonden het een goed idee om met zijn drieën naast elkaar te fietsen. Voor mij aanleiding er voorzichtig achter te blijven tot ik er voorbij kon (ik kan inhalen want op mijn elektrische fiets worden mijn krachtige pedaalslagen bescheiden ondersteund), maar mijn medeweggebruikers hadden hieraan geen behoefte, wat resulteerde in enkele bijna-botsingen.
Ik fietste rustig verder toen er ineens drie kindertjes mijn blikveld in schoven. Ze zaten in de bak van een bakfiets die de bestuurster wat laat tot stilstand had gebracht toen ze ontdekte dat ik eraan kwam.
Daar naderde met hoge snelheid een klein autootje bestuurd door iemand die er helemaal niet invalide uitzag en het midden van het fietspad aanhield. Ik moest goed rechts houden om te voorkomen dat we frontaal zouden botsen.
Toen ik terug fietste was het heel rustig op het fietspad. Alle leerlingen zaten inmiddels op school niet te luisteren naar hun leraar.
Wat is fietsen toch fijn.